Κεφάλαιο Πρώτο

142 15 10

Το καλύτερο, μάλλον, μέρος της υπόθεσης είναι ότι κανένας δεν πρόκειται να καταλάβει τούτη την ιστορία με τον ίδιο τρόπο που θα την καταλάβεις εσύ.
   Γράφω σε ένα ταλαιπωρημένο από τις σκέψεις μου ημερολόγιο και δεν έχω καταφέρει να μιλήσω γι' αυτά τα πράγματα στον συγκάτοικό μου, ο οποίος μου έχει συμπαρασταθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Είναι σαν τις φορές που έχεις κάνει γκάφα και δεν θες να το συζητήσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει κάτι κακό, όχι με την κυριολεκτική σημασία της λέξης.
    Στην οικογένειά μου τα πηγαίνουμε καλά με την συγγραφή. Ο μπαμπάς μου έχει γράψει ποιήματα και τα έχει δημοσιεύσει από εδώ και από εκεί με κάμποση επιτυχία˙ και η μάνα μου κάποτε έγραφε ρομαντικές νουβέλες στα Πορτογαλικά σε ένα blog στο διαδίκτυο προτού πηδήξει από την στέγη του πατρικού σπιτιού. Και θα ήταν αρκετές φορές πιο δύσκολο να τα εξηγήσω αν δεν με έβλεπαν ψυχολόγοι τους τελευταίους τρεις με τέσσερις μήνες. Χάρη σε έναν σημαντικό αριθμό συνεδριών απέκτησα το θάρρος και την τόλμη να γράψω για όσα βλέπω με τα μάτια της ενόρασης -το «τρίτο μου μάτι»˙ προσωπικά πιστεύω ότι αυτός είναι ένας αμελητέος όρος, δεν ξέρω όμως πώς αλλιώς να το αποκαλέσω. Δεν είμαι καν σίγουρος αν είναι κάτι τέτοιο, αλλά σε τελική ανάλυση όποιον όρο και να του δώσω, το θέμα είναι ότι θα εξακολουθεί να υπάρχει ως το τέλος της ζωής μου.
   Το αποπνικτικό όμως μέρος της υπόθεσης είναι ότι είμαι μάρτυρας ορισμένων καταστάσεων. Όλοι είμαστε, για την ακρίβεια: Στις μαθητικές αίθουσες η υποτίμηση πάει σύννεφο από καθηγητές που μισούν το έργο τους˙ στο εστιατόριο όλο και κάποιος θα κουτουπώσει την ευγενική σερβιτόρα και θα κάνουμε τα στραβά μάτια˙ στο σούπερ-μάρκετ μπορεί να πλακώνονται για μια θέση στην ουρά στο ταμείο˙ ή στην διπλανή πόρτα μια μάνα να χτυπάει το παιδί της επειδή αντί για άριστα να πήρε μπράβο στην Γεωμετρία. Ίσως παραδείγματα σαν και τούτα να μην αρμόζουν στις καταστάσεις που αντιμετωπίζω, εν τούτοις θεωρώ ότι δεν διαφέρουν και τόσο. Είμαστε όλοι σιωπηλοί μάρτυρες. Γι αυτό, λοιπόν, ας κάνουμε μια συμφωνία, εσύ κι εγώ. Θα σου μιλήσω για τα μυστικά που αφομοίωσα με την ικανότητα της ενόρασης˙ θα σου μιλήσω για μυστικά βγαλμένα από τις ζωές των άλλων, τόσο σκοτεινά που θα θελήσεις να κλείσεις το βιβλίο, να το πετάξεις στον τοίχο και να το κάψεις στην αυλή, εκεί όπου τείνουμε να θάβουμε τις αλήθειες σαν το χώμα να ασκεί πάνω μας την δική του επιρροή -όμως, σε παρακαλώ, μην εξαφανίσεις αυτό το βιβλίο!
