“TWENTY MILLION pesos?” halos manlaki ang mga matang tanong ni Tina kay Raphael. “Paano nangyari iyon, naisangla lang naman iyon ng one hundred thousand pesos nang magkasakit si tatay?”

May kinuha si Raphael sa mga papeles na nakapatong sa center table saka iniabot sa kaniya. “May mga pagkakataon na tinutubos nila sa pagkakasanla at kinabukasan din muling isasanla sa mas malaking halaga.”

Habang tinitingnan niya ang mga papeles, she felt everything around her seems unreal. Dire-diretso ang pag-iling niya at hindi basta mag-sink in sa kaniya ang mga nangyayari. She found herself crying silently, tears flowing down her cheeks.

“I’m sorry T,” sabi ni Raphael na hinawakan siya sa kanang balikat.

Iniabot naman ni Zandro ang panyo nito na ipinunas niya sa kaniyang mga pisngi. Nasa mukha nito ang pag-aalangan na umisod lalo palapit sa kaniya para akbayan at aluin. The reason maybe because of the tension brewing between the two of them since they left the airport that could ignite anytime their skin will come in contact.

“Anong plano mo?” tanong ni Raphael.

Saan ngayon siya kukuha ng dalawampung milyon sa loob lamang ng limang araw? Ang perang dala niya in Euro currency kapag pinapalitan ay nasa ten thousand pesos lang na bigay pa sa kaniya ng amo dahil katatapos lang niyang maipadala iyong nagdaang sweldo bago siya tinawagan ni Cassandra. Ang inaasahan niyang ipon sa bangko ay hindi pala totoo. Technically speaking she has nothing.

It took some time for her to regain her composure. “Gusto kong makausap ang Nanay ko at si Cassandra. Malaki ang kailangan nilang ipaliwanag sa akin.”

Tumango si Raphael. “Okay. In that case si Z na ang bahala sa iyo.”

“Hey, Raph,” pahabol niyang sabi nang tumayo ito para pumasok ng kwarto.

Lumingon sa kaniya si Raphael. “Yes?”

“Salamat sa lahat,” parang maiiyak na naman siya. Malaki ang naitulong ng kaibigan sa kaniya. Malaki ang utang na loob niya dito mula pa noong umalis siya ng Nasugbu fifteen years ago hanggang ngayong pagbalik niya. “Magagantihan ko rin ang lahat ng kabutihan mo sa akin. Kapag dumating ang oras na kailangan mo ang tulong ko, hindi ka na magda-dalawang salita pa para tulungan ka.”

“Wala iyon but anyway I’ll take your word on that.”

“Sigurado iyon Raph, hinding-hindi ka mapapahiya.”

Raphael smiled a bit. “You’re still our friend T, kami nina Z at L kahit matagal mo kaming tinikis na hindi makausap at nawalan ng balita tungkol sa iyo.”

“You know my situation Raph,” malungkot niyang sabi.

“Yeah,” sang-ayon nito saka bumaling kay Zandro. “Ikaw na ang bahala kay T. Papasok na ako ng room at baka mainip sa kahihintay at layasan ako nitong nasa loob, sayang at power bottom pa naman,” sabi nito na kumindat kay Tina saka pumasok sa silid at inilapat ang pinto pasara.

Sa kabila ng overloaded niyang isip sa biglaang pasok ng mga pangit na balita na hirap ang utak niya na i-process ng sabay-sabay, bigla siyang natahimik nang sila na lang ulit ang magkasama ni Zandro. Bumalik na naman ang awkward feeling. Naramdaman na naman niya ang pagsingaw ng init mula sa katawan ni Zandro na ilang pulgada na lang ngayon ang layo at didikit na sa kaniyang tagiliran.

Tina found herself running for her breath as if the oxygen in the air depleted suddenly and the air conditioner was changed from cooling to heating mode jumping the temperature around them by ten degrees.

What was happening to her? Her problems are way important than thinking about her body’s reactions against the man beside her. It’s not the usual reaction from a woman facing stressful situation. Maybe she is really different from most of them or maybe only because it was Zandro who’s driving her body to think of her needs as a top priority.

Two For Tina - A Desperate Times Novel (SPG - ON HOLD)Basahin ang storyang ito ng LIBRE!