6.

12 2 0
                                                  

Zittend op een stoel, keek Nido verdwaasd in het rond, terwijl de bedrijvigheid om haar heen draaide als een leger mieren in een hoop. Drukte. Stress. Maar geen paniek. Gecontroleerde stress.
   Gewapende mannen waren uit een roestige lift in een opzijgeschoven steen gekomen en hadden haar mee naar beneden genomen. Ze had nauwelijks tegengestribbeld, bang als ze was dat haar arm nog meer pijn ging doen. Bovendien had ze niets kunnen doen, de mannen waren duidelijk in de meerderheid. Ze leken op een speciale politie-eenheid, net als in de serie waar haar vader op zondagavond naar keek en waar in iedere aflevering iemand anders werd gered. Politie betekende hulp. En zij had zeker hulp nodig. Ze wist niet hoelang ze de pijn nog kon verdragen.
   De ruimte was gevuld met 3D-schermen, onbekende elektronica en mensen. Erg bleke mensen. Vampiers, zou Steampunk Sep zeggen.
   Ze moest een lach onderdrukken toen ze haar broer voor zich zag met zijn absurde, zelfgemaakte Van Helsing-pak, een streng knoflook in zijn ene hand en het kruisbeeld, dat normaal boven de gangdeur hing, in zijn andere. Ze moest altijd lachen als ze zenuwachtig was. Haar gedachten gleden naar haar moeder en Nido vroeg zich af of zij ondertussen zou weten dat de klas haar was kwijtgeraakt. Arme mam, ze zou doodsangsten uitstaan. Ze zou compleet flippen. Als ze haar arm niet had gebroken, had ze haar mobiel kunnen pakken. Die zat dwars in de linkerbroekzak van haar veel te strakke spijkerbroek en ze was er niet in geslaagd die met haar andere hand eruit te krijgen.
   'Ik moet naar huis.' Ze keek opzij, maar de jongen reageerde niet. Hij stond voorovergebogen bij een oudere vrouw en keek over haar rechterschouder geïnteresseerd met haar mee naar een reeks transparante schermen. Hij was zijn interesse in haar verloren. Logisch. Zij was nog nooit interessant geweest.
    Nido keek omhoog naar de tl-buizen die de ruimte kil, maar doeltreffend verlichtten. De lucht rook fris en muf tegelijk. Zo'n typische aircolucht. Ze vermoedde dat ze een heleboel meters onder de grond zaten, want de lift had er minuten over gedaan om hier te komen. Niemand in de ruimte keek naar haar en iedereen was geconcentreerd bezig met zijn werk, zonder te praten of te lachen. Ze hoorde gedempt gegil en geschreeuw. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze naar het enorme beeld dat de volle breedte van de langste wand vulde. Hologrammen doken op uit een dikke mist en vlogen zo snel over het grote scherm dat het onmogelijk was om er maar iets in te herkennen. Het duizelde haar ernaar te blijven kijken. Niet kijken dus.
   Ze keek naar beneden naar haar afgetrapte gympen op het okergele tapijt. Ze bracht haar rechtervoet over de linker en verborg zo het gat aan de zijkant. 
   Het geluid van gedempte voetstappen zwol aan en ze keek op toen een paar suède veterschoenen net voor haar stopten en wegzonken in het dikke tapijt. Een man van middelbare leeftijd stond voor haar. Zijn zwarte haar glom van het vet en zat als een badmuts op zijn hoofd geplakt. Een kaarsrechte midden-scheiding sneed de perfecte coupe in tweeën. Hij droeg een driedelig tweedpak in een vaalbruine kleur. Het appelgroen van zijn blouse stak onwennig af tegen de saaie kleuren, het was te modern en paste niet bij de rest. Het maakte het saaie onrustig. Hij knikte veelbetekenend naar de jongen die ondertussen weer naast haar was gaan staan en duwde zijn bril verder op zijn neus. Nido kon nog net zien dat hij dezelfde tatoeage op zijn pols had als de jongen naast haar. Vreemd. Saaie mannen droegen nooit tatoeages. Hij schraapte zijn keel. 
   'Een rekruut?' Zijn donkere ogen namen Nido aandachtig op.
   'Nee, nieuweling, Vern.'
   Vern knikte instemmend. 'Dacht ik al, ze ziet er zo gewoontjes uit.'
   'Pardon?' Nido werd plotseling overmand door woede.
   Vern glimlachte flauw naar haar, maar de lach bereikte zijn ogen niet. Zijn gele tanden leken dof in het kunstmatige licht.
   'Ik wil naar...' Nog voordat Nido haar zin kon afmaken werd ze onderbroken.
   'Rag, wil jij...' Hij wees naar haar arm. 'We zitten midden in een missie.' Daarna liep hij weg zonder haar nog een blik waardig te gunnen.
   Ze voelde zich weer net zo opgelaten als al die keren bij de gymles toen ze als laatste gekozen werd. Ze was niemand.
   'Beste actie trouwens, Ragger!' riep hij nog na zonder zich om te draaien.
   'Kom maar mee dan laat ik de Doc naar je arm kijken.' De jongen, die kennelijk Rag of Ragger heette, legde een hand op haar rug en duwde haar zacht van de stoel.
   Nido stond op en zette behoedzaam een stap opzij om zijn aanraking te ontwijken. Ze wist niet waarom, maar bij iedere aanraking schoten elektrische vonkjes als vuurpijlen uit haar onderbuik. Teveel ervan zou haar zeker laten ontploffen.
   Hij fronste en liep met stevige passen tussen de tafels en de apparatuur door richting een eikenhouten deur aan de andere kant van de ruimte. Deze duwde hij met zijn lichaam open en gebaarde overdreven vriendelijk dat ze de steile gang in moest lopen.
   Nido twijfelde. Bij iedere beweging werd de pijn erger, ze moest zeker geholpen worden, maar ze wilde ook naar huis. Ze wilde in ieder geval haar moeder laten weten dat het goed met haar ging, dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Misschien wilde Vern haar moeder bellen? Zou ze het vragen? Ze keek achterom. Hij stond op een verhoging in de hoek van de ruimte. Boven zijn hoofd prijkte een levensgroot symbool en Nido herkende het direct. Het was de tatoeage die ze op de polsen gezien had. 
   Vern stond licht voorovergebogen en keek gespannen naar het enorme beeld voor hem. Alsof hij haar blik voelde, draaide hij zich om en keek haar indringend aan. Nijdig knikte hij naar Rag.
   Nido begreep onmiddellijk dat ze maar beter niets kon vragen. Straks misschien. Eerst haar arm.
   'Kom je nu eindelijk?' Rag maakte een wijds gebaar met zijn rechterarm.
   Zigzaggend liep ze tussen de tafels door naar de ongeduldig wachtende Rag. De aanwezigen keken nog steeds niet op. Ze was onzichtbaar, zoals altijd, en dat was het enige dat vertrouwd voelde.


De Orde van de Poortwachters {YA Urban Fantasy}Waar verhalen leven. Ontdek nu