Chapter Twenty-Two

1K 79 3
                                                  

Chapter Twenty-Two

Nakatingin lang siya sa akin pagkasakay ko ng sasakyan niya. I sighed. I'm so tired to deal with this. Instead of saying something, I remained silent. Lumapit lang ako upang humalik sa kaniya pagkatapos ay umayos na ng pwesto sa aniyang sasakyan.

Kahit ano namang galit at tampo ko sa kaniya hindi naman mawawala iyon.

Inaantok na ako pero napakarami ko pang gagawin mamaya. I am already graduating. This is my last year. Napakaraming requirements. Mabuti nalang at maaga naming natapos ang OJT hours namin. Hindi ko na alam kung anong gagawin kung nagsabay sabay lahat ngayong sem.

"How was your day?" malambing niyang tanong habang nagdadrive.

Iminulat ko ang mata ko. Noong makita kong wala na ang nagtatanong niyang tingin ay saka ako umayos ng upo. Tuwing ganiyang nagseselos siya ay nananahimik nalang ako. Ayaw kong salubungin ang galit niya, talagang mag-aaway kami.

"Tiring. Kailangan lang talaga naming tapusin iyong papers namin." paliwanang ko.

"Pang ilang revisios niyo na?" tanong niya.

Nag-isip ako.

"Pangatlo na. Sana huli na. Pagod na talaga ako tapos parang lagi ko paring inaawat si Alicia at Sebastian. Hanggang ngayon ay para parin silang aso at pusa." I can see how he pursed his lips upon hearing his name but he ramained silent. 

Hinawakan niya ang kamay ko at dinala sa mga labi niya. Hindi na rin niya iyon binitawan. He said that  holding my hand gives him comfort and so I let him.

"Matulog ka muna. Gigisingin kita kapag malapit na tayo."

Sumunod ako sa kaniya dahil pagod na pagod na rin talaga ako. Ang bahay nila Sebastian ang pinakamalapit sa campus kaya naman doon kami naglalagi.

Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay ayaw niya parin kay Sebastian. Naiintindihan ko naman siya noong una.

Lalaki si Sebastian. Nagseselos siya pero minsan ay napaka-unreasonable na niya.

Wala naman kaming ginagawa. Sebastian had a girlfriend before which serves as a proof that he doesn't like me anymore pero hindi parin nawawala iyong selos niya sa tao. Parang habang tumatagal kami ay lalo lang siyang nagseselos.

Minsan ay naaawa nalang ako kay Seb. May ilang beses kaming magkakasama tapos halatang ayaw sa kaniya ni Xandro.

Naramdaman ko ang marahang pagtapik sa aking pisngi.

"Narito na tayo..."

Hindi ko pa man siya nasasagot ay bumukas na ang pinsto sa side ko. Nakaparada na pala siya sa harap ng mansion.

"Saan kayo galing?" siryosong tanong ni Daddy.

"Kila Seb, Daddy. We finished our papers—"

"Akala ko ba ay tapos niyo na?" I sighed.

I looked at him in disbelief. My eyes are still puffy dahil sa biglaang pagkagising. Tinitigan niya ako.

"Dad, I'm tired. Inaantok na rin po ako. Please..." not now.

Lumapit ako kay Xandro upang magpaalam. Habang ginagawa ko iyong at masama ang tingin ni Dad sa amin. 

"Thank you." kumunot ang noo niya.

"Let's talk, Altamirano."

I pursed my lips and looked at my Dad. This is unbelievable! Anong oras na! Hindi ba pwedeng ipagpabukas na lang nila ito?

Wrapped (Los Hacienderos #1)Where stories live. Discover now