LOVE LETTERS FROM ELVIS (1971)

Zacznij od początku
                                    

Oprócz wspomnianych wyżej tytułów, Elvis w towarzystwie sześcioosobowego zespołu (gitarzystów Eddiego Hintona i Chip Younga, perkusisty Jerry Carrigana, pianisty Davida Briggsa, basisty Norberta Putnama i multiinstrumentalisty Charlie McCoya) nagrał tej nocy także swoją wersję przeboju „Snowbird" z repertuaru Ann Murray oraz „Whole Lo-Ta Shakin' Goin' On", które w latach pięćdziesiątych przyniosło popularność Jerry Lee Lewisowi.

Cała sesja trwała nieco ponad siedem godzin (według dokumentacji studyjnej, od godziny 18:00 do 1:00).

Niespełna miesiąc po premierze singla, 13 marca 1971 roku, „Where Did They Go, Lord" i „Rags To Riches" zadebiutowały na amerykańskiej liście przebojów. W zestawieniu Hot 100 tygodnika Billborad zostały po raz pierwszy odnotowane na pozycji sześćdziesiątej, z której sukcesywnie zaczęły piąć się w górę. Niestety, pomimo początkowo dość obiecujących wyników, w okresie Świąt Wielkanocnych zdołały dotrzeć zaledwie do trzydziestej trzeciej pozycji (w notowaniu z 10 kwietnia). Singiel nie zdołał również odnieść większego komercyjnego sukcesu sprzedając się w nakładzie nie przekraczającym czterystu tysięcy egzemplarzy.

O wiele bardziej zadowalające rezultaty ten sam singiel osiągnął w Wielkiej Brytanii, w której uplasował się na mocnej dziewiątej pozycji (w notowaniu z 5 czerwca 1971 roku).

Następny singiel zrealizowany przez wytwórnię RCA Victor w 1971 roku (27 kwietnia) był zapowiedzią kolejnego longplaya Presleya. Jeszcze jednego, po „That's The Way It Is" i „Elvis Country", zbudowanego wokół materiału nagranego podczas ubiegłorocznego tryumfalnego czerwcowego „Maratonu w Nashville".

Płytę„Love Letters From Elvis" zrealizowaną w połowie czerwca promowały dwa niezwykle dojrzałe i inspirujące utwory, „Life" (idealnie wpisująca się w nurt filozofii New Age) na stronie A oraz gospelowe „Only Believe" (na jego nagranie nalegał podobno sam Elvis) na odwrocie. De-facto, dwie najlepsze kompozycje z całej płyty.

Niestety, nawet tak ambitny repertuar, nie zdołał tym razem przekonać słuchaczy (najwyraźniej nie przekonało ich również pełne pasji wykonanie „Only Believe" podczas wieczornego show w hotelu International w Las Vegas z 27 stycznia 1971 roku) i nowy produkt RCA utknął na dalekiej pięćdziesiątej trzeciej pozycji amerykańskiej listy Hot 100 tygodnika Billboard. Tym samym zapewniając sobie niechlubne miano najgorszego singla Elvisa od czasu wydania w 1968 roku „Almost In Love", które zdołało dotrzeć ledwo do miejsca dziewięćdziesiątego piątego.

Z równie chłodnym przyjęciem spotkał się również wydany 16 czerwca album „Love Letters From Elvis" o którym niemal od samego początku zwykło się mówić, że powstał z „pozostałości"po sławetnym „Maratonie w Nashville", przez co miał być także najsłabszym ze wszystkich zrealizowanych w oparciu o nagrany wówczas materiał. Zdaniem wielu ówczesnych krytyków nowej płycie Presleya znacznie bliżej było do komercyjnej składanki niż do przemyślanego albumu studyjnego.

Longplay był kolekcją jedenastu premierowych utworów. Wyjątek stanowiła tytułowa ballada „Love Letters", którą pierwszy raz Elvis z powodzeniem zaśpiewał cztery lata wcześniej, w 1966 roku. Do jej ponownego nagrania przekonał go klawiszowiec David Briggs. Za co zresztą powinny mu się dzisiaj należeć słowa wdzięczności,ponieważ ta nowa wersja zabrzmiała o wiele lepiej i dojrzalej niż przed laty.

Nowy album Elvisa, 'Love Letters From Elvis', został właśnie wydany'",odnotowano w artykule „Love Letters From Elvis" opublikowanym na łamach „The Village Press" w dniu premiery płyty. „Jego okłada jest gratką dla wszystkich fanów Ela. Zawiera bowiem trzy jego zdjęcia w szalonym stroju z Vegas (fotografie zostały wykonane podczas koncertu Presleya w Los Angeles, 14 listopada 1970 roku).

ELVIS: Wszystkie płyty króla 1966 - 1977Przystań dla opowiadań. Odkryj teraz