Hoofdstuk 19

27 7 0

Na Lard verzocht te hebben om alsjeblieft aan niemand iets te zeggen over zijn gave, wat de man meteen beloofde – hij moest er toch al niet veel van hebben, dat rare mentale gedoe – werd er verder niet meer over gesproken. Een paar keer deed Roylen een poging om te beginnen over de staat van de woning, maar omdat Lards gezellin en dochter erbij waren, hield hij toch maar zijn mond.

Op de terugweg naar het gastenverblijf, onderzocht hij de grond op meerdere plekken, totdat hij de perfecte plek gevonden had. Aan de rand van het resid, maar niet te ver weg om op te vallen en op makkelijke afstand van Lards werkplaats, die meer in het centrum van Katrin lag.

Gelijk de volgende dag begon hij met het uitmeten van de buitenmuren. Hij liep op blote voeten, zodat hij niet telkens hoefde te bukken om te voelen waar en hoe diep het rotsplateau lag. Voor de ingegraven keuken vond hij een mooie kuil, zodat hij maar weinig hoefde te bikken. De kuil was niet zichtbaar door het zand wat erop lag, maar Lard ogen werden iets groter toen Roylen met gemak in de grond begon te scheppen.

Zoals het gewoon was op Elodie, kwamen de andere constructors hem helpen, waar hun eigen taken dat toelieten. Lard hield zijn woord en sprak met niemand over de vreemde gave van zijn nieuwe leerling. Wel merkte Roylen op dat de bruuske manieren van de man in ieder geval niet aan hem lagen. Zijn leermeester behandelde iedereen zo en blijkbaar was iedereen dat van hem gewend.

Het koste hem twee perioden om de stenen constructie te voltooien en daarna was het hout aan de beurt. Daarvoor moest hij weer een stukje naar het westen reizen, want er was geen bos groot genoeg nabij Katrin.

---

De dag dat hij intrek kon nemen in zijn nieuwe woning was, wat hem betrof, geen dag te vroeg. Hij was de slaapzaal en het gebrek aan privacy in het gastenverblijf meer dan zat.

"Mam, ik ben klaar. Dit is de laatste borg in het gastenverblijf."

"Ik ben super trots op je, Roylen. Mijn kind heeft een huis gebouwd, wie had dat gedacht."

Zijn vader voegde toe: "We hadden je toch Irmin moeten noemen, jullie hebben veel meer gemeen dan wij."

De lach die bij het zenden in zijn vaders stem doorklonk, verzekerde Roylen ervan dat hij het niet erg vond en net zo trots was als Tal.

"Ga je dan nu zelf koken?" klonk Alayna's vrolijke stem.

Zijn ouders moesten hard lachen toen een herinnering door Roylens hoofd schoot.

---

Eén van de dagen, vlak nadat hij thuis was gekomen uit Dibon, besloot hij zijn diensten aan te bieden bij het klaarmaken van een diner. Door de kokkin werd hij handig aan het werk gezet om de grote schalen naar binnen te brengen en extra stoelen neer te zetten. Blijkbaar had Tal wat vrienden uitgenodigd.

De lange houten tafel was schitterend gedekt, Alayna was druk bezig met het bestek en ze lachte haar grote broer zonnig toe. "Ik mag naast hare Roas zitten, waar ga jij zitten?"

"Zet jij me maar neer, kleintje."

"Ik ben geen kleintje, ik ben al zes."

"Dat is waar, ik heb je laatste paar jaardagen gemist, je hebt nog een hele hoop cadeautjes tegoed. Straks moet je maar even met me meelopen naar mijn kamer, daar staat nog iets voor jou."

Het was een kleine traditie geworden om iets mee te nemen voor Alayna na een lange reis. Iedereen deed het en de kamer van het meisje stond ondertussen vol met hebbedingetjes uit het hele land.

"Iets voor mijn poppenhuis?"

"Ik verklap niets." Roylen kneep plagerig in zijn zusjes neus en zette de laatste stoel op de plek die Alayna aanwees.

De Nieuwe Wereld deel 7: Elodie's ErfgoedWaar verhalen leven. Ontdek nu