   Έχω συνηθίσει να κρατώ κάποια πράγματα για τον εαυτό μου, δεν ανοίγομαι εύκολα και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα είναι να απασχολήσω κάποιον με τα προβλήματά μου. Σου δίνω όμως το λόγο μου, θα γίνει πιο ξεκάθαρο όσο μου επιτρέπεις να παρευρίσκομαι στο κεφάλι σου και δεν σκοπεύω να σου παραθέσω ψέματα, ακόμα κι αν σταματήσεις να διαβάζεις από έντονη δυσπιστία. Όλα όσα γράφω εδώ μέσα συμβαίνουν στην πραγματική ζωή και έχω αφιερώσει ώρες προκειμένου να καταγράψω με ακρίβεια και σαφήνεια τα γεγονότα. Γράφτηκαν με τρέμουλο στα δάχτυλα, λες και ήμουν σε συνεχή υπερδιέγερση μετά από τρία φλιτζάνια καφέ, γιατί η ικανότητα να κρυφοκοιτάζω στις ζωές των άλλων γίνεται ανεξέλεγκτη, καθιστώντας αδύνατο τον έλεγχο των οραμάτων μου.
   Έχω αποκτήσει τον υποσυνείδητο φόβο να αποφεύγω να μιλάω γι' αυτά, επειδή φοβάμαι το δύσπιστο βλέμμα και κατά βάθος ότι κάποιος μπορεί να παρεξηγήσει τις προθέσεις μου ή να νομίζει ότι είμαι διεστραμμένος. Δεν είναι όμως διαστροφή. Οι εικόνες έχουν φοβερή αληθοφάνεια. Υπήρξαν φορές που μερικά πράγματα που είδα με έκαναν να θέλω να μπήξω στα μάτια μου το ψαλίδι ραπτικής που φυλούσε η συγχωρεμένη μάνα μου στα σύνεργά της πλάι στην συρταριέρα, αλλά ήταν εκείνος ο υποσυνείδητος φόβος στην μέση που με εμπόδιζε, ο φόβος ότι όσα βλέπω δεν τα βλέπω με τα αληθινά μου μάτια, αυτά που μου 'χει χαρίσει ο Θεός, ο μεγαλύτερος και πιο αμέτοχος μάρτυρας απ' όλους μας. Ότι όσα βλέπω δεν τα αντιλαμβάνομαι με την αληθινή έννοια της όρασης, όπως ας πούμε, σαν να βλέπουμε ένα μπαλόνι να πετάει προς τον ουρανό. Ότι όσα βλέπω τα βλέπω με το τρίτο μάτι, το ενορατικό, πως ακόμα κι αν κάνω πράξη να αφαιρέσω τα μάτια μου, οι εικόνες δεν θα πάψουν ποτέ να εμφανίζονται.
   Για χρόνια παρέμενα αμέτοχος ενώ μπορούσα να βοηθήσω. Να πάρω τηλέφωνο και να μαρτυρήσω κάτι έστω και ανώνυμα. Το τηλέφωνο ήταν πάντα δίπλα μου, λες και με προκαλούσε να το φέρω στο αυτί και να ουρλιάξω σαν αληθινός τρελός. Με εμπόδιζε όμως το γεγονός πως πίστευα -για μεγάλο διάστημα- ότι είμαι όντως τρελός. Αλλά με τον καιρό κατάλαβα πως η τρέλα δεν προέρχεται από τον δικό μου νου. Μακάρι να ήταν έτσι, θα με ανακούφιζε αν έλεγα στον εαυτό μου, «Είσαι τρελός και άρρωστος!» αλλά δεν είναι έτσι, δυστυχώς. Και δεν με νοιάζει πλέον, γιατί όσα έχω να πω τα γράφω για ένα πολύ σημαντικό σκοπό˙ όχι μόνο επειδή θα αισθάνομαι λιγότερο μίασμα που παρέμεινα ουδέτερος στο παρελθόν, αλλά και για λόγους που δεν επιθυμώ ακόμα να αποκαλύψω, όχι τουλάχιστον αν δεν βγάλω κάποια πράγματα από την μέση.
   Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή.
   Με λένε Όουεν Μπόουμαν. Με λίγα λόγια, βλέπω πράγματα.

Σελίδα: 3 από 16

Προτάσεις: Ψάχνεις για ιστορίες εξίσου βδελυρές;
Αν θέλεις να αρχίσεις από κάτι σύντομο, ρίξε μια ματιά στο διήγημά μου με τίτλο, «Τα εκτρώματα της θύελλας», όπου καταχθόνια σαλιγκάρια πετάγονται από τη βρύση της κουζίνας! https://my.w.tt/0utJPLDLuW

Βδελυρός νουςΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!