Hoofdstuk 2 - Thuis

38 0 0

Jo wordt gedesoriënteerd wakker. Ze heeft even helemaal geen idee waar ze is en heeft nog niet door dat ze de hele avond en nacht aan één stuk door geslapen heeft. Ze gaat rechtop zitten en wrijft in haar ogen, langzaam herinnerend waar ze is en wat er is gebeurd. Ze ziet de zon door de gordijnen schijnen en vraagt zich af hoe laat het is. Ze kijkt de kamer rond en staart naar een klein tafeltje aan de andere kant van de kamer. Op het tafeltje staan een glas sinaasappelsap en een bord met een croissantje. Haar maag rammelt al bij het zien van het eten en ze staat op om een hap te nemen. Een zachte kreun ontsnapt haar, terwijl ze blij op het brood kauwt. Ze neemt een slok van de sinaasappelsap en hoort in de verte iemand fluiten. Ze glimlacht, genietend van haar ontbijt, terwijl ze de kamer in zich opneemt. Op de stoel met haar rugzak, ziet ze een grote, zachte handdoek liggen.

Zichzelf geen tijd gevend om er over na te denken, pakt ze haar toilettas en gaat op zoek naar de badkamer. Ze stapt naar binnen en zet de douche vast aan, terwijl ze zich uitkleedt. Ze voelt een scherpe pijn zodra het water haar wang raakt en terwijl het water over haar lichaam stroomt, realiseert ze zich dat alles pijn doet. Ze sluit haar ogen en probeert te ontspannen, de vlecht uit haar haar halend. Ze vindt een fles shampoo in de hoek en wast haar haar daarmee. Als ze klaar is met het wassen van haar lichaam, stapt ze uit de douche. Ze droogt zich af met de handdoek en slaat hem om. Ze loopt richting de spiegel en pakt haar tandpasta en tandenborstel. Ze veegt de spiegel schoon en staart naar zichzelf terwijl ze haar tanden poetst. Ze spuugt de tandpasta uit en borstelt haar haren uitgebreid, nog steeds kijkend naar haar eigen spiegelbeeld. Ze vlecht haar haar snel, nu het nog nat is, om te zorgen dat het goed blijft zitten vandaag. Al kijkend naar zichzelf, ziet ze iets anders aan haar spiegelbeeld. Ze kan niet echt benoemen wat er anders is, maar ze lijkt gelukkiger, meer ontspannen. Niet mooi, maar dat is ze nooit geweest, dus dat kan niet. Haar zelfvertrouwen is op een dieptepunt, na een relatie van vijf jaar met Mark. Ze kan niks moois aan zichzelf ontdekken, ook al is ze veel afgevallen. Mark dwong haar om te lijnen, omdat ze veel te dik was naar zijn smaak... Ze schudt haar hoofd boos, om de gedachten aan Mark te stoppen. Die vent verdient geen seconde van haar tijd, nooit meer.

Ze doet wat make-up op en loopt terug naar haar kamer. Vlak voordat ze de deur achter zich dicht doet, ruikt ze de geur van koffie. Ze rommelt in de rugtas en haalt er een T-shirt van vroeger uit; haar favoriete Foo Fighters shirt. Ze glimlacht als ze een rode, kanten beha en slip vindt. Die lingerie heeft ze ooit gekocht, dromend van een dag dat ze haar eigen leven zou kunnen leiden, ver bij haar ex vandaan. Ze bewaarde het setje achterin de kast en raakte het regelmatig even aan, zichzelf belovend dat er een dag zou komen dat ze sterk genoeg zou zijn. Ze trekt het ondergoed aan en daar overheen het T-shirt. Ze realiseert zich al snel dat iedereen die ze tegenkomt vandaag, kan zien dat ze een rode beha draagt. Het shirt is namelijk te groot en laat één van haar schouders bloot. Vroeger zou ze zich er heel erg aan geïrriteerd hebben, maar vandaag giechelt ze erom. "Niets mis met een mooi beha bandje. Ik loop niet bloot rond of zo. En het mengt het oude perfect met het nieuwe." Ze trekt haar skinny jeans en sokken aan en steekt haar voeten in haar legerkistjes. Oh wat heeft ze deze schoenen gemist. Ze droeg ze vroeger elke dag, maar.... Ze stopt zichzelf en zegt: "Je kunt ze nu zo vaak dragen als je maar wilt!" Ze pakt het lege glas en bord van het tafeltje en loopt naar beneden, richting de geur van koffie.

