44.Bölüm ~ÖZGÜRLÜĞÜN 1. GÜNÜ~

662 53 81

Alesya'dan

"Görkem hadi uyan." Gece bahçede beraber yere örtü serip uzanıp konuşmuştuk. Görkem bana göre dünyada ki en iyi kardeştir. Beni yeri geldiğinde sinir etse de onu seviyordum. Her şey olup bitmişti. Kalbimde büyük bir pişmanlık duygusu ve nefret taşıyordum. Kalbim çok kötü kırılmış. Üstüne olmadığım bir şeyin damgasını yemiştim. Araf'ı öpmüş ve onunla sevgili olmuştum. Hala inanamadığım şeyler vardı. Çağan alçak birisiydi. Beni felaket denecek derece de üzmüş üstüne üstlük ona karşı barındırdığım 'sevgi' duygusunu yok etmişti. Aslında yok ettiğinden çok ta emin değildim ama bunu zamana veriyordum.

Eminim zamanla onu unutacaktım ve bu yaşananların hepsi birer birer hafızamdan silinecekti. Her genç kız gibi bende normal bir şekilde arkadaşlarımla hayatıma devam edecektim ya da her şey daha kötü olacaktı. İşte biz bunun tam ortasında kalmıştık. Çıkmaz yol...

Yinede bugünü özgürlüğün birinci günü ilan ediyordum, tatil gelmişti. Birlikte Uludağ'a gidecektik ve biraz olsun yaşananlardan uzak olacaktık ama öncelikle gidip karne almak ve bugünü psikozlarımla geçirmek vardı. Ha bir de Görkem ve Duhan mallarıyla. Görkem gözlerini açtıktan sonra "Abla bu saatte ne varda beni uyandırdın? Bana geçerli bir sebep sunmak için 5 saniyen var."

"Bugün karne günü gerizekalı Limonata." Allah bu Görkem'e beyin vermiş hem de en güzelinden ama bu unutmuş. İnsanın böyle bir kardeşi olunca kendi beyninin alnından öpüyor. "Harika tespit. Benim karnemi sen alsan vallahi hiç gitmek istemiyorum." Uşağı var sanki. "Çok beklersin o zaman annem o karneyi görmezse nah akşam yemeği sana."Görkem ışık hızıyla kalkarken "Sona kalanın sarmalarını yesinler." Diyerek koşmaya başladı hemde depar atarak demeliydim.

Sarmalarımı Görkem yediğinde kıyamet kopacağını biliyordu bu yüzden hiç telaşa vermeden yavaş yavaş odama çıktım. Üstüme Kapkara şeyler giymek istiyordum. Dolabımda -pembe hariç- ne varsa o an hepsini atmak istedim. İçimde ki boşluğu siyah doldurur ve beni olduğumdan daha güçlü gösterirdi. Kalbi kırık bir kızın duygularını siyah çok güzel betimliyordu. Asena'ya şimdi hak veriyordum. Şuan da sanki renkli giyince hayatın da hiç bir şey olmamış gibi devam eden cici kızlardan olacakmışım gibi hissettim. Siyah sweat siyah pantolonumu giydim, saçlarımın uçlarını maşa ile dalgalı yapıp siyah beremi taktım.

Makyaj olarak kop koyu kırmızı bir ruj ve siyah göz kalemi çektim. İşte hazırdım. Mont giymek istemiyordum. Artık yumuşak Alesya yoktu. Merhametli Alesya hiç yoktu. Kızlara bile espri sık sık yapmayı düşünmüyordum. İnsanlar iyi niyetten bile faydalanabilecek embesil varlıklardı. "Görkem hadi hazır mısın?"

"Evet evet, hazırım. Acele etme Duhan geçerken bizi de alacakmış. Arabayla gideceğiz." Duhan'a hayret ediyordum. 16 yaşında nasıl araba kullanıyordu. Ben gerçekçi olmak gerekirse saçma ve tehlikeli buluyordum ama kimseye bir şeyde diyemezdim. Zaten genel de ev çevresinde -gördüğüm kadarıyla- kullanıyordu. Anasu aşağıdan bağırıyordu hızlıca yanına indiğimde ilk bir bana bakıp duraksadı sonra "Kızım bu hal ne? Seni hiç böyle görmedim. Neyse ne hadi kahvaltı edinde karne almaya."dedi. "Annecim biz kızlarla karneden sonra geziceğiz eğleneceğiz senin için sorun olmazsa gideceğim." "Git ama dikkatli ol. Paran varmı?" Kafamı olumlu anlamda salladıktan sonra yanağından öptüm. Onları son zamanlarda başıma gelenlerle çok korkutmuştum. Annem Çağan'ı sürekli övüp övüp durmaya başlamıştı. Araba olayını bilmiyordu. Çağan'ın beni kurtardığını söylüyordu. Bilmiyordu ki asıl her şey onun ve onun pis arkadaşlarının başının altından çıktı.

"Alesya kızım ne zaman getireceksin şu Çağan'ı yemeğe,senin hayatını o kurtardı. Bir yemek yiyelim beraber ne güzel olurdu. Hem tanışırdık." Gözlerimi sinirle kapatıp bir kaç saniye nefes aldım. "Boşver ya alt tarafı birisi işte abartmaya gerek yok." Yani artık yoktu. Tanımıyordum Çağan diye birisini. "Kızım olur mu öyle şey Aa! Ayıp annesi bile o gün geldi buraya. Ha birde bu akşam bir aile yemeği var babanın iş ortaklarıyla sende geliyorsun."

PSİKOZLARWhere stories live. Discover now