Ka Nicha: het begin

63 1 0
                                                  


Indianen ( her ) leven

Voorwoord

Als klein kind liep ik vaak alleen in het bos. Bossen zijn echt mijn ding.

Mijn ouders kampeerden vaak bij en in bossen; dan genoot ik ervan om alleen in het bos te lopen. Het hoge gras kwam tot mijn heupen en dat voelde vertrouwd. Ik genoot van de wind die door de bomen waaide en van het gras dat heen en weer wuifde en op de één of andere manier voelde het als een herkenning, maar ook als een soort van heimwee.

Natuurlijk wist ik toen niet dat dat gevoel veroorzaakt werd door herinneringen uit een vorig leven, dat ben ik veel en veel later pas te weten gekomen.

Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze me als klein kind altijd gewoon het bos in hebben laten gaan en het ook nooit vreemd hebben gevonden dat ik daar behoefte aan had.

Tijdens de periode dat ik in een burn out zat heb ik de boeken van Lynn V Andrews gelezen. Mede door deze boeken ben ik door de burn out "heengetrokken", ik vond de boeken heel inspirerend. De humor en dan vooral die van Robijn is onvergetelijk, dank jullie wel hiervoor.

Wat ik toen nog niet wist is dat ik zelf ook een indiaan om mij heen had. Ik heb nu de liefde die deze indiaan - die mijn gids is - voor mij heeft, ervaren. Hij heeft mij zachtjes een kant opgeduwd, waardoor mijn herinneringen wakker geschud zouden worden.

Na een aantal jaren heb ik mijn indiaan in meditatie ontmoet. De eerste ontmoeting was niet echt geweldig omdat ik nogal schrok van zijn aanwezigheid. Door de jaren heen is de band die wij hebben alleen maar versterkt en op een bepaald moment wist ik dat wij een leven samen gedeeld hadden en toen een echtpaar waren geweest. Ik heb vaak gemediteerd om informatie te krijgen over dit leven. Dat lukte redelijk, maar er ontbraken nog wat stukjes. Daarom vond ik dat ik nog niet over mijn leven met hem kon gaan schrijven.

Na een bezoek aan een regressie therapeut heb ik de ontbrekende stukken ontdekt.

Op een nacht heeft Wana Chiwa (zo heet mijn indiaan) mij ons leven laten zien zoals het was en hij gaf aan dat het tijd was om dat leven te gaan beschrijven. Ik ben daar mee begonnen en had nooit kunnen bedenken dat er zoveel informatie zou worden aangereikt.

Gedurende het schrijven van dit boek kwamen er steeds meer ontbrekende stukken naar voren; vaak was ik mij niet eens bewust van wat ik zat te schrijven: de woorden kwamen vanzelf uit mijn vingers . Het voelde alsof ik als instrument werd gebruikt. Als ik dan een stuk terug las was ik verbaasd over wat er stond.

Ik ben dankbaar dat ik de herinneringen weer mocht herbeleven. Het heeft ervoor gezorgd dat ik het leven als indiaan zoveel beter begrijp.

Er zijn momenten in het verleden geweest dat ik mij diep schaamde voor de beslissing die ik aan het eind van mijn leven als indiaan heb genomen, maar na het herbeleven van dit leven voel ik alleen maar een intense dankbaarheid.

1

Ik was in mijn leven als indiaan enig kind. Mijn ouders waren voor die tijd vrij oud; mijn moeder had er bewust voor gekozen om zich laat te verbinden aan een man want zij was gesteld op haar vrijheid. Toen zij aandacht kreeg voor mijn vader was hij al ouder en had ook nog steeds geen vrouw. Niet omdat hij dat niet wilde, maar hij was nog nooit de juiste vrouw tegen gekomen,. Op het moment dat zij interesse voor elkaar kregen werd mijn vader van zijn paard afgegooid; het paard schrok ergens van en begon te steigeren. Het gevolg hiervan was dat mijn vader zijn onderbenen niet meer kon gebruiken.

Mijn vader had niet verwacht dat hij nog een kans zou maken bij de vrouw waar zijn hart naar uitging, maar mijn moeder had een groot hart en hield van hem. Ze werden een stel. Mijn moeder zorgde ervoor dat zij hen onderhield, ze was een soort van vroed/ kruidenvrouw van de stam. Haar kennis over kruiden en hoe de natuur energetisch in elkaar zat was fenomenaal. Ze werkte nauw samen met de medicijnman van het dorp. Voor haar hulp aan de mensen van het dorp (en dan vooral aan de vrouwen en kinderen van het dorp) ontving zij vlees, huiden en alles wat je nog meer nodig had in het leven als indiaan.

Ka Nicha: het beginWaar verhalen leven. Ontdek nu