TANIŞMA

74 2 1
                                        


Aslında cümlelerime nasıl başlayacağımı bilmiyorum ancak bir şekilde mazide yaşanmış şeyleri yazma zamanının geldiğini düşünüyorum.O zaman vakit kaybetmeden başlayalım anlatmaya


Ortaokul çağlarım çok güzeldi.Her şey olması gerektiğinden daha iyiydi.Mükemmel bir okul ve mükemmel bir aileye sahiptim.Her şey çok güzel ilerlerken kendimi sebepsiz yere çok büyük bir

deprosyon içerisnde buldum.Ailem ile olan bağım neredeyse kopmuştu.Bana ne olduğunu sorduklarında verebilecek hiç bir cevabım yoktu.13 yaşındaki bir çocuk nasıl olurdu da böyle yoğun bir deprosyona girebilirdi.Üstelik yaşamında giden hiç bir aksilik yok iken.Günlerim çoğunlukla karanlık bir odada uyuyarak ve boş boş tavana bakarak geçiyordu.Hatırladığım kadarıyla 2-3 hafta boyunca(daha da uzun olabilir.)hayatıma böyle devam ettim.Odamdan çıktığımda mutfaktan anne ve babamın sesleri geliyordu.Konuşmalarında bu böyle olmayacak ya doktora götürelim ya da karşımıza alıp konuşalım diyordu babam.Annemin gözleri yaşlı neyi eksik yapıyoruz acaba dediğini duyduğumda yer yarılsaydı da keşke içine girseydim.Fakat aynı kaderi paylaştığımızı nerden bilebilirdi ki.Odamdan çıkıp mutfağa doğru ağır adımlarla ilerleyip oturdum.Boş bakışlarla anne ve babama baktım.Onlar da hiç bir şey olmamış gibi aç mısın oğlum dediler.Ben de hafif bir tebessümle hem de nasıl dediğimde onlar da gülümsemişlerdi.

Çünkü yaklaşık olarak 3 haftadan beri doğru düzgün yemek yemek yememiştim ve kilo verdiğim dışarıdan bakıldığnda net bir şekilde belli oluyordu.Yemekten sonra salona geçtik ve babam konuşmaya başladı:"Oğlum bizimle konuşmak istediğin şeyler var mı?dedi."Ben ise sadece yorgun hissediyorum baba diyebilmiştim.Annem ise o sırada yüzümde dalıp gitmişti.Biraz sonra bana odama gitmemi söyleyerek dışarı çıkardı salondan.Ben konuşulanları dinliyordum kapının aralığından.Annem ben Sidarda da aynı bakışları görüyorum dedi.Ben ise ne olduğunu anlamamıştım ne bakışı ne oluyor diye tribe girdim.Babam ise uzun bir sessizlikten sonra saçmalama Büşra olmaz öyle şey demişti.Tam bu sırada ben içeriye girdim ve ne bakışı dediğimde ikisi de donup kalmıştı...



HAYATIN RENKLERİStories to obsess over. Discover now