devrim kadını | Demir Eksikliği

46.1K 2.1K 684
                                              

Devrim Kadını

|Demir Eksikliği|

bir eylül akşamı sev beni,
yıldızlar gökyüzüne yakışsın,
sen yanıma.

🖤

"Kızım Ayla, sen mi geldin?"

Elimdeki papatyalar boynunu büktü. "Keşke," dedim içimden, "Ayla olsaydım," gözlerimden yanaklarıma doğru sürüklenen yaşları tek elimle kuruladım. Yattığı yerden doğrulmasına yardımcı oldum.

Öyle savunmasızdı ki karşımda. Buruş buruş olan ellerini uzatıp çiçek buketini almak istedi. "Papatyaları bana getirdin değil mi?" dedi buğulanan gözlerinin içi pırıl pırıl parlarken. İnce parmakları arasında duran papatyaları burnuna yaklaştırdı. Kokladı.

"Çok güzeller," diye mırıldandı. Bakışları bana çevrildi. "Bebeğini getirmedin mi?" alt dudağımı ısırdım. Beni soruyordu.

Yatağının yanında duran sandalyeye oturdum. Buketi kenara koydum ve ellerini tuttum. "Anneanne, ben Ayla değilim. Onun kızı Beren'im," yüzünde endişe vuku buldu. "Ayla neden gelmedi? Beni görmek istemiyor mu yoksa?" elinin üzerine küçük bir öpücük bıraktım. Sürekli serum taktıkları için mosmordu. Zayıf bedeni çok yıpranmıştı.

O öldü, diyemedim.

"Ben geldim işte, sevinmedin mi?" yanaklarında parlayan gözyaşlarını ellerimle sildim. "Kenan'da hiç gelmiyor," hayıflanmasıyla boğazıma bir yumru takıldı.

Hiç gelmiyor. Yıllar önce gittiler ya hani. Bir daha gelemezler ki. Gelebilseler, ne güzel olurdu değil mi? Kaybettiklerimizi ölmeden görebilsek.

Konuyu değiştirmek için "Dayım geliyor ama değil mi?" diye sordum.

Kaşları çatıldı. "Gelmiyor," tek unutmadığı oydu.

Anneannem, alzheimer hastasıydı. Beni annem zannediyordu. Her gelişimde Ayla diyordu bana. Meleğimin ismiyle sesleniyordu. Ardından babamı soruyordu. Sonra beni soruyordu. Hatrında bebek olarak kalmıştım.

Cevap veremiyordum. Onlar öldü demeye dilim varmıyordu. Gözlerindeki hasretli bekleyişi gördükçe kahroluyordum.

Bir rehabilitasyon merkezinde kalıyordu. Belinden aşağısı felçti. Bakıma ihtiyacı vardı, bu yüzden onu yanıma alamıyordum.

Anneannemden sonra tek akrabam olan dayım da buna izin vermiyordu.

"Kenan," diyiverdi heyecanla. Kapıya bakıyordu. Gözlerimi silip kapıdan giren kişiye baktım.

Demir gelmişti. İkinci ailem olan adam. Hüznüme ortak olan, beni mutlu etmeye çalışan adam. Ömrünü benimle birleştirmek isteyen adam.

Demir gülümseyerek odaya girdi. "Kenan gelecek demiştim sana," deyip elimi sıkıca tutan kadına döndüm. Mutluluğu yüzünden okunuyordu. Demir'i babam, beni de annem zannediyordu.

Demir'in elindeki karton paketi görünce "Pasta mı aldın?" diye sordu, saf bir çocuk heyecanı taşıyordu. Yatağa yaklaştı koca yürekli adamım. Anneannemin alnından öptü. "Burada bir güzelin beni özlediğini duydum," sesindeki tonlamaya kadar dikkat ederdi. Kırmaktan, incitmekten beri olurdu daima.

DEVRİM KADINIHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin