anonymous ; chapter seven - just today

27 1 0
                                                  

It was Saturday and ngayon dapat kami magkikita nina Professor Willa but I didn't have the chance to go. Paano ba naman, biglang tumawag sina mama and papa at sinabi na kailangan daw nila ako na magpunta sa Japan ngayon and here I am. Nasa Osaka at hindi alam ang gagawin sa buhay. I should have reached something right now and marked something on my bucket list kaso of all the times na kakailanganin ako ng mga magulang ko, ngayon pa.

Although my parents almost never show up, importante pa din sila sa akin dahil sila ang nagpapaaral sa akin at syempre ay ipinakita naman nila sa akin mula nung bata pa kami ni Chisae na mahal nila ako at yung kapatid ko. At yung alaala nung mga musmos pa lang kami ay tumatak na sa isipan ko. They are one of my inspirations.

Nakaupo ako ngayon sa couch sa bahay ng kaibigan nila mama, dahil dito ako nagsstay sa bahay nila. Si Tita Isabel. May pamangkin pa siya, e. Si Claudia, but she isn't here right now.

Ang dahilan kaya nandito ako is to tell Tita Isabel something about their companies. Pinapakumbinsi sa akin nina mama sina Tita Isabel na maggawa ng joint na product, but I am the one na kailangan daw nila na isend because Tita Isabel loves me at mataas ang tyansa na hindi sila papayag na makipagjoin if it was one of my parents' assistants or staff.

"Nag eenjoy ka ba sa stay mo, Chienne?" sabi ni Tita Isabel, and I smiled at her and then nodded.

I pulled down the sleeves of my sweater and sheepishly looked down, not wanting to meet Tita Isabel's eyes. Wala lang. Kinakabahan kasi ako, e.

"Nag eenjoy naman po. Have you talked to my parents po?" sabi ko, and she chuckled kaya naman napaangat ang tingin ko sa kanya.

I don't exactly want to be here because I should be somewhere else and I might have had a bad impression on Professor Willa now dahil hindi ko pa siya nasabihan na hindi ako makakapunta. But I respect my parents and of course Tita Isabel, so I stayed kahit na may kailangan pa akong gawin para naman sa sarili ko.

"Wag kang mag alala, hija, nakausap ko na yung mga magulang mo. I am willing to do the joint product. They also told me na kailangan mo na daw na umuwi kinabukasan, kaya naman tayo ay matulog na. Maaga ka pang aalis bukas. I already got your plane tickets, hija, so you need not to worry," sabi ni Tita Isabel, and I smiled at her.

"Thank you so much po, Tita! And if it isn't rude po, can I already go up to my room?" sabi ko, and she chuckled at me then nodded.

Naglakad naman na ako pataas sa kwarto na pinagsstay-an ko ngayon at isinara ang pinto. Agad ko naman na sinugod yung kama, and then unlocked my phone. Hindi ako makaniwala na makakauwi na ako bukas! Whenever my parents send me out of the country kasi ay madalas na nagtatagal yun ng isang week. I literally just came here kaninang umaga, and I can already go early in the morning.

Nang maunlock na yung phone ko ay agad naman akong dinapuan ngvkaba dahil sa tahimik na atmosphere. God. Kinakabahan ako. Kung bukas na ako babalik ay ibig sabihin, maaring makita ko sina Michael Chang at magiging mayabang nanaman yun at tatakutin ako, ipoprovoke ako about how I ditched the meet up with Professor Willa.

Ano kayang sasabihin sa akin ni Professor Willa ngayong hindi ko siya sinipot? God! Kinakabahan ako! She probably would get disappointed at me at sasabihin sa akin na 'a lawyer should never be late or not show up'. God. I just made a bad image in front of my role model. Paano na niyan?!

Agad naman akong nagtype ng message para kay Joon dahil sa kanya ko lang nasasabi yung mga worries ko. Kinakabahan ako medyo kapag kila Jane ako magsasabi. Sa pagiging open namin sa isa't isa ay mas kinakabahan naman ako na magsabi sa kanila. Ewan ko ba kung bakit.

anonymous ♧ kim namjoon auTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon