Τίποτα.

24 1 0

Τον έβλεπα καθημερινά στο πανεπιστήμιο και σιγά σιγά ήρθαμε πιο κοντά.

Τόσο κοντά που καθημερινά είμασταν μαζί.

Πηγαίναμε για καφέ, μετά για φαγητό και το βράδυ για ποτό.

Δούλευε ακόμη στο μπαράκι που σύχναζα.

Έτσι όταν τύχαινε κάτι και δεν βλεπόμασταν ολόκληρη την μέρα πήγαινα και τον έβλεπα στην δουλειά του.

Δεν ξέρω αν εκείνος το έβλεπε σαν φιλικά η όχι.  Δεν έκανε ποτέ του κάποια κίνηση για να καταλάβω ότι με ερωτεύτηκε. Έστω και λίγο.

Εγώ αντίθετα είμουν ερωτευμένη μαζί του πάρα πολύ και δεν μπορούσα να τον τριγυρίζουν διάφορες γυναίκες. Είτε στο πανεπιστήμιο είτε στην δουλειά του. 

Κάποια μέρα πήγαμε για καφέ όπως συνηθίζαμε να κάνουμε.

Καθήσαμε παραγγείλαμε τον καφέ μας και περιμέναμε να μας τον φέρουν.

Όταν η γκαρσόνα μας έφερνε τον καφέ μας, έδωσε στον Στέφανο και ένα μικρό χαρτάκι.

Τον ρώτησα τι έγραφε πάνω και μου είπε με ειλικρίνια  ότι του έδωσε το τηλέφωνο και το όνομα της. Επίσης στο χαρτάκι έγραφε <<Πάρε με>>.

Εγώ εκείνη την ώρα δεν ήθελα τίποτα άλλο απο το να σηκωστώ και να την χτυπήσω.

Τον βλέπει με γυναίκα και του δίνει το τηλέφωνο της? Πως ήξερε ότι δεν είμασταν ζευγάρι?

Τέλοσπάντων ήπιαμε τον καφέ μας και φύγαμε για να με πάρει σπίτι ο Στέφανος και μετά να πάει δουλειά.

Πήγα σπίτι, διάβασα, ετοιμάστηκα και περίμενα τον Στέφανο να έρθει να με πάρει στο μπαράκι μαζί του.

Ξαφνικά ο Στέφανος μου έστειλε μήνυμα.

<<Μελινάκι μου, απόψε δεν θα πάω δουλειά και γι'αυτό δεν θα περάσω να σε πάρω. Πήρα την γυναίκα απο το καφέ για να συναντηθούμε. Μου άρεσε και είπα να την δοκιμάσω. Θα τα πούμε αύριο. Στέφ. >>

Ήθελα να κάνω φόνο.

Γιατί να την δοκιμάσει? Για να δεί την γεύση της? Γιατί είναι τάρτα?

Δεν μπορούσα να ηρεμήσω όλο το βράδυ. 

Δεν κατάφερα να κοιμηθώ.

Περίμενα τηλεφώνημα του.

Αλλά τίποτα. Δεν με έψαξε. Μάλλον περνάει καλά.

Το μυαλό μου, μου έπαιζε άσχημα παιχνίδια. Συνεχώς τους σκεφτόμουν να φιλιούντε, να είναι αγκαλιά, να την γαργαλάει, να κάνουν έρωτα και δεν ξέρω τι άλλο.

Κόντευα να τρελαθώ.

Δεν ήξερα και που κανόνισαν να βρεθούν για να παιρνούσα απο εκεί τυχαία. 

Έπρεπε να έκανα κάτι αλιώς θα τον έχανα για πάντα. 

Τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝΌπου ζουν οι ιστορίες. Ανακάλυψε τώρα