Chapter Twelve

1.2K 77 2
                                                  

Chapter Twelve

Lumunok ako. Hindi ko mahanap ang boses sa sinabi niya. Nakatingin siya sa akin na para bang hinihintay ang reaksiyon ko. 

I don't even know what to  do?!

"Okay. You don't have to say anything." sambit niya. Hunarap siya sa unahan at akmang papaandarin ang sasakyan ng bigla akong nagsalita.  

"Kailan lang tayo nagkakilala…" anas ko. 

"Kailangan ba matagal ng magkakilala?" tanong niya. "Okay. Ilang taon ba, maghihintay ako." 

"Hindi ganon! Paano ka nakakasiguro sa… sa nararamdaman mo?" tanong ko. Tumingin ako sa harapan. 

I started to count the days simula ng magkakilala kami. Hindi pa ganun katagal! How can he say that he loves— whatever he is feeling is pure and true? 

"I just know, Livia." nakatiim niyang sagot. "And I'm not forcing you to say something. I can wait."

Pinaandar niya ang sasakyan ngunit ramdam ko ang paulit ulit niyang paglingon sa aking direksiyon. I realized how bad I am in handling a situation like this. Well, sa kaniya lang. Kapag siya lang. The part that I can't understand.  

I remembered the day when I told him na sayang ang farm nila kapag ibebenta lang tapos after a couple of days, sabi niyang siya na ang mamamahala pero wala rin siyang nakuhang reaksiyon sa akin.  

I kept on asking myself why. Bakit kapag siya, hindi ko alam ang sasabihin ko. I don't even know what to do or act. 

Hindi ito ang first time na may nagsabi sa akin ng nararamdaman. As soon as they say the magic word, I will turn them down. I plan to finish my degree on time or earlier. Lahat sila ay nakikita kong magiging sagabal sa plano ko.  

Things like that take a lot of effort, emotionally and physically. 

Pero… anong pinagkaiba niya? 

"Stop looking at me…" sambit ko ng mapansing lumilingon lingon parin siya sa akin.  

Bigla kong naramdaman ang pagiinit ng pisngi ko.  

"Ilang buwan ba akong maghihintay, Livia? Three... four… pwede namang taon. I can manage?" sambit niya na parang tinatanong ang sarili kung kakayanin niya ba ang maghintay ng ganoon katagal.  

He is unbelievable. Ilang beses akong umiling. I find it hard to believe that he fell for me. It's just so sudden. Paano siyang nakakasigurado sa nararamdaman niya? 

"Sorry. You don't have to answer. Hindi pala ako nagmamadali... " umirap ako at umiling sa kaniya. 

There are a lot of things that keep on running through my mind. Questions that I can't even voice out. 

"Bakit di mo sinabing gusto mo siya?!" 

My forehead creased. Lumapit si Anika sa screen ng laptop niya at nangalumbaba sa akin. Parang asar na asar siya dahil wala akong sinabi.  

"Why would I do that?" tanong ko. 

Umirap siya lalo. Hindi naman ako sigurado. Ayaw kong magdesisyon agad. Ayaw kong magsabi ng mga bagay na hindi naman ako sigurado. We've known each other for just a month or so and hindi ako nagmamadali.  

He said that he is willing to wait.

"You like him kaya! You're blushing when he's around or so close to you. Nara-rattle ka pa nga minsan!" pagpipilit ni Anika. 

Si Alicia naman ay tumatango lamang sa lahat ng sinasabi ni Anika. Heto na naman at pinagkakaisahan na naman nila ako.  

"Naiinis ka rin noong hindi ka niya pinapansin. You even cried—"

Wrapped (Los Hacienderos #1)Where stories live. Discover now