21. Bölüm

709 52 21

Merhaba!

İyi okumalar :)

xXx Sizi Çok Seviyorum xXx

××××××××××××××××××××××××××××××××××××

Gözlerimi dudaklarından çekip gözlerine baktım. Gözleri bal rengiydi. Genellikle renkli gözlü yani mavi ya da yeşil gözlü erkekler bana yakışıklı gelirdi. Bana çok zıt bir surat ama ilgi çekici. Gözlerimin içine bir süre baktıktıktan sonra cebinden elini çıkardı. Yavaşça yukarıya kaldırıp boynuma koydu. Boynuma dokununca nefesim kesildi. Hem acı hem de değişik duygular içindeydim. Beynime nefes alması için komut verdim.

"Çok hızlı kanıyor. Hastaneye gidelim mi?"

Ne dediğini şu anda çok algılayamasamda kafamı hayır anlamında salladım. Elini boynumdan omuzuma geçirdi ve sonra kolumdan aşağıya yol aldı. Sonrasında elektrik akımı birazda olsun geçti.

"Pekala. İlk yardım malzemeleri var mı?"

Suratına anlamsız anlamsız bakmaya devam ettim.

"Diyorum ki evde ilk yardım malzemesi var mı?"

Beynim işlevini yerine getiremiyordu. Nefesimi dışarıya verdikten sonra sorduğu soruları algılamaya çalıştım.

"Yok galiba... Be-ben bilmiyorum."

Bir kekelemem eksikti. Biraz geriye çıksa benim sağlığım için iyi olacaktı.

"Tamam."

Ellerini saçlarının arasından geçirdi. Biraz düşünür gibi oldu sonrasında bir kaç adım geriye gitti. Zaten sokak çok dar olduğu için hemen hemen karşıdaki duvara kadar gitmişti.

"O zaman şimdi eczaneye gidelim. Sonra sen nereye istersen oraya gideriz."

Suratında müzip bir ifade olşunca kızardım. Beni ne zannediyordu. Kendimi fahişe gibi hissetmeme sebep olmuştu.

"Ben kendim giderim."

Sıkılgan bir yüz ifadesini takındı. Biraz önce bu sebepten dolayı nefes alıp vermeyi unutmuştum ama şu an beni küçük düşürüyordu.

Çantamın fermuarını açıp içinde mendil bulmaya çalıştım. Bir paket mendil bulduğumda zafer gülümsemesini takındım. Bir tane mendil çıkardıktan sonra boynumun üzerinde tuttum.

"Tamam artık bir şeyim yok ve ben kendim gidebilirim."

"Sen beni anlamıyor musun? Beni ikiletme şimdi yürü!"

Nefesimi sesli bir şekilde dışarıya verip sırtımı duvardan ayırdım. Çantamı koluma takıp önden yürümeye başladım. Arkama baktığımda yavaş adımlarla arkamdan geliyordu. Sokağın sonuna geldiğimde geçmesi için yol verdim çünkü arabasının nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. Ya da arabasının olup olmadığını... Yanımdan yavaş adımlarla geçip biraz önümde, çaprazımda yürümeye başladı. Sokaktan ana cadde boyunca yürümeye başladık.

"Araban yok mu?"

Eliyle bir yeri işaret edince bakışlarımı oraya çevirdim. Siyah spor bir araba bizi bekliyordu. Arabanın yanına yavaş adımlarla ilerledik. Biraz önümden gittiği için çoktan arabanın kapısını açmış ve arabanın sürücü koltuğuna oturmuştu. Hödük işte ne olacak! Tabiki onun yanına oturmadım. Arkadaki iki kişilik yere kuruldum. Yol boyunca sessizce eve geldik. Arada bir durmuştuk, Ege bey eczaneye gidip gelmişti.

YENİ BAŞLANGIÇ -Ara Verildi-Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!