29-Anlaşma

436 47 11


Selam

LÜTFEN BURAYI OKUMADAN GEÇMEYİN!

Biliyorum bazılarınız uzun zamandır bu bölümün gelmesini bekliyor ama benim yazacak moralim pek yoktu. Çünkü bir bir önce ki bölümü 107 kişi okumuş ama sadece 7 kişi oy vermiş. Emeklerimin karşılığını alamadığımı hissediyorum. Eğer böyle olmaya devam ederse bir daha bölüm atmayı bile düşünmüyorum. Okunma sayısı yüksek ama oy sayısı o kadar düşük ki.

LÜTFEN BÖLÜMLERE OY VERİN!

Keyifli okumalar...
-


ASEL AKINER

Aşk ne tuhaftı öyle değil mi?

Aşkı bulmak zordu. Aşk için çabalamak zordu. Aşkın ağlatması zor, güldürmesi kolaydı. Aşkın zorluklarıda vardı kolaylıklarıda. Aşk güzeldi. Aşk suratımızda ki gülücüklerin sorumlusu, midemizde ki kelebeklerin sebebiydi. Aşk göz yaşlarımız, haykırışlarımı ve acılarımızdı.

Aşk ne tuhaftı öyle değil mi?

Yanımda huzurlu bir şekilde uyuyan Devrimde gezdirdim gözlerimi. Hayatım boyunca aşkın ne olduğunu merak ederken şimdi Devrimle vakit geçirdiğim her an aşkı yavaş yavaş tanımlıyor, farklı yönlerini ortaya çıkartıyordum.

Devrimi seviyordum. Devrimi çok seviyordum ama ondan karşılık alamamak zordu. Kalbinin bana ait olmamasını bilmek zordu.

Evli olsak da garip bir ilişkimiz vardı. İnişleri ve çıkışlarıyla tamamen farklıydı. Devrim bir gün beni güldürüyorsa, diğer gün ağlamama sebep oluyordu. Hem ilaç, hem zehirdi Devrim .

Tuğba denen kızı oldukça merak ediyordum. Nasıl biriydi ki Devrim onu hala unutamamıştı? O kızı Devrim için özel kılan neydi?

Devrimin yüzüne vuran güneş ışığı onu daha da kusursuz göstermişti. Kaşları, gözleri, burnu, dudağı birbirleriyle o kadar orantılıydı ki. O, o kadar kusursuzdu ki.

Gözlerini yavaşça açtı ve yüzümü inceledi. Yanaklarımın kızardığını hissedebiliyordum. Onu uykusunda gözetlediğimi anlar mıydı?

Devrim gülümsedi. "Günaydın."

"Günaydın." dedim ve gözlerimi ondan çekerek yataktan yavaşça doğruldum. "Beni hastaneye bırakır mısın ?"

Gözlerimi tekrardan Devrime çevirdim. Dirsekleri üzerinde yatakta doğrulmuştu. "Öncesinde bir şeyler yersen gideriz."

"Canım istemiyor."

Dolaba ilerleyerek içerisinden dün giydiğim kıyafetleri aldım. Berenden bir kaç tane kıyafet ödünç alsam güzel olacaktı. Bir süre Bodrumda olacağız gibi duruyordu.

"Bir şeyler yemen lazım Asel."

"Canım istemiyor Devrim!" diye çıkıştım. Yersiz yere çıkıştığımın farkına vardıktan sonra ona döndüm. "Lütfen bir şeyler yemem için beni zorlama."

Devrim yataktan kalktı. "Aşağıda bekliyorum." dedi ve hızlı adımlarla odadan çıktı.

Ah salak Asel! Neden çocuğa çıkışıyorsun ki? O sadece seni düşünüyor.

Derin bir nefes aldım ve üzerimde ki pijamalarımı çıkardıktan sonra kıyafetlerimi giydim. Telefonumu aldıktan sonra odadan ayrıldım.

Aşağıya indiğimde mutfakta kahvaltı hazırlayan ablam görüş açıma girdi. "Günaydın." dedi ufak bir tebessümle. "Dinlenebildin mi?"

Kafamı salladım. "Anneannemde bir gelişme var mı?"

"Hayır, hala durumu stabil."

Üzüntüyle bakışlarımı yere çevirdim. "Bugün hastaneye gideceğim. Işıla bakabilir misin?"

OLANAKSIZ  #wattys2019Read this story for FREE!