Hoofdstuk 23

46 7 19
                                                  

"Kom binnen."

Roylen opende de deur van het privévertrek van de Grote Elood. Het was nooit besproken, maar vanaf het moment dat hij zijn kamer daar verruild had voor een andere, had hij altijd aangeklopt voor hij naar binnen ging en zijn ouders hadden daar niets op aangemerkt.

Roylen I stond midden in de kamer en hield een grote vaas bloemen vast. De uitdrukking op zijn gezicht kon gerust als schaapachtig beschreven worden en zijn zoon kon het dan ook niet nalaten er een opmerking over te maken. "Meestal is een bloementafel niet mobiel, ben je van vak veranderd, vader?"

"Ha ha, wil je hem van mij overnemen?"

"Nee dank je, ik heb mijn handen vol zoals je ziet."

De Grote Elood keek geïnteresseerd naar wat hij in handen had en schijnbaar had hij iets verzonden, want even later kwam Tal binnen.

"Waar is de tafel?"

"Je zei dat ik snel moest komen, dus ik heb hem laten staan."

Roylen bekeek geamuseerd dit kleine huiselijke tafereel en wachtte geduldig tot zijn ouders hadden besloten wat er met de bloemenvaas moest gebeuren. Uiteindelijk liep zijn vader met een zucht naar de keuken, waar hij even later zonder vaas weer uit tevoorschijn kwam.

Grinnikend plofte Navid op een bank neer en nadat Roylen het voorwerp voor hem op tafel had gezet, nam ook hij plaats.

"Krijgen we een cadeautje? Dat hadden jullie niet hoeven doen." Tal voelde aan de stof en fronste toen haar wenkbrauwen. "Dit is niet Elodisch, waar komt dit vandaan?"

"Ga zitten, mam, dan zal ik alles vertellen. Het is een lang verhaal, dus ik zal het inkorten, dan kunnen jullie hopelijk daarna zeggen wat het is." De snelste manier om iets te vertellen was om het te zenden, dus dat deed hij. Genuanceerd liet hij zijn ouders en broertje zien hoe hij, lang geleden, ontdekte dat een deel van het steen waarvan Dauzat gebouwd was een andere structuur had. Hij toonde zijn zoektocht, van de voorraadkamer tot aan het punt waar hij er uiteindelijk van onderen het beste bij kon. De eerste keer dat hij erachter kwam dat zijn gave meer kon zijn dan enkel steen voelen, liet hij heel bewust weg.

Het avontuur van net toonde hij tot in detail en daarna wikkelde hij de zwarte doos uit de doek.

Tal bekeek het object eens goed. "Het lijkt op een holoprojector."

Vier hoofden bogen zich naar voren en Roylen keek nieuwsgierig toe hoe zijn moeder alle kanten onderzocht, net als hij eerder had gedaan. Een projector, waarom zou Irmin die verborgen hebben? Wat zou erop staan?

Blijkbaar vond zijn moeder meer dan hij, want met een 'aha' zette ze het apparaat terug op tafel. "Het is een holoprojector. Zie je dit?" Ze wees op een vierkant plaatje, ter grootte van een vingertop, dat Roylen gemist had bij zijn onderzoek. Het was mat, terwijl de rest van de rechthoek glanzend was. "Dat is een vingerscan, om de projector te activeren."

"Doet hij het?"

"Ik neem aan dat het ingesteld staat op de vingerafdruk van de eerste Irmin, bij mij zou het niet zomaar werken."

"Niet zomaar?" Dat was meer dan alleen maar niet en hoopvol keek hij zijn moeder aan. Zijn eigen kennis van computers en dergelijke was bedroevend laag, hij had er nooit veel aandacht aan besteed en wenste nu dat hij dat wel had gedaan.

"Voor het resetten van een scan moest iemand ongeveer een minuut lang zijn vinger tegen de scan drukken, totdat de codering tevoorschijn kwam waarmee de instellingen aangepast konden worden. Ik heb geen idee of dat ook bij deze werkt, maar ..."

"We kunnen het allicht proberen."

Tal knikte naar haar oudste zoon. "Doe het maar."

Roylen plaatste zijn vinger op het kleine rechthoekige plaatje en bleef zo afwachtend zitten. Na inderdaad ongeveer een minuut, verscheen er een dun holografisch beeld boven de bak.

De Nieuwe Wereld deel 7: Elodie's ErfgoedWaar verhalen leven. Ontdek nu