Hoofdstuk 8

813 58 14

Ongeveer een jaar terug

Met een opgelucht gevoel nam Kelly plaats op de speciaal voor haar ingestelde stoel in de shuttle. Ze voelde een massa vlinders in haar buik en frunnikte aan haar gordel, voor zover dat ging met de speciale handschoenen van haar pak. Het was een zeer nauwsluitend geheel. Witte laarzen, die naadloos overgingen in een broekpak met handschoenen en muts. Haar donkere krullen waren samengebonden in een netje en keurig onder de muts verstopt. Boven de stoel zat een helm geklemd die in geval van nood binnen een paar tellen over haar hoofd kon worden getrokken.

Instructies over hoe ze zichzelf vast moest gespen in de stoel had ze van te voren tot in den treuren uit haar hoofd geleerd en binnen een halve minuut zat ze klaar. Trillend van spanning en zich nauwelijks bewust van de grote grijns die vastgeplakt leek op haar gezicht.

Naast haar zat de leider van de expeditie: Dickon Spander. Ze schatte hem in de veertig en hij was de enige geweest die haar op haar gemak had proberen te stellen. De rest van het team had de publiciteitsstunt als ergerlijk ervaren en negeerde de jonge studente zoveel mogelijk. Het maakte Kelly niet veel uit. Ze vond het veel te spannend deel uit te maken van deze vlucht. De risico's drongen nauwelijks tot haar door en dat er een kans bestond dat ze haar moeder nooit meer terug zou zien kwam niet in haar op. Ze was astronaut, ze ging de ruimte in. Op zoek naar een nieuwe wereld, wat was er nu mooier dan dat?

De bemanning van de shuttle, die Inquirentium genoemd was, bestond uit veertien personen, inclusief zij. De naam betekende ontdekkingsreiziger. Er waren twee piloten, enkele wetenschappers en technici: een paar ervaren astronauten die wisten wat er moest gebeuren als de shuttle mankementen vertoonde. Tevens was er in het ruim voldoende materiaal opgeslagen om een kleine nederzetting op te zetten, mocht de nieuwe wereld daadwerkelijk aan alle verwachtingen voldoen. Als alles zou gaan zoals iedereen hoopte, dan zou de shuttle een half jaar wegblijven. Twee weken heen, vijf maanden daar en twee weken weer terug.

---

De shuttle werd door middel van reactiemotoren de ruimte in gebracht, waarna de nieuwe aandrijving werd geactiveerd en de echte reis begon. Het zag er heel indrukwekkend uit vanaf een afstand. Met grote ogen keek Kelly naar een scherm voor haar, dat de camerabeelden vertoonde van de lancering. Het drong nog steeds niet tot haar door dat zij in het witte gevaarte zat dat nu in een rechte lijn omhoog vloog.

Binnen in de shuttle merkten de passagiers niet veel van het enorme kabaal dat de motoren veroorzaakten. Ze voelden de shuttle trillen, maar er waren interne schokdempers geïnstalleerd, zodat Kelly enkel het gevoel had in een ouderwets voertuig met wielen te zitten.

Het duurde niet lang voordat ze in de ruimte waren. De kunstmatige zwaartekracht werd geïnitialiseerd en de bemanning bezette hun aangewezen stations. Voor Kelly betekende dat eigenlijk dat ze zich kon terugtrekken in haar kleine cabine, maar ze was veel te opgewonden om te gaan zitten lezen, terwijl ze midden in de ruimte was.

Zo stil als ze kon, zonder in de weg te lopen, begon ze over de schouders van de bemanningsleden mee te kijken. De wetenschappers die pas op de planeet echt aan het werk konden gaan, hielden zich bezig met voorbereidingen, simulaties en boekwerken aan notities. Het liefst wilde ze gaan kijken bij de piloten, die als enige een groot scherm voor zich hadden, waarop de ruimte voor hen te zien was. Er was geen transparant materiaal geschikt gevonden dat de druk van de acceleratie zou kunnen weerstaan. Niet groot genoeg voor een degelijk venster in ieder geval. In plaats daarvan waren er op enkele plekken speciale camera's aangebracht die te samen een beeld vormden van wat er voor hen lag.

Ze durfde echter niemand te storen en bleef daarom een beetje rond de deur naar de voorste cabine hangen in de hoop een glimp te mogen opvangen wanneer de eerste piloot zijn pauze zou nemen.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!