Hoofdstuk 23

788 17 13

Blake:

Ik hap naar adem. Ik sta gedrukt tegen de muur met een dorstige Chloé tegen me aan. Ik voel mijn instinct naar boven komen. De verdedigingswal . Het ‘killer’ instinct. Mijn instinct wil nu dat ik Chloé vermoord.

Ik duw met veel kracht Chloé van me af. Ze valt op de grond. Ze blijft even liggen. Ik kijk haar even aan. Haar ogen veranderen weer in haar eigen kleur, en ze begint te huilen. Ik kniel bij haar neer en sluit mijn armen om haar heen.

‘ Sorry Blake! Sorry! Sorry! Sorry!’ Snikt  ze. Ik voel me een beetje licht in mijn hoofd worden. Ik sus een beetje.

‘ Ik wil dit niet Blake!’  Ze duwt me van haar vandaan en kruipt tegen de bank aan.

‘ Je moet weg.’ Zegt ze zonder me aan te kijken. Ik schud mijn hoofd.

‘ Blake! Ik wil dat je gaat!’ Schreeuwt ze nu hard naar me toe. Ik sta op, pak mijn spullen en loop het huis uit. Ik ga naar Dean en Declan. Ze heeft hulp nodig.

Als ik bij hun huis aankom, klop ik snel en hard aan. Declan doet open.

‘ Het gaat niet goed met Chloé.’ Floept het eruit. Declan kijkt droevig. Hij ziet mijn nek, en loopt snel naar boven. Ik kom ook naar boven toe. Declan snelt naar me toe met een doek. Hij drukt de doek tegen mijn wond. Ik zie Dean binnen komen. Hij kijkt mij geamuseerd aan, en leunt tegen de deurpost.

‘ Chloé heeft bloed nodig.’ Zeg ik dan. Dean grijnst.

‘ Zo te zien heeft ze zich al gevoed.’ Zegt hij vermakelijk. Ik draai me geërgerd  naar hem om. Dean glimlacht irritant naar ons.

‘ O nee wacht, misschien moet je haar een konijnen dieet aanbieden.’ Zegt hij terwijl zijn ogen naar Declan schieten. Declan zucht.

‘ Dean, als je aandacht wil, kan je het ook gewoon zeggen.’ Zucht Declan. Deans gezicht betrekt een beetje.

‘ Ik hoef echt geen aandacht van jullie.’ Zegt Dean een beetje geprikkelt. Dit keer is het mijn beurt om te grijnzen.

‘ Van wie wil je het dan? Chloé? Sorry man dat ze jou nu even niet in je buurt wilt hebben.’ Zeg ik nu glimlachend.

‘ Dean, als je er mee zit dat je niet uitgenodigd bent in haar huis, moet je naar haar toe gaan en dat zeggen. Wij hebben je hier echt niet nodig.’ Zegt declan vermoeid. Dean kijkt gekwetst. Dan opeens glimlacht hij breed.

‘ Nee? Oke. Ik ben al weg.’ Zegt hij vrolijk. Ik en Declan kijken hem vreemd na.

‘ Hij weet iets, of hij is iets van plan.’ Zegt Declan terwijl hij me een glas water geeft. Ik knik.

‘ Maar ik ga nu naar Chloé.’ Zegt hij dan. Ik knik.

‘ Het lijkt me beter als jij even hier blijft.’ Zegt hij daarna. Ik knik weer. Declan loopt naar beneden. Ik hoor de deur dicht gaan. Ik kijk om me heen. Ik zou de kamer van Dean wel eens willen zien.

Terwijl ik zijn kamer zoek, denk ik aan Chloé. Ik ben wel heel blij dat Chloé Dean niet zo mag, en dat ze liever bij mij is. Een punt minder om me zorgen over te maken.

Als ik zijn kamer vind, is het heel leeg. Er staat een kastje, een bed en een kledingkast. Het voelt verkeerd om rond te snuffelen, maar mijn nieuwsgierigheid wint het. Ik open de lades, maar ik vind niks anders dan ondergoed, duffe spullen en een horloge. Ik kijk onder zijn bed, maar daar ligt niks. Maar wanneer ik zijn kussen op til, ligt er een tekenblok. Ik pak het vast, en bekijk de voorkant aandachtig. Een tekenblok. Ik lach ik mezelf. Dean en teken, dat is onmogelijk. Ik open het blok, en aan de binnen kant staat er:

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!