Hoofdstuk 25

805 22 21

Chloé:

Ik kijk in de spiegel. Ik herken mezelf niet meer. Het enige wat ik zie is een monster. Een monster dat ik ben geworden. Ik kijk naar de rechterkant van me. De klokt tikt harder dan normaal, maar ik weet dat het ligt aan mij. De wijzer slaat een stukje verder. Half acht. Ik zie geen voordelen aan een monster zijn. Nou oké, misschien een paar. Ik hoef bijvoorbeeld maar heel laat te vertrekken van huis, want ik ben toch zo op school. Maar ik wilde vandaag optijd zijn, zonder dat ik bovennatuurlijk ren naar school. Gewoon normaal. Want ik wil niks liever dan normaal zijn.

Ik loop naar beneden.  

Het is stil in huis zonder mijn moeder, Cal en mijn vader. Maar gelukkig komen ze vandaag terug. Ook al gaat het heel moeilijk voor me worden.

Ik pak een heleboel fruit, en pak een water fles. Ik moet mezelf vol blijven proppen om van de dorst af te komen.

Na een tijdje lopen hoor ik vaag de stemmen van Aaron en Blake. Ik scherp mijn oren aan, maar het lukt niet goed. Pff, ik moet echt oefenen. Ik loop iets langzamer, en zie ze net voor mij het plein oplopen. Ik loop achter hun, en Tyler merkt me op. Hij stopt de jongens, en draait zich om

' He, bloedzuiger.' Zegt hij terwijl hij afkeurend kijkt. Ik voel de woede opkomen borrelen. Blake zegt niks, maar kijkt me alleen maar boos aan. Wat is er aan de hand?

' Ga je nog wat zeggen?' Vraagt Aaron. Ik kijk hem geïrriteerd aan.

' Blake.. Kunnen we even praten?' Vraag ik terwijl ik hem aankijk. Hij spant zijn kaak aan, en tyler stapt voor hem.

' Praten? Weet je zeker dat je je dit keer wel kan inhouden en hem niet weer bijna leegdrinkt?' Hij kijkt me dodelijk aan. De woede wordt groter en groter. Al mijn gevoelens zijn natuurlijk versterkd. Ik bijt op mijn lip om mezelf in te houden.

' Het ging niet expres...' Zeg ik zacht naar de grond kijkend

' Ja vast.' Zegt hij kort af. Nu is het genoeg. Ik laat me niet nog verder de grond inboren voor iets waar ik me al heel erg schuldig voor voel. Ik probeer hem hard te slaan, maar hij ontwijkt.

' Was dat alles?' Vraagt hij terwijl hij een stap naar voren zet. Ik kijk hem woedend aan.

' Tyler, stop haar met uitdagen, ze wint het toch niet. Doe niet zo zielig tegenover haar.' Zegt Aaron dan. Ik pers mijn lippen op elkaar om te voorkomen dat ik op hun afspring en hun nek open te scheuren. De verleiding is zo groot. Ik spring op Aaron af, en duw hem op die grond. Nu komt mijn snelheid wel van pas. Terwijl Aaron omhoogt komt, en Blake en Tyler toekijken, Vlieg ik op Tyler en druk hem met mijn hand op zijn keel op de grond. Ik kan me nog net inhouden om niet naar zijn nek te happen. Ik zie de verrassing in zijn ogen. Dit had hij even niet verwacht. Ik kijk op naar Blake. Hij kijkt me alleen verafschuwend aan. Ik sta langzaam op, en duw Tyler met mij voet op de grond wanneer hij omhoog probeert te komen. Ik ga voor Blake's neus staan.

' Wil je alsjeblieft met me praten?' Vraag ik schor. Hij spant zijn kaak even kort aan, en kijkt heel even weg. Ik moet hem de tijd gunnen, maar ik ben zo ongeduldig. Net wanneer hij antwoord wilt geven, gaat de bel. Blake kijkt me kort aan, en draait zich dan om en loopt naar binnen. Tyler loopt achter hem aan. Maar Aaron zie ik nergens. Dan opeens pakt iemand mijn arm, en draait die bijna compleet helemaal om. Ik hoor de botten kraken. Ik kerm het uit van de pijn. Ik kijk Blake's kant op, maar die loopt zonder op of om te kijken door.

' Je bent echt nog een beginner.' Fluistert hij in mijn oor.

' Je laat je te veel leiden door je emoties.' Eindigt hij en loopt dan achter hun aan naar binnen. Ik kijk kort naar mijn arm, en draai hem met een snelle ruk terug. De botten kraken weer, maar mijn arm staat weer normaal. Ik grom een klein beetje, en pak een appel. Ik bijt er hard in, en voel mijn hoektanden groeien. Waarom moet alles zo kut verlopen?

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!