Hoofdstuk 8

65 9 4
                                                  

Met een klein stukje van de schitterende witte kleisteen in haar hand, zat Katrin de volgende dag dromerig te staren in de richting van waar de rivier moest zijn. Ze was zo blij met Asels bemoedigende woorden, voor het eerst was haar idee serieus genomen. De eerste keer dat ze er over begonnen was, had Nerom haar vierkant uitgelachen en voordat ze zelfs maar drie woorden had kunnen uitleggen, was het hele idee afgedaan als een grapje. Van Milina begreep ze wel dat die het niet wilde horen. Haar vriendin was altijd zo bescheiden, die had niets willen weten van een paleis. Maar Nerom, juist hij, op zijn hulp had ze gerekend. Het hele gedoe met de kus had ze allang naar de achtergrond verschoven, dat betekende helemaal niets voor hem, maar ze had in hem in ieder geval een bondgenoot gezien. Tenslotte hoorden zij al bij Irmins meest vertrouwelijke cirkel vanaf het begin.

Nu kon ze zich gelukkig verheugen op de daadwerkelijke uitvoering van haar idee. Een echt paleis. En het zou nog mooier worden dan ze had durven dromen. Ze stopte het steentje in een zak en stond op om wat bessen te plukken. Welke eetbaar waren en welke niet hadden ze intussen redelijk zonder kleerscheuren uitgevonden.

"Katrin."

Een schreeuw deed haar opkijken en meteen betrok haar gezicht. Nee hè, niet hij.

Nerom snelde op haar af met een witte rol in zijn handen. Ze slikte een opmerking in en bleef afwachtend staan. Oh wee als hij weer begon met afkraken.

"Ik wilde mijn verontschuldiging aanbieden. Ik heb je niet gesteund in je idee voor een paleis, terwijl ik het wel een goed idee vind."

Verbaasd vlogen haar wenkbrauwen omhoog. "Vast", ontglipte haar.

"Ja echt." Hij knikte wild om zijn woorden kracht bij te zetten. "Je hebt gelijk wat de toekomst betreft. Voor ons is de noodzaak er misschien nog niet, maar een gebouw als Dauzat zal van dit allegaartje een volk maken. We zullen daarmee automatisch een hoofdresidentie hebben en het begin van een regeringsstelsel."

Langzaam knikte ze, hij had er blijkbaar echt over nagedacht. Dat was precies wat ze nou al die tijd had bedoeld. Haar blik viel op zijn handen, die nu de witte rol naar haar uitstaken.

"Ik ehm... ik heb wat zitten tekenen, ik hoop dat je het wat vindt. Ik kan het zo aanpassen natuurlijk, het zijn maar ruwe schetsen."

Schetsen? Ze nam de vellen papier aan, rolde het uit en haar ogen werden groot bij het zien van de gedetailleerde tekeningen van een prachtig, groot gebouw, compleet met torens en al.

"Wauw", was het enige dat ze kon uitbrengen, maar het was schijnbaar genoeg voor Nerom. Toen ze opkeek, zag ze hem grijnzen. Toen hij zich omkeerde om weg te lopen, riep ze: "Nerom, wacht."

De zachte blik in zijn ogen schokte haar en half fluisterend zei ze: "Dank je."

Hij knipoogde en liep met enerverende tred terug naar de nederzetting, haar met vlinders in haar buik achterlatend.

---

Twee dagen later ging de groep opnieuw uiteen in tweeën. Het grootste deel bleef bij de nederzetting en zou beginnen met de voorbereidingen voor de bouw van het paleis. De reizigers zouden een tijdelijke nederzetting vormen op de grens van waar de sterren te zien waren. Op die manier konden ze de draaiing van de planeet registreren en een kalender maken.

Katrin wist niet zeker of ze blij moest zijn of verdrietig over het feit dat Nerom met de groep meeging, die naar het schemerland zou gaan.

Toen ze de groep uitzwaaiden, kwam Milina naar haar toe en sloeg een arm om haar heen. "Geen zorgen, ze zijn terug voor je het weet." Zachtjes voegde ze eraan toe: "Hij vindt het net zo erg als jij."

De Nieuwe Wereld deel 7: Elodie's ErfgoedWaar verhalen leven. Ontdek nu