Gökleri inletecek derecede yağan yağmur küçük köyümüzü bertaraf edebilir güçlükteydi. Şimşeklerin çıkardığı korkunç seslerle bedenim bir kez daha titrerken yersiz olan bu korkuma mâni olamamıştım. Bir süre gözlerim kapalı bir hâlde gök gürültüsünü v...
❝İlk yağmur yağmıştı. Önce tenime işledi yağmur damlaları sonra bedenimi soğukluğuyla sarıp sarmaladı.❞
❝O gün gökyüzünü birlikte seyrederken bir yıldızın kaydığına şahit olduğumuzda sana bir dilek dilemeni söylemiştim. Sende gözlerimin içine bakarak şu sözleri sarf etmiştin: Dilersem herkes duyar. Gerçekleşmez diye korku içinde yaşarım. Kimse bilmesin sana olan aşkımı. Sen bildikten sonra...❞
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
❝Nefes aldıkça hâlâ bir şansımız var demektir. Gün bitmedi. Yaşayan her insaniçinde devamını sürdürecektir. Hayatın her yerinde mutsuzluklar, talihsiz olaylar ve hiç yaşanmamış olmayı dilediğin anlar olacaktır. Gözünün gördüğü gibi görmediğin her yerde zulüm var sevgilim. Perde arkasında gösterilen ve gösterilmeyen her yaşam için gün aynı anlamda doğmaz. Şu an inatla yaşamak istemediğin, sana vadedilen bu hayatı reddederken unutma sevgilim yerinde olmak isteyen onlarca kişi olduğunu. Sen elde edemediğin için bugünü yok ederken yarın yaşayamadığın için üzüleceksin. Şimdi söylesene bana, insanoğlu ne zaman elindekinin kıymetini kaybetmeden anlayacak?❞
İLK YAĞMUR YAĞDIĞINDA.
O karartının hareket etmesiyle birikte korkarak açtığım kapıdan koşarcasına içeriye girdiğimde nefes nefese kalmıştım. Yatak odama doğru korkudan tir tir titreyen bacaklarımla girdim. Karanlıkta hareket edip çekmeceden elime geçen üç mumu etrafı aydınlatacak yerlere sabitleyerek yerleştirdim. Anında aydınlanan odamın etrafında gergince bir tur atıp merakla kapalı pencereme doğru yol aldım. O gölgenin hâlâ orada olup olmadığını öğrenmeden kesinlikle bu gece uyuyamazdım! Keşke Bilge ve Jack burda olsalardı. Bilge gelmeyeceğini zaten söylemişti ama Jack, o neden hâlâ eve gelmemişti? Topladığım cesaretimle beraber pencereme doğru yürümeye başladım. Üç mumun duvarda oluşturdukları gölgelere bakarak perdeyi sonuna kadar araladım. Dışarıyı daha net görebilmek adına tedirgince pencerenin pervazına doğru yaslandım. Gözlerimi kısıp etrafı dikkatle incelerken anormal bir durumla karşılaşmadım.
Yanlış görmüş olamam değil mi?
"Eminim. Orda birisi vardı." Gözlerimi yorgunca yumup geri açtığımda bu kez onu gördüm! Evet, orada kesinlikle biri var! Yüzü karanlığa gömülmüşken onun beni daha iyi gördüğünü farz ediyordum çünkü olduğum taraf mumlar sayesinde aydınlıktı. Kalbime giren korku bana sancı gibi uğramıştı. Çabucak perdeyi geri örttüm. Böyle bir durumla daha önce hiç karşılaşmadığım için ne yapacağımı bilmeyerek stresten tırnaklarımı kemirmeye başladım. Evden çıkıp yardım istemeye gitsem? Olmaz, tekrardan peşime takılıp bana zarar verebilir. O hâlde ne yapmalıyım? Evime girer mi ki?
