Λέοναρντ Μάρσαλ και συνεργείο αυτοκινήτων K&M

58 5 2

Ο Λέοναρντ Μάρσαλ δούλευε σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων με την επωνυμία K&M, στην οδό Σέντερ, απέναντι από τα Στάρμπακς. Έχει μια παλιά μοτοσυκλέτα που την έχει ονομάσει Λίζα, αν και ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί κάποιος να δώσει όνομα στο μεταφορικό του μέσο.
  Με το που μπήκα στο διαμέρισμα συνάντησα το πρώτο πρόβλημα.
  «Λοιπόν;» ρώτησε ο Λέοναρντ.
  «Όχι», είπα, «δεν την βλέπω καν».
  «Αφού με πονάει!»
  Παραπονιόταν την τελευταία εβδομάδα ότι μια βλεφαρίδα ήταν κολλημένη μέσα στο αριστερό του μάτι.
  «Σου είπα ότι δεν βλέπω τίποτα. Έχεις ξεβγάλει τους φακούς επαφής; Μπορεί να έχει κολλήσει εκεί».
  «Λες, ε;» με ρώτησε και με κοίταξε σαν να του έλεγα κάτι τρομερό. Παρόλο που είναι έξυπνος, δεν σκέφτεται το πιο πιθανό, λογικό πράγμα. «Πάω τουαλέτα να δοκιμάσω. Θα βάλω και πλυντήριο. Θες να μου φέρεις τα ρούχα σου να τα βάλω με τα δικά μου;»
  «Μπα, θα βάλω αργότερα».
  «Πρέπει όμως να κάνουμε οικονομία».
  Στριφογύρισα τα μάτια μου. «Εντάξει», του είπα.
Ζούσαμε σε ένα απλό κατάλυμα με εξακόσια πενήντα δολάρια το μήνα. Έχουμε χωρίσει το ενοίκιο στα τριακόσια είκοσι και τα υπόλοιπα πηγαίνουν στα έξοδα του σπιτιού. Σχετικά καλά, αν εξαιρέσουμε την υγρασία στους τοίχους.
  «Έχω υποχρεώσεις να κάνω σήμερα;» ρώτησα.
  «Τσέκαρε στον πίνακα, δεν βλέπω από το αριστερό μάτι».
  Από τότε που ήρθαμε εδώ, σκεφτήκαμε των Πίνακα των Υποχρεώσεων, ώστε να μοιράζουμε τις δουλειές μας. Ήταν ένας φελλένιος πίνακας πάνω στην πόρτα του καταψύκτη και καρφιτσώναμε τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού.
  «Μήπως να πας σε έναν οφθαλμίατρο;»
  «Μπα», απάντησε ο Λέο, «πρέπει να είναι οι φακοί επαφής, όπως είπες. Είναι καινούργιοι και με κόβουν κάπως. Όλο εταιρίες αλλάζουν και η μία είναι χειρότερη απ' την άλλη».
  «Έχεις υγρό να τους ξεπλύνεις;»
  «Μην το σκέφτεσαι αυτό τώρα. Τσέκαρε τον πίνακα. Θα κάνω κάποιες δουλειές και τις υπόλοιπες το βράδυ που θα γυρίσω».
  «Εντάξει. Είσαι σίγουρος ότι μπορείς; Αν θέλεις θα τα τακτοποιήσω εγώ σήμερα. Όσο για το φαγητό μπορούμε να παραγγείλουμε και να δούμε καμιά ταινία του Κρόνενμπεργκ. Τι λες;»
  «Καλό μου ακούγεται. Αν και από τότε που είδαμε Το Πράγμα αηδιάζω. Να πω και στα παιδιά να έρθουν;»
  «Νομίζω πως τα καταφέρνουμε καλά και μόνοι μας».
  Ο Λέοναρντ γέλασε. «Δεν τους συμπαθείς, ε;»
  «Όχι ιδιαίτερα», είπα. «Πώς πάει με το συνεργείο;»
