Hoofdstuk 7

71 11 7
                                                  

Alles was nat buiten, maar het regende niet meer. Spijtig keek Milina naar de kleding die ze droeg. Op haar huid was het dan wel zelfreinigend voor een langere periode, maar aan de buitenkant vertoonde hij al enkele vlekken op haar broekspijpen. Zou ze hier iets kunnen vinden dat te vergelijken was met vlas? In gedachten ging ze alle planten langs die ze bestudeerd had tijdens het jaar dat ze op Alta was geweest. Het enige continent op Tagmar waar nog voldoende groeide, had haar een klein beetje kunnen voorbereiden op deze wildernis. Ver weg, overal rondom haar, benamen bomen haar het zicht op een horizon. Willekeurig, rijk aan bladeren. Compleet anders dan de duizenden rechte lijnen waarin de gecultiveerde wouden op Alta werden onderhouden. En daar werd de lucht gevuld door vele, hoog zwevende snoei- en oogstmachines, hier was de lucht leeg. Op de vele vogels na, tenminste.

Met een hand boven haar ogen volgde ze de reis van de wolken tot waar ze verdwenen in het licht van de schitterende ster. Knipperend, om de witte vlek uit haar beeld te krijgen, verwonderde ze zich over de wending die haar leven had genomen nadat ze door Aaran overgeplaatst was naar Irmins groep.

Drie jaar geleden waren ze nog maar met zijn zessen. Irmin, zijn beste vrienden Nerom en Asel, Katrin, Holt en zij. Het bouwterrein dat Irmin had gekozen lag afgelegen en enthousiast waren ze van start gegaan met het uitvoeren van plannen die al zo goed als klaar waren. Katrin en Nerom waren de techneuten. Ze zaten elkaar altijd in het haar, maar Milina wist dat ze elkaar desondanks toch graag mochten. Asel had grote kennis van materialen en probeerde elk onderdeel van het ruimteschip zo te ontwerpen dat het makkelijk hergebruikt kon worden. Holt was bioloog en dankzij hem had ze een aanstelling kunnen krijgen op Alta.

Zij had de taak gekregen medewerkers te vinden die voldeden aan de criteria: enthousiast voor de natuur, ongebonden en trouw. Irmin wilde geen kinderen mee aan boord. Niet alleen omdat het gevaarlijk zou kunnen zijn, maar ook omdat ze een ieders inzet honderd procent nodig hadden. Er waren maar tweeduizend plaatsen aan boord. Tweeduizend stel hersenen en tweeduizend paar handen die alles op alles zouden moeten zetten om te overleven. Uit de duizenden werknemers van Irmins vader, selecteerde ze er vervolgens vijfduizend waar ze gesprekken mee voerde. In het begin vielen er zoveel af dat ze er bijna moedeloos van werd, tot de kleine groep die de eerste selectie was doorgekomen, zelf suggesties kwam aandragen. Partners, vrienden, oud klasgenoten, zoals drie jonge mannen uit Holts opleiding. Zodra die deur geopend was, was haar taak niet zo moeilijk meer.

Ondanks dat het idee om te beginnen op een wereld met niets anders dan wat je eigen handen konden doen, best eng was, bleken er genoeg Tagmaranen te zijn die, net als Irmin, vreesden voor de toekomst van Tagmar.

Een ieder van hen bracht vaardigheden mee die goed gebruikt konden worden. Bovenal de wens om te leren wat op de oude wereld verloren was gegaan. De Gaizka werd uitgerust met alle naslagwerken die ze konden vinden en Asel zorgde ervoor dat het materiaal waaruit het schip uiteindelijk werd gebouwd, niet schadelijk was voor de grond waarin hij uiteindelijk zou worden verborgen. Want er werd unaniem besloten dat de kennis van waar ze vandaan kwamen, nooit verloren mocht gaan, maar de kennis van hoe ze op de nieuwe wereld zouden komen, nooit mocht worden doorgegeven.

---

Ze keek op toen Irmin opdracht gaf tot de uiteennemen van de buitenste ring en vlug ging ze aan de slag. Kleine koepels werden gevormd van de losse schilden, die vanaf het begin al een tweevoudig doel hadden gehad. Zoveel mogelijk van het ruimteschip werd in eerste instantie hergebruikt en al gauw stonden er vierentwintig kleine witte koepels. Zo snel mogelijk zouden die vervangen worden door hutten van hout en steen en na verloop van tijd kon iedereen een huis bouwen naar eigen wens.

Soms maakte Milina zich zorgen over de redelijk grote groep alleenstaanden, die op deze nieuwe wereld weinig keus meer hadden. Zou iedereen zich neerleggen bij de opdracht die ze op zich hadden genomen om te overleven in dit land? De verantwoordelijkheid om het volk dat ze nu waren geworden, te voorzien van nieuwe generaties? Ze kreeg het heet, zoals altijd wanneer ze daaraan dacht. Op Tagmar kende elk continent strenge regels die het velen onmogelijk maakten zich te verbinden met wie ze wilden. Beperkingen in genetica, maar ook simpelweg in het aantal kinderen dat je mocht hebben. Iedereen die hier nu met haar samen was, was een enig kind. Veelal met genen die al in of buiten de moederschoot aangepast waren tot perfectie. Zij was ook zo'n kind. Hoe zou het zijn om een groot gezin te hebben?

De Nieuwe Wereld deel 7: Elodie's ErfgoedWaar verhalen leven. Ontdek nu