Hoofdstuk 3

1K 73 21

Toen ze zaten op de stoelen voor het bureau, de handen stevig ineen geklemd, liet de arts een digitale weergave zien van gekleurde vlekken. Aan de vorm was duidelijk te zien dat ze keken naar een scan van de hersenen. Cèsely's hersenen. Joanna slikte even. Ze hoorde het stemmetje in haar hoofd luider roepen en drukte angstvallig haar zorgen weg.

"Uw dochter heeft pasgeleden een aantal dagen last gehad van een zeer hardnekkig virus heb ik begrepen."

De informatie over de gezondheid van een patiënt was voor elke behandelende arts beschikbaar. Joanna kon enkel knikken.

"Uit bloedonderzoek blijkt dat het een combinatie is geweest van meerdere virussen, iets wat uw dokter al vermoedde begrijp ik uit zijn notities. Het gevolg van deze griep is echter een hemolytische anemie. Bloedarmoede," zei hij ter verduidelijking. "Klaagde uw dochter weleens over hoofdpijn?"

"Ja, zeer veel de afgelopen dagen. Ik... ik had haar thuis moeten houden."

"Het ongeval is indirect veroorzaakt door de hoofdpijn, maar de gevolgen hadden ook plaatsgevonden, was uw dochter thuis gebleven, mevrouw Brink. Met uitzondering van de snee, maar zoals ik al zei, daar verwacht ik geen permanente schade van. Uit de CT-scan, als u even met mij mee wilt kijken, is echter gebleken dat de bloedarmoede een nadelig bijeffect heeft gehad. Hier," hij wees naar een donkere vlek in de scan, "en hier, ziet u een vernauwing in de bloedvaten die ontstaan is ten gevolge van de klap van de val: een hersenbloeding. Uit het bloedonderzoek kwam echter ook naar voren dat er zich in de hersenen een verminderde hoeveelheid zuurstof bevindt, ten gevolge van de bloedarmoede. De twee factoren samen; de val en het tekort aan zuurstof, hebben uw dochter in een gevaarlijke positie gebracht."

Joanna keek naar de mond van de arts en probeerde de woorden te volgen die hij sprak. Het lukte haar maar matig. Iedere keer dat hij een woord zei die ze niet begreep, sloeg haar hart op tilt en bij elk woord dat ze wel begreep stond haar hart bijna stil. Ze vroeg zich af of het trillen van haar handen veroorzaakt werd door haarzelf of door haar man.

Aidens gezicht zag bijna zo wit als de muur van het kantoor rondom hen. Haar eigen gezicht zou vast een vergelijkbare uitdrukking vertonen. Onbegrip, schok, ontkenning. De arts vervolgde bijna meedogenloos zijn verhaal.

"Als uw dochter niet gevallen was met haar scoot, dan was er vandaag, morgen of ergens in de komende dagen een moment gekomen waarop het zuurstoftekort haar hersenen had afgesloten. Ze zou dan in een coma terecht zijn gekomen. Door de val zijn we gelukkig op tijd achter het zuurstoftekort gekomen en ze ligt nu aan een infuus. Vanwege een zwelling in haar hersenen wordt uw dochter in een kunstmatig opgewekte coma gehouden totdat het gevaar geweken is. De behandeling moet vrij snel effect hebben. Binnen een paar uur moet de zwelling afnemen en kunnen de medicijnen voor de kunstmatige coma worden stopgezet."

Hij stopte met praten en het duurde een paar minuten voordat Joanna door had dat hij klaar was met zijn uitleg. Het duizelde haar van alle medische termen. Het enige dat ze onthouden had, was dat haar dochter in een coma lag. Kunstmatig opgewekt weliswaar, maar toch een coma en dat klonk nooit goed.

"Kom... komt ze dan uit de coma?"

"Als alles goed is wel, maar dat is afwachten. Zodra ze wakker is zal ik, of een collega, u op de hoogte brengen. Ik neem aan dat u hier wilt blijven? Het zal hoogstens een paar uur duren voordat we u meer informatie kunnen bieden."

---

Joanna voelde zich niet in staat te reageren. De arts stond op, ten teken dat het gesprek voorbij was. Hij had vast nog veel te doen, toch wenste ze dat ze meer tijd had. Er waren zoveel vragen, zoveel onduidelijkheden. Ze had niet veel begrepen van alles wat de arts had gezegd en ze had het gevoel dat ze rondjes bleef draaien rondom dat ene woordje: coma. Uitroepen zoals: wacht en stop kwamen in haar op, maar ze kwamen haar mond niet uit en gespannen verliet ze samen met haar man het kantoor. Zwijgend namen ze weer plaats op de stoelen in de wachtkamer.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!