Hoofdstuk 10

592 46 24

Met een brede grijns sprong ze de loopplank op. De lucht voelde absoluut niet koud, al voelde ze wel een aangename bries. Voorzichtig deed ze een paar stappen naar voren, toen keek ze om zich heen. Ze hield met een schok haar adem in en wilde een verbaasde kreet slaken, toen er iemand luid joelend langs haar heen rende en met spierwitte laarzen op het gras sprong. De laarzen bleven niet lang wit, want het gras was nat.

"Kom op, Kelly, niet zo blijven staan gapen daar. Ik heb een vreemde planeet onder mijn voeten!"

Kelly had twee tellen nodig om bij te komen van de schrik, daarna begon ze hard te lachen. Martial sprong als een klein kind op het gras op en neer. Ze keek even om naar de rest van de bemanning en volgde toen zijn voorbeeld.

"Moet je daar kijken!" Ze wees langs de voorkant van de shuttle en Martial volgde haar voorbeeld. Wat hij zag, deed hem prompt stil staan. "Wow."

Ze keken recht naar de kant van de planeet waar het sterrenlicht niet kon komen. De lucht in de verte werd steeds donkerder. Overal waar de horizon zichtbaar was, lag een soort donkere waas. Alsof er een filter over de planeet was getrokken met een verloop van zwart naar wit.

Kelly keek voor zich naar de grond, haar eigen schaduw was langgerekt en wees net als alle andere schaduwen in de richting van de donkere pool. Ze gebruikte de aardse termen maar, aangezien ze geen idee had hoe ze het anders moest omschrijven. Ze keerde zich om en schermde haar ogen af bij het zien van de plotselinge felheid van de lucht. Ze had zich al afgevraagd hoe de vreemde rotatie van de planeet zichtbaar zou zijn vanaf het oppervlakte, nu wist ze het. Hoe zouden ze dag en nacht meten hier?

---

Eén voor één kwamen de andere bemanningsleden naar buiten. Kelly pakte vlug haar notebook. Nu was ze toch vergeten die eerste indruk vast te leggen. Ze holde terug de loopplank op en zette de camera aan. Toen liep ze weer behoedzaam naar beneden, totdat ze zo'n tien meter van de shuttle verwijderd was. Langzaam keerde ze zich om totdat ze de shuttle zelf in beeld kreeg. Het witte oppervlak straalde in het licht van de ster. Kon ze het een zon noemen? De shuttle misstond eigenlijk helemaal niet in zijn groene omgeving.

Er waren geen metingen aantoonbaar geweest van straling en elektriciteit op de planeet. De bewoners van deze wereld hadden of een geheel andere vorm van energie, of ze waren volstrekt onbekend met de voor hen meetbare technologie. Hoe dan ook, ze hadden het grote vliegende gevaarte met de zwarte onderkant moeilijk over het hoofd kunnen zien. Om zich heen kijkend, vroeg Kelly zich af of er zo meteen een horde aliens op hen af zou komen. Het idee leek absurd, toch kon ze misschien beter bij de anderen in de buurt blijven.

Ze wilde net teruglopen, toen een beweging in haar ooghoek haar halt deed houden. Ze knipperde met haar ogen en keek nog een keer, maar nu was het weer weg. Ze deed een halve stap en bleef toen weer staan. Daar, nu zag ze echt iets bewegen. Was dat nou een paard?

Ze sloot heel bewust haar ogen en deed ze langzaam weer open. Het was er nog steeds en nu duidelijk te herkennen als paard. Er zat een ruiter op en hij kwam hun kant op.

De aanblik van het volstrekt normale beeld van een paard met ruiter, bracht bij Kelly een vreemd gevoel teweeg. Plotseling was ze niet meer op een andere planeet, ze stond gewoon in een simulatie. Zo één waar je mee kon spelen in een ouderwetse film. Een Western of een romantische paardenfilm. Kelly hield niet van paarden. Dat was meer de afdeling van het overige percentage meisjes waarbij ze in de klas had gezeten. Toch staarde ze gefascineerd naar het steeds dichterbij komende dier, totdat ze merkte dat haar medereizigers het aanstormende figuur ook hadden opgemerkt.

Ze hoorde haar naam roepen. Er klonk urgentie door in Dickons stem. Kelly vroeg zich af of hij misschien bang was dat een eenzame figuur te paard een gevaar voor hen kon vormen. Dat hing natuurlijk compleet van het figuur zelf af. Ze kon nog niet goed zien hoe buitenaards hij of zij eruit zag. Misschien was het een 'het'? In ieder geval was het te donker om te kunnen onderscheiden.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!