Hoofdstuk 16

38 7 7

Veel tijd om Nivard te bezoeken of voor zichzelf aan de slag te gaan als constructor kreeg hij niet. Hare Roas nam hem mee van de ene zaak naar de andere en wanneer hij niet luisterde of mee debatteerde, zat hij wel met zijn neus in een boek. Hij ontmoette bewaarders, rechters en andere hares van residen in de buurt en sprak met inwoners van Gard die maar al te graag hun ideeën met hem deelden. Elke dag koste het hem moeite om alle duizelingwekkende informatie genoeg uit zijn hoofd te bannen, zodat hij kon slapen en onbewust telde hij de dagen af tot de vakantie. Alleen om er achter te komen dat zijn vader van hem verwachtte dat hij in zijn vakantie aspirant heerser moest zijn.

Daar ging zijn plan om naar Nivard te gaan. Lajinthe sloot zich nog steeds voor hem af, wat hem de ene keer razend en de andere keer radeloos maakte. Navid had hem een keer gevraagd of ze ruzie hadden gemaakt. Zijn reactie – het was een slechte dag, dus hij was ongelooflijk uit zijn slof geschoten – had ervoor gezorgd dat niemand het onderwerp nog eens bij hem aankaartte.

Ergens halverwege een bespreking die zijn vader had met een gewesthare, zond zijn moeder hem dat ze hem even wilde spreken. Hij verontschuldigde zich en zocht zijn moeder in haar eigen werkruimte op. Op haar gezicht las hij meteen dat het slecht nieuws was.

Mentaal bereidde hij zich voor op nog meer werk. "Wat is er?"

"Ga even zitten, Roylen, ik moet iets aan je doorgeven, want ik wil niet dat je het achteraf ergens in de wandelgangen hoort."

Nu begon hij ongerust te worden. Zwijgend nam hij plaats op de bank tegenover Tal.

"Ik wil me niet bemoeien met jouw privé zaken, maar", ze legde een hand op de zijne en vervolgde met zachtere stem: "Ik weet hoeveel je altijd hebt gegeven om Lajinthe, ook al heb je mij daarover nooit in vertrouwen genomen."

Zijn ogen vernauwden zich en bijna trok hij zijn hand onder die van zijn moeder weg. Hij wilde haar echter niet kwetsen en klemde zijn kiezen op elkaar.

"We vonden het allemaal jammer om haar te moeten missen. Begin deze dag heb ik echter contact gehad met mijn broer en hij vertelde dat Lajinthe naar Tagmar is gegaan. Al een tijdje geleden. Blijkbaar wilde ze niet dat iemand hier het wist, misschien om ons niet bezorgd te laten zijn, maar we kwamen erop en hij vertelde het."

Roylen zat doodstil. Was hij hier niet al bang voor geweest? Dat ze Nivard niet ver weg genoeg van hem vond? Stijfjes stond hij op en zonder een woord te zeggen, verliet hij de kamer. Doelloos liep hij de rest van de dag in de velden rondom Gard en zonder zelfs maar te dineren, liet hij zich tegen borg uitgeput op bed vallen.

Ze was weg. Buiten zijn bereik. Zou ze ooit nog terug komen?

Het kostte hem een hele dag, waarin hij gelukkig met rust gelaten werd, om zichzelf weer enigszins op de rit te krijgen. Het verlangen naar het meisje met de witte huid zou wel nooit helemaal verdwijnen, maar gaandeweg doofde de brandende pijn tot een zwakke gloed en kon hij af en toe zelfs momenten tevreden zijn met zijn leven.

---

Eindelijk was daar dan die langverwachte dag, zijn vrijheid stond voor de deur. Deze dag zou hij officieel het symbool van hare krijgen. Geen zilveren kraal, maar één gemaakt van hetzelfde materiaal als de steen in de leren polsband die zijn vader droeg en die in de hoofdband van de Milina verwerkt zat.

Toch trots op het feit dat hij had volbracht wat hij zich voorgenomen had, stond Roylen rechtop in de kleine kring van vrienden en familie, die de ceremonie bijwoonden. Overal rondom hem zag hij lachende gezichten, blije uitdrukkingen en hoopvolle blikken. Die laatste zorgden ervoor dat zijn geweten begon te knagen, zoals wel vaker gebeurde de laatste tijd. Want hij was van plan om niet in Gard te blijven. Hij kon niet blijven. Niet omdat hij geen heerser wilde worden, die definitieve beslissing zou hij nog drie jaar uitstellen, maar omdat hij moest ontdekken of hij tevreden zou zijn als enkel constructor. En daarvoor moest hij zich opnieuw hullen in zijn vermomming als Roy, op een plaats waar niemand zijn gezicht kende.

De Nieuwe Wereld deel 7: Elodie's ErfgoedWaar verhalen leven. Ontdek nu