3.

15 2 0
                                                  

Gebiologeerd staarde Nido naar haar wijsvinger die als vanzelf langs de inscriptie gleed. De steen voelde lauw aan en de ruwe structuur kietelde haar huid. Haar vingertop tintelde, alsof de goudgele vonken van vuurwerksterretjes erop uitdoofden. Een intens gevoel verspreidde zich door haar lichaam en deed haar hoofd licht aanvoelen. Ze was bijna aan het einde van de regel toen een stem haar abrupt uit haar gedachten haalde.
   'Haal onmiddellijk je hand weg.'
   Haar hart maakte een sprongetje. Haastig trok ze haar trillende hand terug. Ze was betrapt. Shit. Ze keek opzij en maakte een verontschuldigend gebaar. Door de laaghangende zon zag ze slechts het silhouet van een slanke man met halflang haar. Ze moest haar andere hand boven haar ogen houden en een oog half dichtknijpen om hem beter te kunnen zien. 'Sorry, neemt u mij niet kwalijk.' 
   Ze stapte achteruit en struikelde over haar rugzak. Even wankelde ze op een been, toen viel ze met een doffe klap op de grond. Een steentje boorde zich door haar spijkerbroek in haar billen.       'Au!' Inwendig vervloekte ze haar gloeiende wangen die, in combinatie met haar rode haren, haar hoofd er lieten uitzien als een overrijpe tomaat.
   De man stapte naar voren. Hij bleek een jongen van haar leeftijd te zijn. Zijn lichtblauwe overhemd wapperde rond zijn slanke taille en stak af tegen zijn zwarte broek.
   Nijdig schudde ze het zand van haar handen. 'Jij bent helemaal geen bewaker!'
   'Doet er niet toe. Je mag de stenen niet aanraken.' Hij wees naar een bordje in het gras. Doelbewust liep hij naar haar toe en stak zijn linkerhand naar haar uit. Zijn lippen krulden zich in een glimlach toen hij haar vriendelijk aankeek.
   Nido knipperde met haar oogleden, door de plotselinge wending, en sloeg haar blik neer. Op zijn pols stond een tatoeage; twee overlappende ringen met een verticaal oog in het midden. Alle stoere jongens hadden tatoeages, maar deze was anders dan de bekende tribals. Aarzelend pakte ze zijn hand. Zijn greep was stevig en hij trok zo hard dat ze onhandig tegen hem aanbotste. 
   Woedend keek ze naar hem op. Zijn turquoise ogen glommen geamuseerd en zijn linkermondhoek krulde spottend omhoog. Hij raakte haar aan met zijn ogen. Met een ruk trok ze haar hand terug en stapte achteruit. 'Ik bepaal zelf wat ik wel of niet mag.'
   De jongen haalde nonchalant zijn schouders op en liep weg. 'Dan moet je het zelf maar weten,' zei hij over zijn schouder. 'Ik heb je gewaarschuwd.'
   Met samengeknepen ogen keek ze hem na. Zijn legerkisten schraapten over het gras, terwijl hij met de punt van zijn schoen ritmisch een paar pollen wegschopte. Zijn stoere kleding en onverschillige houding gaven hem een rebelse uitstraling.
   Nido keek langs hem heen. De stenen trokken lange schaduwen over het groene tapijt en er gleden mistslierten omheen die de plek leken in te pakken na een lange dag van bezichtigin-gen. In de verte liep Philips met de gids en haar klasgenoten al naar de parkeerplaats terug. Hij gebaarde wild met zijn handen, zoals altijd wanneer hij enthousiast was over het onderwerp waarover hij vertelde. Ze zou te laat komen en de hoon van de klas weer over zich heen krijgen. Shit.
   Ze richtte haar aandacht op het pad. De jongen had het verlaten en stond met zijn rug tegen een van de grote stenen. Hij drukte zijn schouders en wang ertegenaan, alsof hij verstoppertje speelde en hield zijn hoofd scheef waardoor het zonlicht een oranje gloed over zijn gezicht toverde.
    Vloekend griste Nido haar rugzak van de grond en slingerde hem met een wild gebaar op haar rug. Wat een hypocriet! Ze zou hem weleens vertellen hoe achterlijk het was dit te doen na zijn bemoeizuchtige waarschuwing.
   Toen ze zich naar hem omdraaide, zag ze een man tussen de stenen staan. Hij droeg een grijze, wollen mantel die tot zijn enkels reikte, waardoor hij eruitzag als de held uit een populair computerspel waarvan het zoveelste deel pas was uitgekomen. Er liep een slangentatoeage over zijn hoofd, die kronkelend in de zwarte holte van zijn wijde capuchon verdween. De donkere blik in zijn ogen trof haar als een bliksemschicht. Haar adem stokte toen een onzichtbare band langzaam haar borstkas omringde en alle lucht uit haar longen perste. Geïntrigeerd bleef hij haar aanstaren als een jager zijn prooi.
   'Hé, pssst! Doorlopen!' De stem van de jongen naast haar klonk gehaast.
   Haar hartslag versnelde en dreunde in haar borstkas. Spieren spanden zich in haar lichaam, klaar om in actie te komen, maar zijn indringende ogen nagelden haar aan de grond. Ze probeerde te bewegen. Haar lichaam leek niet langer van haar en voelde log en zwaar, alsof een bovennatuurlijke kracht alle energie uit haar zoog. Hulpeloos staarde ze voor zich uit. Op het gezicht van de man lag een moordlustige uitdrukking die alleen voor haar bestemd kon zijn.
   Nido opende haar mond, maar er kwam geen geluid. Zelfs haar stem liet het afweten.
   'Verdomme, hypnocontrole.' De fluisterende stem van de jongen stierf weg door haar hijgende ademhaling.
   In een oogwenk verdween de man. Hij liep niet weg, vervaagde zelfs niet, maar verdween alsof hij er nooit had gestaan. Ze voelde de spanning van zich afglijden toen ze haar ingehouden adem liet ontsnappen en probeerde haar trillende ledematen onder controle te krijgen.
   Zodra ze kon, begon ze te rennen, maar na een paar passen bleef ze stokstijf staan, omdat de jongen een glimmend voorwerp uit de veel te volle zak van zijn cargobroek trok.
   Aarzelend zette ze een stap achteruit. Het oranje metaal weerkaatste de warme gloed van de avondzon. Ze zette nog een stap achteruit. Een monotoon geluid, dat klonk als een boor van de tandarts, zwol aan. Het was geen boor, maar een wapen. Nog een stap naar achteren. Haar adem zette haar keel in vuur en vlam.
   De jongen bleef haar aanstaren, zijn kaken verstrakten. Ze kreeg het gevoel dat hij dwars door haar heen keek. Een diep verborgen instinct vertelde haar dat ze in actie moest komen. Ze wilde gillen of weglopen. Of weglopen en gillen, in welke volgorde dan ook. Haar hart kon het tempo nauwelijks bijhouden, haar nekharen schoten omhoog en honderden babyspinnen leken over haar rug te lopen.
   'Wat ga je daarmee doen?'
   Een onbehaaglijk gevoel groeide in haar buik. Eerst heel klein, voor het zich uitspreidde door haar hele lichaam dat was doordrenkt met adrenaline. Er stond iemand achter haar.


De Orde van de Poortwachters {YA Urban Fantasy}Waar verhalen leven. Ontdek nu