18

12.9K 182 36
                                                  

Unedited

Magiisang oras ko nang tanaw ang malawak na lupain mula dito sa burol na kinalalagyan ko. Katulad ng mapayapang patag at mga mayayabong na halaman na magaang sinasayaw ng hangin ganoon din ang kadalisayan lumulukob sa akin kalooban.

Sa muli kung pagbabalik sa lugar na minahal ng aking abuelo ay masasabi kong tama ang naging desisyon kung huwag itong ibenta.

Sapagkat ang lugar na ito ang naging kanlungan ko noong mga panahong bigo at sawi ako. Ito ang nagsilbing bubong noong walang gustong magpatuloy sa akin sa bingit ng kahihiyan, iskandalo at galit.

Monterico is indeed beautiful just like how my grandfather use to tell me when I was young and indeed it is. The places were breathtaking and the people were very kind hearted.

Naalala ko tuloy si Mama Dehli noong bagong dating palang ako rito. Dahil matagal-tagal nading panahon na hindi ako nakabisita, naligaw ako at kamuntikan pang himatayin sa daan kundi lang niya ako sinundan at pinatuloy sa bahay niya.

Nakita niya raw kasi akong parang hindi taga Monterico kaya na isipan niyang sundan ako at ng matulungan. Laking pasasalamat ko noon kay Mama Dehli. Masasabi kung mayroon at mayroon parin talagang mabubuting tao sa mundo.

Lumipas ang panahon naging kaibigan ko ito at kalaunan ay nagsilbing pangalawang ina ko noong mga panahong wala ng direksyon ang buhay ko.

Walang pagalinlangan pinatnubayan niya ako sa kabila ng madalim kung nakaraan. Hindi hinusgahan at pinandirihin sapagkat minahal at prinotektahan na parang isang tunay na anak.

At kalaunan nalaman ko nalang na isa pala siyang doctor at isa sa pinakamayamang tao sa Monterico. Halata namang may kaya siya noong una naming pakikita pero sinong magaakala na maimpluwensiya pala siyang tao. Simple lang siyang manamit bukod paroon ay nakatira siya sa hindi kalakihang bahay.

Yes, it is modernize and well furished pero hindi katulad ng mga naglalakihang at grandiyosong bahay dito sa Monterico. Mukhang malaki pa nga ata ang bahay nila lolo e.

Pero noong napagtanto ko ang mga iniisip ko, nahiya bigla ako sa sarili ko at kay Mama Dehli dahil siya hindi man lang ako pinagisipan ng kung ano-ano. Di kagaya ko.

Napakahumble at down to earth pa naman niya. Totoo nga ang kasabihan na don't judge the book by it's own cover.

Napingiti ako noong maalala ko kung paano nanlaki ang mata ko nang ipasyal ako ni Mama Dehli sa taniman at bukirin niya. Tawang tawa siya sa akin noon. Like really? Who would thought that the woman who help her is a  billionare.

Tinanong ko panga siya noon kung bakit di mansyon ang bahay niya dahil hindi ito bagay sa ekta-ektaryang lupain niya. Pabirong sinagot naman niya ako na sayang daw ang iswe-sweldo sa mga katulong kung kaya niya namang gumawa ng gawaing bahay.

Pero lingid sa kaalam niya napagalaman kung namatay pala ang nagiisang anak niya at wala na daw itong naging kabiyak. In short nagiisa lang siya sa buhay.

Tinawanan ko lang ang naging sagot niya at pinigilan na ang sarili sa pagtatanong ng kung ano-ano. Baka sabihin pa niyang chismosa ako. Kung ano mang meron sa amin ay hindi parin sapat na panghimasukan ang hindi dapat.

Yes, we share some secrets but not to the middist of telling all the histories in our life but nothinless I feel so safe and carefree being beside her. A true angel from above.

Ng marinig ang paparating na yapak ng mga kabayo ay agad kung kinambyo ang tali ni Hera.

"Sinasabi ko na nga ba't nandito kalang Tary. Your usual and favorite spot." Bungad sakin ni Mama Dehli lulan ni Ptolemy ang paborito niyang kabayong itim.

"Opo, mama. Hindi ko nga po alam pero may kung ano sa lugar na ito na nagpanatag ng kalooban ko." Ani ko sabay balik tanaw sa maliit na burol at kapatagan.

"Bakit? May gumugulo na naman ba sa isipan mo?"

"Wala naman po. It just that, this place is so breathtaking and surreal even it's not anymore my first." Mula sa kalooban na sagot ko sa kanya.

Cause honestly I can't find any other place than Monterico who could give me peace.

Tumungo ito at malawak na ngumiti. "I can throughly see it Tary. So, if there are nothing else bothering you, shall we go? They are already waiting."

Agad naming pinatakbo ang kabayo at tinahak ang papuntang kabahayan.

Napailing ako at mahinang natawa ng matanaw na nakabusangot si Vandreb habang si Savannah naman ay madungis na kumakain ng cake.

Agad akong bumaba kay Hera at tinapik ito. "Nako mukhang malalagutan tayo nito Hera." Natatawa kung binalingan si Mama Dehli na nagkibit balikat lang.

"Where did you go nanay? Bakit ang tagal niya pong bumalik?" Naka embresite na tanong ni Vandreb na para bang tatanay na pinapagalitan ang anak.

"Hindi ah. Madali lang kaya ako tsaka paano mo nalaman aber na matagal ako? Eh, natulog naman kayo ni Savy."

"O ano Van? A-nnswerr nanay." Si Savannah na ngumungaya parin ng cake.

"Shut up Savy. Just eat your cake." Masungit na turan ni Vandreb di patatalo.

"Vandreb. Don't talk to your sister like that. Sige, para wala ng away. I'll, admit natagalan ako. Okay na?"

"See? Mommy already admitted." Panalong sabi ni Vandreb sa kambal.

"Duh! Your so oa kuya. Mommy just ride a horse." Di parin nagpapaawat si Savannah.

"I'm not okay. Natakot lang kasi akong mawala si Mommy, n-nanaginip kasi akong i-iniwan niya tayo." Si Vandreb na naluluha na.

Para namng nilukumos ang puso ko ng makita ang mumunting luha sa kanyang mga mata.

Ang makitang umiiyak ang isa sa kambal ay ang isa sa pinakaiiwasan kong mangyari. Para kasing sinasaksak ng paulit-ulit ang dibdib ko.

Siguro di mo mapapahalagahan ang buhay kung mismo ikaw hindi ang nagdala at nagbigay nito.

"Vandreb.." Aakapin ko na sana ito ng kumaripas ito ng takbo.

"Ako na, Tary." Turan ni Mama Dehli na agad tinahak ang kinaruruonan ni Vandreb.

"Mommy your crying."Diko namalayang na luha na pala ako kung hindi lang nagsalita si Savannah.

"Anak." Yinakap ko siya ng mahigpit at doon ibinuhos ang aking mga luha.



---------------------------------------------
-----------------------

Chikas ni Author

Guys sorry sa UD nato ang daming mali at ang iksi pa. Sobrang busy ko talaga at na pre-pressure ako ngayon dahil isa po akong stem student. At sisihin niyo po ang CALCULUS dahil kinuconsume talaga nito ang utak at oras ko!

Kahit stress Happy parin ako. Guys we reach 100k THANK U SO MUCH SA INYONG LAHAT!

SecreTary [R-18]Where stories live. Discover now