  Πήρε ένα δυσάρεστο ύφος. «Τις προάλλες ήρθε ένας περίεργος τύπος». Στηριζόμουν με τον ώμο στο κούφωμα της πόρτας και τον έβλεπα να ανοιγοκλείνει το μάτι μπροστά από τον καθρέφτη του μπάνιου. Το αριστερό ήταν κόκκινο και δάκρυζε.
  «Τι εννοείς;»
  «Θα σου πω». Ρουφούσε τη μύτη —ήταν σαν να έκλαιγε. Ξέπλενε τους φακούς επαφής με λίγο υγρό στις θήκες του. «Μας έφερε το αυτοκίνητό του, μια ασημένια Μπιούικ. Τον ρωτάω: 'Τι πρόβλημα έχει;' Και απαντάει, 'Κάτι έχει κολλήσει στην εξάτμιση'. Λέω, εντάξει, συνηθισμένο πρόβλημα, μου έχει ξανατύχει πολλές φορές. Και μάντεψε τι υπήρχε μέσα στην εξάτμιση. Δεν θα το βρεις».
  «Τι ήταν;»
  «Ένα γατί!» φώναξε κρατώντας την διάφανη μεμβράνη από σιλικόνη πάνω στην ραγάδα του δαχτύλου του. «Ένα νεογέννητο γατί».
  «Ναι καλά».
  «Μάρτυς μου ο Θεός, ήταν μια καρβουνιασμένη γάτα μέσα στην καταραμένη εξάτμιση του τύπου. Βρομούσε σαν σκατό. Το διανοείσαι; Το συνεργείο θα κάνει μέρες να ξεβρομίσει. Εντάξει, έχω δει και άλλες φορές παράξενα πράγματα στην ζωή μου, αλλά γάτα μέσα σε εξάτμιση; Ποτέ». Έβαλε τον φακό στο ένα μάτι και το ανοιγόκλεισε. Ρούφηξε την μύτη του. «Μπήκε αυτή η μαλακία;» ρώτησε μόνος του.
  «Σε ενοχλεί ακόμα;»
  Ανοιγόκλεισε πάλι, ζάρωσε την μύτη. «Λίγο, αλλά είναι καλύτερα». Φόρεσε και τον άλλο φακό. «Α! Αυτός ήταν και λίγο βαρεμένος, αλλά ξέρεις τι μου είπε όταν έβγαλα το γατί από κει μέσα; 'Άκουγα ένα νιαούρισμα αλλά δεν ήξερα από πού. Πάντως ψήθηκε για τα καλά το κωλόγατο, ε;' Και μείναμε να τον κοιτάμε φρικαρισμένοι. Στο ορκίζομαι, ήταν ψυχάκιας».
  «Θα έβαζα τα γέλια».
  «Πίστεψέ με, αν ήσουν μπροστά θα αλληλοκοιταζόμασταν απορημένοι». Έκλεισε την θήκη. «Δεν έχει ξανάρθει από τότε, και χαίρομαι γι' αυτό. Είχε πολύ δυσάρεστη αύρα».
  «Δηλαδή;» ρώτησα.
  Ανασήκωσε τους ώμους του. «Δεν ξέρω. Λες και έχωσε αυτός το γατί εκεί μέσα».
  «Θα ήταν τρελό».
  «Παρακολουθείς τι λέω τόση ώρα;» Φύλαξε την θήκη στο ντουλαπάκι. «Είναι τρελός! Πιάσε την πετσέτα δίπλα σου».
  Του έδωσα την πετσέτα.
  «Πώς έμοιαζε; Εννοώ, τι ρούχα φορούσε;»
  Σκούπισε τα χέρια του στην πετσέτα. «Γιατί ρωτάς;»
  «Από περιέργεια».
  «Δεν θυμάμαι. Το σκηνικό έγινε πριν τρεις μέρες. Θυμάμαι πάντως ότι μου έκανε εντύπωση το παλτό που φορούσε».
  «Παλτό;»
  «Ναι. Με κοντά μανίκια».
  «Παλτό με κοντά μανίκια;» ρώτησα τώρα. «Μπιούικ είπες; Το αυτοκίνητό του».
  «Σωστά», απάντησε και τον ακολούθησα στην κουζίνα. Άνοιξε το ψυγείο. «Ήταν μια ασημένια Μπιούικ, μοντέλο του '91. Θες Pepsi;»
  Μοντέλο του '91. Ανασήκωσα τα φρύδια μου. «Όχι. Αν τον ξαναδείς, μπορείς να μου το πεις;»
  Άνοιξε το κουτάκι Pepsi. Ήπιε μια γουλιά. Ρεύτηκε. «Τον ξέρεις;»
