For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

Choice

5 1 0

“I’m sorry Cha”

Kasabay ng pagpatak ng ulan ang pag-bitaw mo ng mga katagang yan.

Naguguluhang tumingin ako sayo, “Bakit?”

Bumuntunghininga ka sabay tingin saken. The moment na magtama yung mata naten, alam ko na at naintindihan ko na ang kapupuntahan neto.

“Ingat ka” huli mong sabi sabay tapik sa balikat ko.

Tumango na lang ako na senyales ng pagsang-ayon ko sa desisyon mo.

Unti-unting lumakas yung ulan. Nilahad ko yung kamay ko at sinubukang saluhin ang ilang patak ng ulan pero dumudulas eto hanggang sa kumawala ng tuluyan sa palad ko.

Parang ikaw, tiningnan ko ang papalayo mong pigura at naramdaman ko ang lamig at ginaw. Dulot marahil ng panahon at ng nangyari saten.

Kung tutuusin okay naman tayo eh, maganda naman yung nakaraan naten pero bakit hindi ko nabigay yung isang bagay na hinihiling mo?

Samantalang ilang beses mo akong pinagbigyan at pinag pasensiyahan. Simula don sa pag demand ko ng oras mo, sa makitid kong pang-unawa pag may nagawa kang di ko nagustuhan, hanggang sa pakikinig mo sa mga issues ko.

Akala ko nung naging tayo magiging iba yung relasyon naten sa pananaw ko. It felt like nothing oculd go wrong, it felt right. Sayo ko naramdaman yung tinatawag na strong chemistry at kung ano pang scientific term yun.

Pero along the way, lumabas yung realidad – na walag perpektong relasyon. Nagsimula akong mag doubt, dumalas ang pag-aaway naten na kadalasan ikaw ang nagbababa ng pride para maayos lang.

Hanggang sa dumating ka na sa limitasyon. Nasagad at napuno kita, kaya ng sabihin kong maghiwalay na tayo hinayaan mo ko.

Sa totoo lang nung mangyari yun, gusto kong bawiin pero hindi ko magawa. Maybe because of the thinking na hindi mo ko matitiis at babalik ka din.

Three months had passed, pero wala ka pa din. Dun ako nag conclude na katulad ka din nila, na hindi ako nagkamali sa desisyon ko. You’re just like one of my past that isn’t worth fighting for.

Until isang araw nagparamdam ka, asking for one more chance and saying that it was your biggest mistake to let me go.

During that time, I put you on a test and tried to crack down your defense. I deliberately attack your reasons and maybe I push you to the limit again.

Kaya nung napag desisyunan ko na bigyan ka ng chance after a few more weeks akala ko talaga there’s still hope for us

But I was wrong, nakalimutan ko na nakakapagod din palang maghintay at umasa sa isang bagay na walang kasiguraduhan. Kaya sa huli pinili mong sumuko at sa pangalawang pagkakataon, you gave up on me and this time you let me go with certainty and finality.

Kung hindi ko sana pina-iral yung pride ko

Kung sana binigyan kita ng chance

Kung sana hindi ako nag doubt

Kung sana nagtiwala ako sayo

Kung sana pinaglaban kita

Kaso hindi ko kaya, this is part of who I am. The scars of the past remained and it’s something that I can’t ignore. If there’s one thing that I’m certain, that will be the decisions that I made. Because once it’s done, I adhere to it and live to the consequence of it. I wanted to give you a chance but I don’t know how, the same way that I don’t know how to completely give trust to someone.

I have given the chance to change us

A chance to undo the mistakes and start over again

But I didn’t

And for all its worth, I guess I just wanted you to know that even though I don’t have the courage to take a real chance on us, at one point I almost do.

Almost…

Copyright © 2014 

Almost (One-Shot)Basahin ang storyang ito ng LIBRE!