Ze zet de afwas op het aanrecht en opent de deur om het café in te kijken. Ze ziet Jake richting het koffiezetapparaat lopen met twee mokken in zijn hand. Hij knipoogt naar haar, schenkt de koffie in en nodigt haar uit om aan de bar te komen zitten. "Je ziet er een stuk beter uit dan gisteren." Ze glimlacht iets, een beetje verbaasd om hoe direct hij weer is. Ze neemt een slok van haar koffie en bedankt hem voor alles. Ze vraagt of er iets is dat ze voor hem kan betekenen, als dank voor alles wat hij in deze korte tijd voor haar gedaan heeft. Hij kijkt haar recht aan en zegt: "Vertel me hoe je aan dat litteken komt en voor wie of wat je op de vlucht bent." Jo kijkt naar beneden en trekt wit weg. Jake zegt: "Ik vraag je niet om je levensverhaal of alle details. Vertel me gewoon de kale feiten." Jo knikt en verzamelt moed met nog een slok koffie. Ze staart naar de mok, terwijl ze zachtjes zegt: "Het litteken heb ik van mijn ex gekregen. Hij is ook degene voor wie ik op de vlucht ben." Jake vloekt, zodra hij hoort hoe ze aan het litteken gekomen is. Hij drinkt langzaam van zijn koffie om zichzelf te kalmeren. Hij ademt diep in en zegt: "Je kunt hier blijven voor zolang dat nodig is. Of voor zolang als je wilt. En ik kan hier altijd hulp gebruiken, als je er wat voor terug wil doen." Hij kijkt op en in haar ogen, terwijl zij voorzichtig hetzelfde doet. "Je mag trots op jezelf zijn, dat je de kracht gevonden hebt om daaraan te ontsnappen. Ik kan in je ogen zien hoe zwaar het geweest moet zijn, maar je hebt het wel gedaan." Hij beweegt zijn hand richting haar litteken, maar een oude reflex zorgt ervoor dat ze achteruit springt. Jo haalt diep adem en zegt: "Het spijt me...Ik weet dat je niet...Ik bedoel...Het is niet persoonlijk...Het is...Ik weet het niet..." Ze zucht en is niet bij machte om de juiste woorden te vinden. Jake staat op met een verdrietige glimlach en plugt een speaker in zijn mobiele telefoon. Hij tikt op het scherm en 'Best of you' van de Foo Fighters speelt door het café. Hij leunt achterover en bestudeert haar van een afstandje. Ze kijkt hem aan, met een dankbare glimlach op haar lippen, voordat ze zachtjes met het liedje meezingt. Ze voelt zich nog steeds net zo veilig bij Jake, als de eerste keer dat ze hem zag. Een vreemd gevoel dat ze nog nooit eerder gehad heeft. Maar ondanks dat, is hij precies wat ze nu nodig heeft. Ze kijkt naar hem, zachtjes neuriënd en zich afvragend waarom hij ze behulpzaam is. Zou het door die Nederlandse vrouw komen, waar hij ooit van gehouden heeft? Hij komt helemaal niet over als iemand die normaal gesproken makkelijk zijn gevoelens of persoonlijke ruimte deelt. Hij komt op haar aflopen en geeft haar een velletje papier. Met een verbaasde blik kijkt ze ernaar. Hij heeft een kaart voor haar getekend; van de bar tot aan een rood kruis met muzieknoten ernaast. Onderaan de kaart staat een telefoonnummer geschreven.

Nog niet verslagenLees dit verhaal GRATIS!