Sam's POV

"Hey, Akira. Let's eat?" yaya ko kay Akira.

"...." no response. Kanina pa siya ganyan. Tulala. Para bang ang lalim ng iniisip.

"Are you thinking of.... him?" deretsyo kong tanong. I know she still loves him.

Natatakot nalang siya na pwede pa ulet lumalim yun katulad ng dati.

Mukha namang natauhan siya. Basta talaga siya ang pinaguusapan buhay na buhay ang diwa nito.

"Huh? S-Sino?" inosente niyang tanong. I sighed.

"You don't have to hide it, Akira. You can cry. I don't mind. Ilabas mo lang lahat ng sama ng loob mo." seryoso kong sabe. Yumuko siya.

Nandito kami sa room niya. Sa bahay nila. Yung dalawa lumabas para magmall. Ayaw naman sumama nito dahil tinatamad daw siya.

"*sobs* S-Sam *sobs* h-hindi k-ko na *sobs* alam ang *sobs* ang gagawin ko." she's crying. Niyakap ko siya. She buried her face on my chest.

I feel sorry for, Akira. Niloko siya ng taong mahal niya. Pati narin yung dalawa. They loved them so much, to the point na hindi na nila kinaya ang sakit.

Since the day na pumunta sila sakin habang umiiyak... nagiba na sila.

Appearance, character, way ng pananalita and their heart.

Mas naging matigas ang puso nila. Pati na rin ang pinsan ko.

She loved Rain so much. Oo nung una alam na niyang pwede mangyari to. Pero... sinunod niya parin ang puso niya.

I want to beat up those bastards. Pero, ayaw nung tatlo. They told me na, I'll just waste my time sa pagbugbog sa tatlo.

Kahit matagal na nangyari ang mga yon. I know they're still affected everytime we talk about it.

Mas lalo na si Akira.

Akira's very obvious sa nararamdaman niya. Noon pa man ganun na siya.

I love Akira. Yes, I do.

Pero matagal ko nang alam na wala akong space sa puso niya. I'm just a friend and a brother to her.

Alam niya naman na mahal ko siya e. Noon pa.

Everytime I see her cry for that jerk. Mas lalo akong naiinis sa sarili ko.

Bakit ba hindi ko siya nagawang ipaglaban dun? I might not be sure na magiging masaya siya sakin, pero... I'm sure na hindi ko siya ipagpapalit.

I love Akira so much. And I'll do everything for her.

Madami ngang nagsasabe na ang martyr ko daw. Kahit nakikita ko siyang masaya sa piling ng iba, I still manage to smile and be happy for her.

Wala naman akong magagawa e. Mahal ko talaga siya.

Naramdaman kong tumigil na sa paghagulgol si Akira. Inangat ko ang mukha niya.

Nakatulog na pala sa kakaiyak.

Hiniga ko siya sa kama niya. I caressed her face.

"Sana ako nalang, Akira. Sana ako nalang ang minahal mo. Dahil hinding hindi kita sasaktan. Hinding hindi kita ipagpapalit. Mamahalin kita ng buong buo." A tear fell in my eye. I wipe it off and stand up.

Aalis na sana ako ng bigla niyang hawakan ang kamay ko.

"S-Sana... sana ikaw nalang Sam. Dahil sobrang sakit na ng nararamdaman ko. Please.... please help me... move on." I know she's half asleep. Lumapit ako sa kanya.

Sweet DespairBasahin ang storyang ito ng LIBRE!