Hoofdstuk 17

568 39 0

De volgende ochtend sliep Cèsely laat uit. Ze had veel te verwerken gehad en telkens wanneer haar ogen dichtvielen, schoot een nieuwe gedachte door haar hoofd van iets dat ze vergeten was op te schrijven. Ze moest alles opschrijven, stel je voor dat ze het vergat.

Tegen haar moeder had ze verteld dat mevrouw Brenner behoefte had gehad aan gezelschap en dus was ze langer gebleven. Ze had niets verteld over de shuttle, over Kelly en de jongens. Hoe had ze ook gekund? Zelfs als ze niet gebonden was aan een zwijgplicht, dan nog zou haar moeder haar nooit hebben geloofd.

Vandaag was de bespreking, zouden ze het nieuws naar buiten brengen? De terugkeer van de shuttle kon niet ongemerkt gebleven zijn. Ze had nog geen enthousiaste uitroep vanuit de woonkamer gehoord en bedacht zich dat ze het vast wel zou merken als het nieuws op de TV kwam. Daarnaast had ze haar televisie geprogrammeerd om bij een melding van de woorden aliens, geland of Elodie, automatisch aan te gaan en dat was nog niet gebeurd.

Ze keerde zich om naar het display van haar alarm en besloot dat bijna half elf toch wel een redelijke tijd was om uit bed te komen. Na de lunch zou ze weer naar het grote huis van haar cliënte gaan. Kon ze haar eigenlijk nog wel zien als cliënte? Volgens officiële regels zouden persoonlijke relaties met andere leden van het huishouden al genoeg zijn voor een overplaatsing. Mevrouw Brenner had wel gezegd dat ze buiten werktijden gewoon kon komen als vriendin van Kelly, maar Cèsely wist zeker dat wanneer haar begeleider er achter zou komen, ze haar baan daar kwijt zou raken.

Nou ja, zolang niemand contact met hem opnam, was het vast geen probleem.

Met een kreun stond ze op en met een zucht kleedde ze zich aan. Ze wilde net haar kamer verlaten, toen de TV aansprong.

"...-land in de nacht van zeventien op achttien oktober. De teruggekeerde astronauten zitten op dit moment in een nabespreking. De afgelopen vierentwintig uur zijn ze door zorgvuldige gezondheidsonderzoeken gegaan. Er is geen pers toegestaan en er zijn helaas geen beelden van de astronauten beschikbaar die enige duidelijkheid verschaffen."

Het beeld vertoonde de shuttle in het donker, van een flinke afstand, maar toch duidelijk herkenbaar. Er werd ingezoomd en Cèsely zag mensen van de loopplank komen. Allen droegen dezelfde witte kleding, ze kon niet onderscheiden wie wie was. Er stond al snel een rij militairen tussen de camera en de passagiers, wat het onmogelijk maakte precies te tellen hoeveel personen er uit de shuttle kwamen. Ze werden meteen een busje in gedirigeerd en dat was het einde van het beeldmateriaal.

Haar kamerdeur schoof open en een ietwat opgewonden Joanna stond in de deuropening.

"Oh, je bent al wakker, heel goed, heb je het gezien?" Ze wees naar de televisie en kwam met over elkaar heen geslagen armen naast haar dochter staan.

De nieuwslezer vertelde verder: "In de loop van de middag hopen we meer te horen over de ontdekkingen van deze mannen en vrouwen die tegen alle verwachtingen in, veilig zijn teruggekeerd."

Cèsely zette de TV uit voordat het volgende onderwerp begon. Waarschijnlijk zouden er nu een heleboel programma's worden uitgezonden die draaiden om het onderwerp ruimte. Experts zouden worden uitgehoord, elk grote evenement dat met het heelal te maken had zou weer opgerakeld worden en zoveel mogelijk mensen zouden worden geïnterviewd om maar zoveel mogelijk meningen en speculaties te krijgen. Cèsely had er geen zin in. Niets zou kunnen tippen aan de waarheid, daarvan was ze zeker.

Ze moest moeite doen een onwetend enthousiasme te vertonen, maar haar moeder scheen genoeg te hebben voor twee.

"Stel je voor, er is toch nog een kans."

"Een kans waarvoor, mam?"

"Dat het ruimteprogramma hervat wordt. Een kans voor jou bedoel ik. Jij wilde altijd zo graag de ruimte in."

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!