Hoofdstuk 1 - Vlucht

59 0 0


Jo stapt uit de taxi en laat de zonnestralen haar gezicht even verwarmen, voordat ze haar rugtas van de achterbank pakt. De leren rugtas bevat alles wat ze nog bezit in deze wereld en dat is niet veel meer. Onbewust raakt ze het verse litteken op haar wang even aan en loopt dan richting de boardwalk. Venice Beach...Wat heeft ze zichzelf aangedaan? Nou niet echt nummer één op haar reis bucket list, maar om één of andere reden voelde ze zich aangetrokken tot deze plek. Trouwens, de eerste vlucht van Schiphol naar een plaats buiten Europa, was die naar LAX. En God weet dat ze zo veel mogelijk afstand nodig had tussen haarzelf en de plek die ze ooit thuis noemde. Ze probeert haar gedachten te kalmeren, lopend over de boardwalk tussen de mensen. Maar verschrikkelijke herinneringen komen boven en ze zakt bijna door haar benen. "Verdorie! Ik kan maar beter een plek vinden om te zitten, voordat ik mezelf compleet voor gek zet." Ze kijkt rond en ziet een cafe, een paar stappen bij haar vandaan.

Ze ademt diep in en loopt langzaam richting de ingang, op gevaarlijk trillende benen. Ze klampt zich vast aan de klink van de deur, terwijl ze naar binnen strompelt. Met een diepe zucht laat ze zich vallen op de eerste stoel die ze ziet. Ze fluistert tegen zichzelf: "Gehaald." Ze zit daar met haar hoofd in haar handen en probeert met al haar kracht het trillen en de opkomende tranen te stoppen. Ze hoort zachte voetstappen dichterbij komen. Voorzichtige voetstappen, alsof de eigenaar ervan bang is om haar te storen of haar te laten schrikken. Zodra de voetstappen stoppen bij haar tafeltje, hoort ze iemand diep ademhalen. Een diepe, warme stem zegt: "Je ziet eruit alsof je wel een warme kop koffie kunt gebruiken." Ze kijkt voorzichtig omhoog, in een paar warme, bruine ogen. De eigenaar van dit vriendelijke gezicht geeft haar het gevoel dat ze hem compleet kan vertrouwen. Ze knikt langzaam en probeert te glimlachen. De man draait zich om en loopt weg. Ze denkt bij zichzelf: "Hoe is het mogelijk dat ik het gevoel heb dat ik deze man kan vertrouwen? Dat brein van me is niet goed hoor. Ik zou toch moeten weten dat een man vertrouwen uiteindelijk alleen maar pijn oplevert." Ze legt haar bril op tafel en veegt haar tranen weg. Ze probeert wat rechter op te zitten, nu het trillen gestopt is. Volgende stap is normaal ademhalen en die stomme tranen binnen houden. "Je hebt voor meer dan een mensenleven aan tranen gehuild in het vliegtuig! Genoeg nu! What doesn't kill you, makes you stronger, toch? Ze mompelt een gedeelte van een songtekst, in de hoop dat het haar wat moed zal geven. "This is my fight song, take back my life song..."

Zodra ze het laatste woord mompelt, verschijnt er een kop koffie voor haar neus. Haar stem breekt als ze de man bedankt en ze neemt meteen een slok. Hij knikt en loopt van haar vandaan. De warme, sterke vloeistof kalmeert haar een beetje. Ze ruikt aan de koffie en een klein lachje verschijnt op haar lippen. "Dit is goede koffie. Deze plek mag ik niet vergeten." Ze pakt haar dagboek uit haar rugzak en kijkt naar het menu op tafel. Ze ziet er 'The Sidewalk Cafe' op staan en schrijft de naam in her dagboek. Ze tekent er een kopje koffie naast met een hartje. Ze neemt nog een slok en voelt zich steeds rustiger worden. Ze zet haar bril weer op en neemt de omgeving in haar op. Ze realiseert zich snel dat ze zich op een heel mannelijke plek bevindt. Ze lacht zachtjes, zodra ze de grote marmeren bar ziet, met grote tv schermen om sportwedstrijden op te kijken. De meubels zijn ook behoorlijk mannelijk en toch voelt ze zich om de één of andere reden helemaal niet ongemakkelijk hier. "Van alle plekken waar ik letterlijk naar binnen had kunnen strompelen..." De belangrijkste reden voor haar plotselinge vlucht uit Nederland, was om zo ver mogelijk bij de man, die de afgelopen 5 jaar van haar leven had verwoest, vandaan te komen. Ze wilde eigenlijk helemaal niets meer met mannen te maken hebben. En nu zit ze in dit café, waar testosteron uit de muren en de vloer lijkt te komen.

Ze kijkt verder rond en ziet de man die haar de kop koffie heeft aangeboden. Hij lijkt diep in gedachten te zijn, terwijl hij de bar schoonmaakt. Ze probeert zijn leeftijd te raden, terwijl ze haar laatste slok koffie doorslikt. Ze schat hem zo eind veertig en hij straalt een soort betrouwbaarheid uit. Iets wat ze nog nooit gevoeld heeft voor een man, al helemaal niet voor een man die ze helemaal niet kent. Het enige gevoel dat daar ooit in de buurt kwam, was het gevoel dat haar vader haar gaf toen ze nog klein was. Dat gevoel dat er van je gehouden wordt en dat je continu beschermd bent. Ze zucht zachtjes, denkend aan haar vader. Hij is er al een flink aantal jaren niet meer, maar ze mist hem nog heel erg. Hij was de enige man die ze ooit volledig vertrouwde en die dat vertrouwen nooit misbruikt heeft. Na zijn dood, raakte ze de weg kwijt en verloor ze de goede band met haar moeder. Haar moeder had zo haar eigen manier om met haar verdriet om te gaan. Een manier die Jo helemaal niet steunde, maar moest accepteren. Haar moeder had het recht om haar eigen leven te leven, ook al was ze het daar niet mee eens. Haar moeder reisde de wereld over, met verschillende mannen en stuurde haar elke week een kaartje van een nieuwe plek. Jo verhuisde naar een klein appartementje en werkte als serveerster in een restaurant om de rekeningen te kunnen betalen. De dagen gingen aan haar voorbij, zonder dat ze dat echt door had. Er was geen plezier meer. Het enige wat ze deed was werken, eten en slapen. Een vaste gast zorgde uiteindelijk voor opschudding in haar saaie leven. Mark kwam regelmatig in het restaurant en vroeg haar keer op keer mee uit. Ze bleef nee zeggen, want ze zag dat helemaal niet zitten. Maar op een dag, haalde haar baas haar over om gewoon eens ja te zeggen. Ze had toch niets anders te doen.

Nog niet verslagenLees dit verhaal GRATIS!