Hoofdstuk 2 - Thuis

Start bij het begin

Hij wacht tot ze naar hem opkijkt en zegt: "Ik dacht dat je misschien de omgeving wel een beetje wilde verkennen hier. En als je mijn schatkaart gebruikt, dan zul je gegarandeerd een muzikale schat vinden. Onderaan de kaart staat mijn telefoonnummer. Bel me als er ook maar iets is. Of vertel iemand dat je Jake Henderson kent, ik ben aardig bekend hier. Ik adviseer je om deze middag bij het café weg te blijven, omdat er een grote groep mannen football komt kijken." Jo fronst en vraagt zich af waarom ze weg moet blijven. Hij ziet de verwarring op haar gezicht en zegt: "Het zijn allemaal aardige kerels, maar ze drinken te veel als ze football kijken. En dan raken ze behoorlijk opgewonden en ik denk niet dat jij je daar nu prettig bij voelt." Hij ziet de emotie in haar ogen, zodra ze begrijpt wat hij bedoelt. Er verschijnt een klein lachje op haar lippen en ze knikt. Hij zegt: "Als je wel 'thuis' wilt komen, kom dan door de achterdeur. Dan kun je al die kerels vermijden." Jo legt haar hand, bovenop die van hem en knijpt lichtjes. "Dankjewel", zegt ze in het Nederlands. Hij glimlacht, omdat hij zich het Nederlandse woord nog goed kan herinneren. Hij kijkt haar na, terwijl ze blij het café uitloopt.

Ze voelt de zon op haar gezicht, zodra ze naar buiten stapt, alsof die haar verwelkomt in haar nieuwe leven. Ze kijkt naar Jakes kaart en begint richting het rode kruis te lopen. Ze begint langzaam te glimlachen, kijkend naar alle blije mensen die ze tegenkomt. Als ze ongeveer halverwege is, hoort ze trommels. "Trommels? Hier?" Ze gaat sneller lopen, richting het geluid. En met een glimlach op haar gezicht kijkt ze naar een groep percussionisten aan het einde van de straat. Er staat een grote groep mensen omheen te dansen en te klappen. Ze bespelen hun trommels met zoveel plezier, dat Jo's glimlach nog groter wordt. Blijdschap is het gevoel dat overheerst en ze begint op de maat van de trommels te dansen. Ze vergeet al haar zorgen en geniet van het moment.

Ze draait haar hoofd richting de zee in de verte en ziet een handjevol surfers de golven trotseren. De zee heeft haar altijd al gefascineerd. Ze kon als kind uren naar het water staren, met de wind in haar haren. Ze loopt langzaam richting het strand, de zilte lucht inademend. Zodra ze het strand bereikt, trekt ze haar schoenen en sokken uit en laat haar voeten met een blije zucht in het warme zand zakken. Haar ogen dwalen over de zee en ze kijkt diep in gedachten naar de surfers. Ze voelt zich helemaal ontspannen, een gevoel dat ze al heel lang niet meer gehad heeft. Ze leunt achterover op haar ellebogen en neuriet een liedje. Plotseling wordt haar aandacht getrokken door een surfer die, met zijn surfbord onder zijn arm, uit de zee komt lopen. Hij heeft zijn wetsuit tot aan zijn heupen naar beneden getrokken en onthult sterke armen en een indrukwekkende borst. Jo voelt haar wangen warm worden als ze hem dichterbij ziet komen. Hij stopt een eindje bij haar vandaan, bij een handdoek die op het strand ligt. Hij heeft halflang, blond haar, dat in de war zit en hij lijkt lang te zijn. Ze heeft het ineens heel warm en giechelt zachtjes bij zichzelf. Hij ziet er wel heel lekker uit en is vol zelfvertrouwen. Hij draait zich om en trekt zijn wetsuit naar beneden. Jo staart naar zijn stevige blote billen en schraapt haar keel. Hij trekt een korte broek aan, verzamelt zijn spullen en komt haar kant op lopen. Jo slikt moeizaam en kan haar blik niet van hem losmaken. Hij heeft op een gegeven moment door dat ze naar hem staart en een scheve glimlach vormt op zijn gezicht. Hij knipoogt naar haar en loopt verder. Jo bloost en is zo van slag dat ze niet eens over haar schouder durft te kijken. "Jeetje, ik zie er vast uit als een tienermeisje. En zo voel ik me ook. Maar wow, wat een mooie man. Ik hoop dat hij hier woont, zodat ik hem nog eens kan bekijken."

Ze glimlacht en kijkt weer naar de zee, met een ontspannen gevoel en een leeg hoofd. Ze blijft nog een tijdje zitten en veegt dan het zand van haar voeten, om haar sokken en schoenen weer aan te doen. Ze voelt zich nog steeds ontspannen en knikt naar de zee, voordat ze richting de boardwalk loopt. Ze neemt alles in zich op, met zo'n serene glimlach op haar gezicht, dat mensen naar haar terug lachen. Mensen die ze helemaal niet kent. Het begint erop te lijken dat deze plek de juiste keuze was. Het heelt haar ziel op zo veel manieren, dat ze de goden in stilte dankt.

Nog niet verslagenLees dit verhaal GRATIS!