Hoofdstuk 21

39 7 5

Ze zei verder niets, maar sloeg alleen haar armen om zijn nek en trok hem naar zich toe.

"Alle sterren, Roylen, je bent nog meer gegroeid", mompelde ze. Toen week ze achteruit en gaf hem een pets tegen zijn achterhoofd.

"Au, waar was dat goed voor?"

"Omdat je iedereen zo vreselijk hebt laten schrikken, meneer ik-wil-constructor-zijn."

Met een pruillip wreef hij over zijn haar dat nu los hing en over zijn schouders viel. Meestal droeg hij het in een staartje.

Hij zag hoe Lajinthe kritisch naar zijn baard keek en grijnsde.

"Ga je dat laten staan?"

"Het bevalt me wel. Mijn buurvrouw heeft me geleerd om het bij te houden."

"Hmm."

Zijn ogen iets samen knijpend, werd hij serieus en vroeg: "Wat doe je hier, Lajinthe?" Haar naam op zijn tong deed een rilling over zijn rug lopen. "Hoe kom je hier eigenlijk zo snel?" Om haar heen kijkend speurde hij naar de mobol, maar die zag hij nergens.

"Ik heb een verschuiver gebruikt. Mag ik binnen komen?" Ze wachtte niet op antwoord, maar liep langs hem heen en keek goedkeurend om zich heen. "Leuk gedaan, met die blokken."

"Sinds wanneer mag je gewoon een verschuiver gebruiken? En hoe heb je de coördinaten eigenlijk berekend?"

"Wil je dat echt weten?" Ze keerde zich naar hem toe en hield haar hoofd schuin. Ze was veranderd, net als hij. Haar lange haar was nu iets korter en helemaal lichtroze, haar gezicht iets minder meisjesachtig. En ze had gelijk, hij wilde de technische details niet echt weten.

Aan zijn gezicht moest dat te zien zijn, want haar uitdrukking werd ook serieus en op zachte toon zei ze: "Het spijt me dat ik zo lang weggebleven ben. Pas toen je jouw schilden helemaal omlaag had ..." Ze zocht naar woorden en Roylen ontspande zich iets. Hij sloot de deur achter zich en deed een paar passen naar voren. Lajinthe's ogen schoten naar zijn blote bovenlijf en ze slikte. "Kun je, eh... iets aandoen, misschien? Dit lijdt af." Haar hand gebaarde luchtig wijzend op en neer.

"Oh, ja, sorry, ik lag al op bed." Zich haastend naar de slaapkamer om een schoon shirt over zijn hoofd te trekken, vroeg hij zich af welk deel van zijn hoofd Lajinthe van gedachten had laten veranderen. Hoeveel had ze gezien? Hoeveel had iedereen gezien?

Zijn vader had hem verzekerd dat alleen de eerste keer en de eerste momenten van de tweede keer openbaar waren voor de hele wereld. Tenminste, alleen voor de zenders die op dat moment hun eigen schild omlaag hadden. Zodra hij door had gehad wat er gebeurde met zijn zoon, had hij hem afgeschermd.

Terug in de woonkamer, waar Lajinthe plaats had genomen op een stoel, schonk hij wat water in een beker en gaf die haar. Proberend geduldig over te komen, ging hij zitten op de bank en wachtte zwijgend tot ze verder ging met haar uitleg.

"Weet je waarom ik weg ben gegaan?"

"Je was boos op me, en met recht."

Haar wenkbrauwen schoten iets omhoog en vouwden toen schuin omlaag in een frons. "Denk je dat ik daarom uit Gard wegging?"

"Niet dan?" vroeg hij verward. Wat had het anders kunnen zijn?

"Ja, ik was boos, maar ik ben hopelijk volwassener dan om weg te blijven vanwege een kleine woordenwisseling. Nee, het waren mijn gevoelens voor jou. Tuurlijk was ik gekwetst door je beschuldiging, maar dat was al zo snel weer vergeten. Roy ..." Haar hand schoof een stukje naar voren, maar ze trok hem terug voordat ze zijn arm kon raken. Haar lange wimpers verborgen haar ogen toen ze omlaag keek en bijna fluisterde: "Ik was geschrokken van mijn gevoelens voor jou. Ik ... ik had er nooit eerder over nagedacht, de affectie altijd afgedaan als die voor een klein broertje."

De Nieuwe Wereld deel 7: Elodie's ErfgoedWaar verhalen leven. Ontdek nu