Chapter 36

125K 5.9K 1K
                                    

Chapter 36

Connections

I was motivated before, willing to do everything to save him, and solve all the mysteries tangled with my father. I never thought of my feelings first, and I didn't mind the sacrifices I'd made just save him from his own cliff. But all of my efforts didn't wave all my fears, and it ended up into a tragedy that I didn't even imagine.

An ending that wasn't part of any fairy tale.

The death of a king, my father, and the first man who made me feel like a princess. The man who would have brought me in front of the altar to the prince destined for me.

A prince who threated his life.

I felt a sudden shiver when I remembered that scene. Keaton and his wrecked image, the photos scattered on the floor, and all his possessiveness and manipulations the moment he entered our house with my parents scared with his presence.

"Sorry, Papa... I failed to save you. I failed to save him... hindi ko na alam ang gagawin ko." Bulong ko sa sarili ko.

I settled on my seat at the corner of the room, while watching the passing relatives to visit my father's funeral.

I settled on my seat at the corner of the room, while watching the passing relatives visit my father's funeral. Most of them tried to greet me or nod as a simple acknowledgment, but I chose to disregard them.

Kung gusto nilang sumilip kay Papa, sumilip na sila. Wala na akong pakialam sa kanila.

After what had happened, the outbursts, tears, blaming, and tragedies. All I could feel right now was an utter cold and numbness.

Hindi ko na gustong mag-isip at maghanap ng mga kasagutan. Dahil sa sandaling mangyari iyon, mababalik pa ba ang buhay ng aking ama? Maibabalik pa ba ang kumpleto kong pamilya? Would this damn wound heal in an instant after knowing the truth? Baka sa halip na ngayon na halos wala na akong maramdaman dahil sa sunud-sunod na pangyayari ay bigla na naman akong makaramdam ng matinding sakit na hindi ko na magawang kayanan.

My sisters never tried to approach me after our encounter. Hindi ko na rin sinubukan lumapit sa kanila at mas pinili ko na umupo lagi sa isang sulok at manuod sa malayo habang halinhinan ang mga kamag-anak namin sa pagsilip kay Papa.

Tanging si Mama lamang ang nagkakaroon ng lakas ng loob lumapit sa akin para mag-alok ng pagkain o inumin na madalas kong tanggihan.

I saw some Arellanos, sinubukan ni Leiden na lumapit sa akin pero pinigilan siya ng mga pinsan niya na ipinagpasalamat ko. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko sa sandaling lumapit siya sa akin.

Should I blame him? Did those pictures trigger Keaton? Were those pictures the real cause of this tragedy? Wala na akong nalalaman.

Gusto ko na lamang matigil ang lahat ng ito, lumayo sa malalaking pamilya at magkaroon ng simple at tahimik na buhay. Bahala na silang malalaking pamilya, kung magpapatayan sila, magpatayan na sila! Kung gusto nilang gumawa ng illegal? Magpakasaya sila.

I am done.

Nakakrus ang mga braso ko habang tulalang nakatitig sa unahan. Sa sandaling mailibing si Papa, ano ba ang dapat kong gawin? Magsumbong sa mga pulis? Sa mga nakatataas? Paano kung manipulado ang bayang ito ng malalaking pamilyang iyon?

Buong akala ko ay tapos na ang alitan sa mga Arellano at Olbes, ngunit mukhang panakip lamang iyon sa totoong gulo. It wasn't all about the feud between the Arellanos and Olbes, but also the Samontes. Kaya ba ilang taong nawala ang mga iyon sa Enamel?

The Prince Who Built the Snowman (Prince Series #4)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon