Hoofdstuk 17

38 7 6

Elodie jaar 3

Het was al borg toen Irmin en Milina onder het donkere canvasdoek naar boven staarden. "Soms mis ik ze", fluisterde Milina en Irmin knikte tegen de zachte huid van haar wang. Hij had zijn armen om haar heen geslagen en zijn handen omvatten de bolling van haar buik. De sterrenbeelden in het doek waren geen willekeurige speldenprikjes. Het waren de beelden die zichtbaar waren tijdens borg op Tagmar, vanuit de plaats waar zij elkaar ontmoet hadden. Het doek was het enige niet honderd procent natuurlijke voorwerp, dat nog over was van de oude wereld. Tenminste, het enige dat gebruikt werd en bewaard zou blijven.

Het was een geschenk van Irmin geweest, de eerste keer dat iedereen samen de jaarwende kon vieren. Dat was nu precies een jaar geleden. Op het moment dat hij de doek onthulde, hadden er geschokte uitroepen geklonken, want allen wisten ze dat het op Tagmar onbetaalbaar was geweest. De astronomisch hoge bedragen die nodig waren geweest voor de realisatie van dit project konden nauwelijks bevat worden, maar dit doek gaf een redelijk staaltje weer. Het materiaal was biologisch canvas, bewerkt zodat het goed zou blijven, lang nadat de kinderen van hun kinderen oud waren.

"Denk je dat hij snel komt?" Hij legde teder een hand op de dikke buik van zijn gezellin.

"Ergens in de komende dagen. Niet lang meer, liefste."

"Wil je zitten?"

Ze lachte. "Nee, het gaat wel. Ik zit de hele dag al, laat me maar even staan."

Geschreeuw op de achtergrond leidde hen af. "Nerom en Kartin?"

Milina draaide zich om en slaakte een hele diepe zucht. "Ik had zo gehoopt dat het beter zou gaan. Ze houden van elkaar, maar maken elkaar ook gek. Hadden ze de zendgave maar, dan konden ze delen wat ze elkaar niet durven te zeggen."

"Hmm." Daar was hij niet zo van overtuigd. Hij ontweek Milina's blik en staarde in de verte. Donkere wolken pakten samen in het westen en hij moest denken aan Asel, die met een kleine groep definitief was vertrokken in die richting om een nieuw resid op te richten.

"We verspreidden ons, communicatie zal steeds moeilijker worden. Kinderen worden geboren, ook onze eigen kleine zal snel komen." Irmin wreef zijn duimen over haar buik heen en weer. "Deze wereld is groot, onmetelijk groot voor zo'n kleine groep als de onze. Doordat we met zo weinigen zijn, zal de afstand des te groter zijn."

"Onze kinderen en hun kinderen zullen elkaar weer opzoeken."

"Dat klopt en met heel mijn hart hoop ik dat zij allen het belang zullen inzien van de beslissingen die we voor hen genomen hebben."

Milina draaide zich om, nam zijn gezicht in haar handen en dwong hem haar aan te kijken.

"We zullen ze altijd vertellen wat onze motivatie is geweest. De rijkdommen rondom ons zullen voldoende zijn om ze in te laten zien dat het zo beter is. Wees niet bezorgd, Irmin, onze kinderen en hun kinderen na hen zullen onthouden waarom wij destijds de keuze hebben gemaakt met de natuur in harmonie te leven. Wat wij de afgelopen drie jaren hebben geleerd en elke dag nog steeds opnieuw leren, zullen we doorgeven. En mocht er dan op een moment iemand zijn die iets anders wil, dan zal dat ook goed zijn, want op die manier zijn wij tenslotte ook hier gekomen."

Met een glimlach stond Irmin op en hij sloot zijn gezellin liefdevol in zijn armen. "Ik hou van je, dat weet je wel hè?"

Milina zond hem haar antwoord terug en samen lachten ze om de schop die hun ongeboren zoon zijn vader door de buikwand heen toediende.

"Zijn gave is minder sterk."

"Waarop baseer je dat?" Irmin keek zijn gezellin met een opgetrokken wenkbrauw aan, een gezicht waar Milina meestal om moest lachen, maar nu niet.

De Nieuwe Wereld deel 7: Elodie's ErfgoedWaar verhalen leven. Ontdek nu