hoofdstuk 21

909 28 12

Chloé:

Ik voel elke aanraking.. Elke keer als zijn hand over mijn lichaam strijkt, voelt het net alsof hij elke zenuw in mijn lichaam aanraakt. Het gevoel is duizend keer zo sterk. Ik kan hem horen ademen. Elke uitademing is harder dan eerst. Alle geluiden zijn scherper.. Ik voel zijn warmte. Zijn lichaamswarmte die mij omringt. Als een warme deken. Ik voel de adem mijn nek strelen. Ik wordt van binnen ook helemaal warm.Dan trekt alle warmte weg..

Ik open langzaam mijn ogen. Ik lig in een bed. In een kamer die me bekend voorkomt van iets. Na een paar seconden schiet het me te binnen. De kamer van Blake. Het is stil, en koud. Ik kom overeind. Ik voel me raar. Anders dan normaal. Ik kijk de kamer rond. Het voelt een beetje raar om in Blake's bed te liggen. Alles schiet me te binnen.

Blake die kreunend op de grond lag. Dean boven, en declan naast Blake. Ik die daar aankwam. Het gebeurde zo snel. Lola pakte me van achteren. Ze haat me. Ze sprak nog een paar woorden, en stak toen een mes in mijn borst.

Ik huiver omdat ik me de pijn kan herinneren. Het ijzer dat diep in mijn huid doordrong. Hoe ik neerstortte op de grond. Hoe ik voelde dat elke seconde de laatste kon zijn. Het donkerrode bloed dat op de grond viel. Uit mijn lichaam stroomde. Ik probeerde adem te halen. Maar het lukte niet. Het voelde als of iemand mijn keel dichtkneep. Ik kreeg maar heel even lucht. En daarna... Daarna weet ik het niet meer..

Hoe kan ik nu wakker zijn?

De kamer deur gaat open, en Blake stapt binnen. Hij kijkt me droevig aan.  Ik ga goed zitten en druk de dekens tegen me aan. Blake gaat op de rand van het bed zitten en bekijkt me even.

' Je bent wakker.' Zegt hij zacht. Ik knik. Daar lijkt het wel op.. Denk ik in mijn hoofd. Ik zie hem pijnlijk wegkijken.

' Wat is er?' Ik kijk hem aan. Heel even kijkt hij me aan.

' Ik zie je liever niet bijna dood.' Zegt hij schor. Er valt een lange stilte. Blake kijkt niet naar mij, maar naar de grond.

' Blake..' Begin ik twijfelend. Zijn ogen schieten mijn kant op.

' H-Hoe kan ik wakker zijn, terwijl Lola me neerstak?' Vraag ik zacht. Blake kijkt droevig.

' Dean heeft je zijn bloed gegeven..' Zucht hij. Ik knik. Blake haat Dean.. Dat is wel duidelijk na de laatste keer.

' Declan deed niks, die kon zich niet eens bewegen..' Mompelt Blake.

' Dus ik heb het bloed van Dean in me?' Blake knikt.

' Ik voel me zo raar, zo anders...' Zeg ik zachtjes. Blake kijkt me onderzoekend aan.

' Het bloed zit vierentwintig uur in je lichaam, dan ben je er weer vanaf.' Zegt hij slapjes. Ik kijk hem aan.

' Wat is er met je Blake?' Ik kruip dichter naar hem toe.

' Niks. Het is gewoon dat ik niks kon doen om je te helpen.' Zucht hij. Ik kijk hem aan. Onze ogen kruizen elkaar.

' Blake, jij hebt alles gedaan wat je kon! En het feit dat ik hier nu gezond in een bed lig, wil zeggen dat jij het goed hebt gedaan!' Ik kijk hem glimlachend aan. Er verschijnt een kleine glimlach. Ik voel een raar gevoel in mijn buik. Ik probeer het weg te drukken.

' En mijn ouders?' Vraag ik snel.

' Daar heeft Declan voor gezorgd. Ik kom daar niet meer in.' Zegt hij zacht. Ik knik.

' En hoe gaat het met jou?'  Ik kijk hem aan. Hij glimlacht kort.

' Het gaat wel goed.'

' Echt?' Vraag ik snel. Hij knikt geruststellend. Dan staat hij op.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!