Hoofdstuk 5

946 61 9

In de dagen die volgden ontstond er langzaam een ritme van onderzoek, therapie en revalidatie. De verlamming van haar rechterbeen kwam waarschijnlijk niet zozeer door de verwonding van de val, dan wel door de bloeding die ze in haar hersenen had opgelopen. Dat ze tintelingen voelde in haar bovenbeen gaf de artsen hoop op een goede genezing op den duur en Cèsely hield zich daar met heel haar wezen aan vast.

---

Vanaf de derde dag dat ze wakker was geworden kwam er een fysiotherapeut langs.

Cèsely was net met behulp van krukken heen en weer naar de wasruimte gehobbeld en stond op het punt weer op bed te gaan liggen toen een jongeman van in de twintig in sportieve kleding op de open kamerdeur klopte. Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen. Dit moest haar nu weer net overkomen.

"Pardon, kom ik gelegen?"

"Ehm... als je een momentje hebt, het op bed komen is nogal... lastig zo. Met krukken enzo."

Cèsely schaamde zich rot. Staand in haar korte nachthemd, met natte haren en twee krukken.

"Natuurlijk, sorry. Ze zeiden dat ik door kon lopen, maar ik kom duidelijk op een verkeerd moment. Zal ik op de gang wachten of heb je hulp nodig?"

Hulp kon ze wel gebruiken, maar om dat nou te accepteren van deze jongeman. Ze had geen idee wie hij was.

"Ehm... weet je zeker dat je bij de goede kamer bent?"

"Cèsely Brink?"

"Ja."

"Dan ben ik bij de goede kamer. Hebben ze niet verteld dat ik kwam? Mijn naam is Brian, ik ben van de fysio-afdeling enkele verdiepingen hieronder. Jij hebt een ongeval gehad nietwaar? Een verlamming aan je rechterbeen? Ik ben hier om ervoor te zorgen dat je spieren soepel blijven."

"Ah." Cèsely wist niet wat ze anders moest zeggen. De voorgaande dagen was er telkens een verpleegkundige bij geweest wanneer ze naar het toilet moest of wilde douchen. Ze had ditmaal aangegeven het zelf wel te kunnen, maar het was niet makkelijk een draai te maken met een blok beton in plaats van een been. Ze durfde niet goed hulp te vragen aan de veel te knappe therapeut en ze wist dat ze er hopeloos klungelig uitzag. In zijn ogen was ze vast niet meer dan elk ander kind dat fysiotherapie nodig had na een ongeval.

"Hier, laat me je wat tips geven, dan beginnen we gewoon meteen."

Cèsely knikte dankbaar, misschien moest ze maar gewoon doen alsof dit een gymles was. Hij de leraar, zij de leerling. Met een diepe zucht zette ze haar krukken op zijn aanwijzingen aan de kant en leerde ze hoe ze zonder al te veel moeite haar been kon verplaatsen.

Na een uur nam hij afscheid met de woorden dat hij vanaf nu elke dag rond deze tijd even langs zou komen, zolang ze in het ziekenhuis zou liggen. Als ze eenmaal thuis was zou hij één keer in de week komen en moest ze de oefeningen zelf of met hulp van een ouder blijven doen.

Voor het eerst sinds dagen hoopte een deel van haar dat ze nog wat langer mocht blijven.

---

De oefeningen om de spieren in haar verlamde been soepel te houden waren niet al te zwaar, ze had voor de meeste bewegingen echter haar moeder nodig. Joanna was er de dagen daarop dan ook bij om 'les' te krijgen, zodat ze het samen thuis zouden kunnen doen.

De therapie voor de trauma die ze had opgelopen vanwege het geheugenverlies was echter een andere zaak.

Het grootste probleem lag bij Cèsely's onbewuste weigering om te accepteren dat er ruim vijf weken van haar leven verdwenen waren. De psycholoog die nu twee keer met haar was komen praten gaf aan dat, wanneer ze weer thuis was en merkte dat de wereld zonder haar verder was gegaan, de echte klap zou komen.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!