hoofdstuk 22

826 25 9

Declan:

Ik kijk naar de gillende, en huilende Chloé. Ze schreeuwt maar over en over dat dit een droom moet zijn. Dat ze dit niet wil. Dat ze liever dood was geweest. En ik kan niks doen om haar te helpen. Troosten helpt ook niet. Ze huilt. De tranen stromen over haar wangen. Nadat we dachten dat ze dood was, had ik haar naar haar huis gebracht. Blake mocht daar niet meer komen, en Dean leek me ook niet zo'n goed idee. En toen ik net wilde aanbellen, werd ze wakker. En toen wist ik het meteen. Het bloed van Dean heeft haar gered.

Ik was blij, maar zij natuurlijk niet..

' En nu? Alles doet pijn. Pijn! Hoor je me Declan? Ik heb pijn aan mijn gebit, en aan mijn lijf en.. aan alles!' Schreeuwt ze terwijl heen en weer loopt. Haar moeder en vader en broer waren naar oma, omdat ik ze heb verteld dat alles goed was met Chloé, hoefde ze niet mee. Zelfs Dean en Blake weten niet dat ze nog leeft. Nou ja, leeft? Ik ben pas net een paar uur met haar, en ze heeft de tijd en ruimte nodig om tot zichzelf te komen. Ik gunde haar dit ook niet. Maar ik was allang blij dat ze nog levend was.

' Je tanden komen zo door, en dan begint je lichaam naar bloed te hunkeren.' Leg ik haar zacht uit.

' Maar ik wil dit helemaal niet!' Gilt ze er door heen. Ik zucht.

' Ik helemaal niet HUNKEREN naar bloed!' Snikt ze. Ik loop naar haar toe.

' Ik wil me niet voeden aan mensen bloed..' Zegt ze huilend. Ik houd haar vast, en ze verbergt haar gezicht in mijn shirt. Ik streel over haar hoofd. Dan opeens laat ze me los, en schieten haar handen naar haar mond. Ze gilt weer van de pijn. Ze begint weer te snikken.

' Laat het alsjeblieft ophouden, Declan..' Zegt ze huiverent.

' Kan ik niet.' Zeg ik zacht terug. Chloé zakt in elkaar en zit in elkaar gedoken op de grond. Kon ik haar maar helpen..

----------------------------------------------------------

Chloé:

De pijn, dat was op dit moment het verschrikkelijkst. Als dat over zou zijn, zou het hunkeren komen. Wat hoogst waarschijnlijk nog erger zou zijn dan dit. Maar ik was nog niet zo ver.

De pijn werd erger. Ik zat nu al meer dan twee uur zo. Schreeuwend en huilend. Ik ben verbaasd dat ik de energie nog heb.

' Vampieren hebben bijna geen slaap nodig.' Zegt Declan dan.

' Nou, dat was toch een van mijn favoriete dingen. Slapen.' Mopper ik. Hij lacht. Wacht, wacht eens even, kan hij nou gedachten lezen?

' Kan jij nou gedachten lezen?' Vraag ik tussen alle pijn door. Hij schud zijn hoofd. Ik zucht opgelucht.

' Je zei het gewoon hard op.' Hij knipoogd. Ik richt me weer tot mezelf. Misschien moet ik me niet verzetten tegen de pijn..

Ik ga op het bed zitten.

' Ik ben wel degelijk toe aan slaap.' Mopper ik vermoeid. Ik druk me tegen de kussens aan. Ik mis iets. Warmte. Maar dat kan Declan me niet geven. Ik zucht. Ik wil Blake hier naast me liggen. Maar het is al laat.. Ik verstop mijn gezicht in de dikke zachte kussen, en trek een deken over me heen. Ik voel me niet heel erg moe, maar ik ga mezelf dwingen om te gaan slapen. Er schiet een pijnscheut door me heen. Ik kreun even, en knijpmijn ogen dicht. Ik denk aan Blake's lichaamswarmte..

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Blake:

Ik loop doelloos door het kamp. Het kan gewoon niet. Het voelt niet goed. Chloé kan niet dood zijn. Dat klopt gewoon niet. Voor geen meter.

Ik bots tegen Aaron op. Ik zucht. Hij kijkt me aan.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!