We rennen een uur over de open vlakte. De Titaan is ver van de bewoonde wereld verwijderd, om onze veiligheid te garanderen. Stof vliegt mijn keel binnen, als ik met korte teugen zuurstof naar binnen werk. Mijn lichaam doet er lang over tot het in mijn aderen vloeit, door de zandkorrels die met het levensmiddel vermengt is. Ik hijg en voel een pijnlijke steek door mijn borst. Te weinig adem. Gelukkig weet ik het weg te werken. De steken heb ik wel vaker als ik over deze vlakte ren. Het komt door de stofdeeltjes, dat is zeker, maar ook door de luchtvervuiling, die overal aanwezig is.

Dit is een ‘gezond’ stukje land. Het is onbewoond, omdat het niet gezond genoeg is om een hypermoderne stad te bouwen, maar het is ook niet bewoond door de zieken. Het is de perfecte plaats voor een ondergronds verzet. Want dat is eigenlijk wat we werkelijk zijn. Jarenlang plannen we al een verzet. Ooit zullen we erin slagen, maar dan hebben we een nieuwe groep nodig. De Soldaten en dan moet iedereen opnieuw ingewijd worden. Dat is nogal veel werk en we weten dat het Bestuur op het moment sterker is. Ik denk dat de Leiders op een zwak punt van de regering wachten, totdat ze aanvallen. We hebben ook niet genoeg Jagers om wapens te gaan stelen en niet genoeg informatie van de Denkers.

We krijgen een stad in zicht, maar het is niet onze plaats voor vandaag. Ik weet niet wie daar vandaag zijn ingedeeld, maar in Chicago zijn wij pas over vijf dagen. We moeten wel afwisselen, anders gaan sommige mensen een patroon zien en we willen alles verwarrend houden. We rennen om de stad heen, ook al is dat een veel langere weg dan door de stad heen. In de stad zouden we opvallen en dat willen we vermijden. Bovendien is Chicago Ben’s thuisstad, dus de Leiders proberen hem daar zo weinig mogelijk in te delen. Mensen zouden hem nog wel eens kunnen herkennen, aangezien hij de zoon van de burgemeester was.

Ik weet niet sinds wanneer ik zoveel over Ben weet. Het is met golven gekomen, denk ik. We spenderen zoveel tijd samen, dat we wel moeten praten, als we niet eenzaam willen worden. Ons gehele leven bestaat rond elkaar, aangezien we dagenlang samen moeten Jagen. We Jagen zes dagen lang, daarna hebben we één vrije dag en daarna begint de week weer opnieuw. Op de vrije dagen hebben we niet veel te doen. We rusten wat uit, spelen een spelletje in de Recreatieruimte. Ik ben veel liever aan het Jagen.

We weten ons rondom de stad te begeven en rennen wat langzamer. Het is gevaarlijk, ook aan de uiteinden van de stad, waar weinig mensen wonen. Voor nu moeten we nog twintig kilometer sprinten. Het moet minder zwaar zijn, nu we een beetje in de bewoonde wereld komen. Hier is minder stof en minder kans op ziektes, waardoor ademhalen beter gaat. Mijn handen klemmen zich om het pistool in mijn zak en ik haal het eruit. Ik zie dat Ben mijn voorbeeld volgt. Met stille stappen rennen we verder. Het pistool naar voren steken steelt energie, maar het is veiliger. In een stad als Chicago is met pistolen rondlopen normaal. Iedereen kan je op elk moment neerschieten. Wat een perfect bestuur toch weer, denk ik sarcastisch.

Als we ons een kilometer van de stad af bevinden, stop ik mijn pistool weg. Rennen is makkelijker nu. Ik weet dat alles op de terugweg moeilijker moet zijn, doordat onze tassen dan vol met eten moet zitten. We rennen verder, met de stad achter ons en een vaag beeld van een nieuwe stad in ons blikveld. Daar moeten we zijn. Het duurt nog een uur of twee voordat we daar zijn. Tijd is niet belangrijk. Dit is het gevaarlijke moment.

We lopen de stad binnen. De kou overvalt me en we staan even stil om de schitterende pracht en praal van Indianapolis te zien. Je kan veel van het bestuur zeggen en van de mensen die er wonen, maar ze hebben het hier wel mooi gemaakt. Ik kijk omhoog naar de zon. Vroeger, een aantal jaar voor mijn geboorte, moet hij een stuk kleiner zijn geweest. De kracht en warmte die de zon uitstraalt, zijn immens en verbazen me nog elke dag. Ook al moet ze bijna onze aarde hebben vernietigd, ik heb ontzag voor haar manier van leven. Ze zal er altijd zijn, hardnekkig en niet weg te krijgen.

VirusLees dit verhaal GRATIS!