Hoofdstuk 7

696 60 14

Omdat ze al thee had gedronken met haar cliënte, sloeg ze het aanbod van haar moeder, hun vaste routine op een schooldag, af. Ze had er behoefte aan even alleen te zijn.

In haar kamer haalde ze haar notebook te voorschijn en zorgvuldig beschreef ze alles wat er was voorgevallen die dag.

Zo obsessief als dat ze in het begin was geweest, was ze nu niet meer. Ze raakte niet meer in paniek wanneer ze iets vergat en elke keer teruglezen wat ze de voorgaande dag gedaan had deed ze ook niet meer. Het hielp haar om haar gedachten te ordenen en zeker vandaag had ze dat even nodig.

De opmerking van meneer Marner werd een vetgedrukt, onderstreept en rood gekleurd stuk tekst, totdat Cèsely het gevoel had zich voldoende geuit te hebben, voor zover dat mogelijk was in simpele digitale letters.

Ze legde haar notebook weg en liep naar beneden. Huiswerk zou van het weekend wel komen. Op de klok kijkend zag ze dat het bijna tijd was voor haar favoriete serie. Aangezien ze wist dat haar moeder ook graag keek, besloot ze deze keer in de woonkamer te gaan kijken.

"Hé lieverd, kom je me gezelschap houden? Hoe is het met je been?"

Op gewone dagen had Cèsely nauwelijks last meer van haar been. Wanneer het regende voelde ze nog wel eens een vervelende trek rond haar litteken.

"Het gaat wel, ik heb een taxi genomen op de terugweg. Ik had geen zin om het stuk naar de bushalte te lopen. Het is een prachtig huis, maar het ligt wel erg ver buiten de bewoonde wereld."

"Hoe ging het vandaag met mevrouw Brenner?"

"Goed hoor."

"En op school?"

Kort vertelde ze over een onderzoek waarmee ze gestart waren. Over meneer Marner en zijn ondoordachte opmerking zei ze niets. Dat hoofdstuk had ze afgesloten en ze had geen zin in een nieuwe tirade.

"We zijn met z'n tweeën vanavond. Daan blijft bij Jasper hiernaast eten en papa komt laat thuis. Heb je zin in iets speciaals?"

"Hebben we nog spaghetti?"

"In het vriesvak? Ja, ik geloof het wel. Genoeg voor één. Zal ik er straks een salade bij maken?"

"Hoef jij niets?"

"Nee, ik heb wat last van mijn... maag de laatste tijd. Ik heb genoeg aan de salade."

Cèsely knikte enkel. Haar moeders antwoord klonk wat haperend, maar haar hoofd was zo vol dat ze er verder niet bij stilstond. Het TV scherm vertoonde het intro van de serie en met een tevreden zucht nestelde ze zich diep in de kussens. Haar benen rustten op de verrijdbare poef voor zich en in ieder geval het komende uurtje zou ze zich op niets anders hoeven concentreren dan de fictieve problemen van de personages uit de serie.

---

De week die volgde ontweek Cèsely meneer Marner zoveel mogelijk. Ze had het idee dat de man zelf alweer was vergeten wat hij had aangericht en daar verafschuwde ze hem nog meer voor.

Het ergste was nog wel dat iedereen op school en thuis volledig in de ban was van het laatste nieuws. Cèsely deed er niet aan mee. Ze negeerde alles en iedereen en wilde er niet over praten. Waarom begreep niemand hoe pijnlijk het voor haar was?

---

Voor ze het wist was het alweer vrijdagmiddag en stond ze voor de deur van mevrouw Brenners huis. Ze hield de sleutelpas voor de scanner en wachtte tot de deur open schoof.

De hal had witte muren, twee witte deuren aan één kant en er hing een smalle spiegel over de gehele lengte tot aan de deur naar de woonkamer. In plaats van enkel lege tegels vond ze dit keer echter een paar grote tassen.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!