04

334 23 11

narration
Areum





"areum." rinig kong tawag ni Haechan sakin.



"oh?" kalmado kong tugon habang naglalakad ako na nakatingin sa cellphone.



"bakit ang panget mo?" agad kong binato yung ubos na bote na hawak ko sakanya.



"kala mo naman ang tangkad mo." pagbawi ko sakanya.



"atleast gwapo." then he made that "click" sound with his tongue. I gave him a kind of disgusted look. "arte mo." naglakad siya palapit sakin tsaka ginulo yung buhok ko tsaka tumawa.



"psst Reumie!" boses pa lang, Chenle na.



"oh? Umayos ka kung ayaw mong mabato ng sapatos." I warned him, baka nga di lang sapatos eh. Baka si Jisung yung mabato ko sakanya.



"chill ka nga. Ano ba yung Mandarin yung gwapo?" napatigil ako sa tanong niya tsaka napataas ng kilay.



"tanga ka ba? Eh Chinese ka." tas tinaasan ko siya ng kilay.

"edi Chenle." tas ginawa niya yung pogi sign. I gave him a non affirming look tsaka naglakad na ulit.



Inunahan ko na sila maglakad. Bahala na sila, bwiset na bwiset ako sakanila.




Binilisan ko yung lakad ko.




Hanggang sa may mabangga ako.





"sorry miss." naka mask siya kaya hindi ko masyadong makita yung mukha niya. Pero nagka eye contact kami.



Pero yung boses niya.




Yung buhok niya.




Yung height niya.




Lahat sakanya, pati yung aura.





Nanatili ako sa kinatatayuan ko. Questioning myself kung tama ba yung nakita ko.



Siya yon.




Si Dongpyo yun, yung matagal ko ng iniintay.



Yung matagal ko ng minamahal, hanggang ngayon.



Di ko magalaw yung mga paa ko ngayon. Parang biglang naging malungkot yung mood.



Bigla na lang tumulo yung luha ko.



Siguro dahil sa nangyari.



Tuluyan na silang tumulo.



At sabay non yung pagbuhos ng ulan. Wow, kailangan sabay pa talaga? Pero di pa rin ako makapaniwala.



Maglalakad na sana ako para habulin yung lalaki ng may pumigil sakin.



"bakit di ka sumilong? Naulan--naiyak ka ba?" napatango ako tsaka niyakap na lang siya. "shhhhh." I felt his hands on my back.



"oh bakit naiyak si Areum? Pinaiyak mo Jisung?" tanong nila ng maabutan kami. "psst Areum bakit ka naiyak." ramdam ko na kinuha ni Haechan yung kamay ko para hilahin ako palapit sakanya.



Kita ko yung pag-aalala sa mukha niya.



"s-si Dongpyo." pagkasabi ko non, agad niya akong niyakap.



"tahan na, wala na siya okay?"




Sana nga, sana.













sweater | son dongpyo | jacket book 2Where stories live. Discover now