  «Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά αν τον ξαναδείς και μου τον περιγράψεις θα σου το επιβεβαιώσω».
  «Εύχομαι να μην χρειαστεί να τον ξαναδώ. Την επόμενη θα μου πει ότι κόλλησε το πουλί του εκεί μέσα. Τον ξέρεις ή δεν τον ξέρεις, καλό είναι να μείνεις μακριά του».
  «Να σε εμπιστευτώ σε αυτό;»
  «Απόλυτα». Κάθισε στον καναπέ και άνοιξε την τηλεόραση. «Μόλις τελειώσει η πλύση, θα ρίξεις μια ματιά στους λογαριασμούς; Αν δεν μπορείς, θα το κάνω εγώ».
  «Εντάξει, θα τους κοιτάξω». Έριξα μια πρόχειρη ματιά στον Πίνακα Υποχρεώσεων. «Άλλωστε είναι δική μου δουλειά για σήμερα».
  «Πού πας;»
  «Λέω να γράψω λίγο».
  «Σωστά, είσαι και συγγραφέας».
  Γέλασα. «Δεν θα το έλεγα».
  «Αφού δεν θα το έλεγες, γιατί δεν κάθεσαι λίγο; Να μιλήσουμε. Το τελευταίο διάστημα έχουμε απομακρυνθεί».
  Αυτό ήταν αλήθεια.
  «Δεν συγχρονίζεται το πρόγραμμά μας».
  Και αυτό ήταν αλήθεια.
  «Ναι, λείπουμε τα πρωινά. Αλλά, τι κάνεις όποτε είμαι στο συνεργείο; Στο Ελίτ δουλεύεις τριήμερο. Απογευματινή βάρδια κιόλας. Τι είναι; Η κυρία Έρις σ' έχει βάλει στο μάτι;»
  «Έρευνα για το βιβλίο μου».
  «Αλήθεια;»
  «Αχά».
  «Και τι βιβλίο είναι αυτό;»
  «Δεν θες να σε πάρει ο ύπνος».
  «Αυτό πάει να πει μετριοφροσύνη. Εσωστρεφής και μπαίνει στο πετσί του ρόλου! Να προετοιμαστώ για best seller; Ξέρεις ότι θα είμαι πρώτος στην ουρά όταν θα γίνει η παρουσίαση. Να μου υπογράψεις το βιβλίο».
  «Έλα, μην με ειρωνεύεσαι», είπα και γέλασα.
  «Η κακομούτσουνη υπογραφή σου έχει βελτιωθεί από την τελευταία φορά;»
  «Ας πούμε πως ναι».
  «Κατάλαβα», είπε, «θα σκοτώσεις την καριέρα σου προτού καλά-καλά αρχίσει».
  Του πέταξα στο κεφάλι το μαξιλάρι του καναπέ.
  Τα γέλια σταμάτησαν όταν κοίταξα την ανοιχτή οθόνη της τηλεόρασης. Οι μεσημβρινές ειδήσεις. «Ανέβασε λίγο την ένταση».
  Υπάκουσε.
   Ο παρουσιαστής μιλούσε για την αγνοούμενη Βανέσα Μπάρνετ. Αγνοείται τέσσερις μέρες τώρα. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: Ήταν μια ασημένια Μπιούικ, μοντέλο του '91. Θες Pepsi;
«Ακόμα να την βρουν», είπε ο Λέο, με το πόδι ανεβασμένο στο μπράτσο του καναπέ. «Όσο αισιόδοξος κι αν είμαι, δεν νομίζω να έχει καλό τέλος αυτή η ιστορία, Όουεν».
  «Ναι... κι εγώ έτσι προβλέπω...»
  Τον ξέρεις ή δεν τον ξέρεις, καλό είναι να μείνεις μακριά του.

Σελίδα: 23 από 23

Προτάσεις: Ψάχνεις για ιστορίες εξίσου βδελυρές;
   Αν θέλεις να αρχίσεις από κάτι σύντομο, ρίξε μια ματιά στο διήγημά μου με τίτλο, «Η βοή πίσω από το μάτι», όπου ένα ζευγάρι περνάει τα πάνδεινα εξαιτίας μιας φλεγμονής στο μάτι! https://my.w.tt/xRzVnvJMuW

Βδελυρός νουςΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!