Nefes almam gittikçe zorlaşıyordu. Ve onlar gittikçe yaklaşıyorlardı. Dizlerimin üstünde hızla masanın altına girerek şansımı denemeye karar verdim. Vurulmuş dizimden kan dökülüyordu. Ama ben birşey hissetmiyordum. Sonra mermi ile sıyrılmış omzuma baktım. Çok isabetli bir atış değildi ama yine de oldukça acıyordu. Elini omzuma koydu ve "Hepsi geçicek. Hepsi - geçicek." diye fısıldadı. Ama elbette ikimiz de buna inanmıyorduk. Yüzüne baktım ve "Buna sen de inanmiyorsun." diye fısıladadım.
Bir süre sonra adım sesleri gelmeye başladı. Soluğumuzu tuttuk ve bizi görmemelerini umduk. Bir çift kirli bot önümüzde durdu. Ve dünya karardı.
