I Love You, ARA

ONSE✞

  XI

✞Janice Part2✞

Janice's P.O.V.

NANGALAY AKO sa pagkakatihaya kaya tumagilid ako ng higa. I can hear my mother's breath, she's at my back.

Napakalamig. Giniginaw ako. Sinubukan kong mamaluktot to embrace myself, but still, it's not enough. Bahagya kong iminulat ang aking mga mata. I saw my phone infront of my face. It's 10:15 in the evening.

Naramdaman kong gumalaw si Mama sa aking likuran. "Ma, yakap mo ko..." Segundo nga lang at naramdaman ko na ang kanyang braso na dumantaw sa akin mula sa likuran. She always do this, ang yakapin ako mula sa likuran. But wait!

Malamig ang mga braso nya nang kapain ko ito. It's impossible na mas makaramdam siya ng lamig kaysa sa akin dahil mas malapit ako sa aircon. Muli kong hinawakan ang braso niya. Napakalamig talaga nito. "Ma, are you okay?" I asked her.

She did not respond. Mahimbing na siguro ang tulog nya. Then suddenly, my cellphone rang. I looked at it. A call from an unknown number?

Sino kaya ito?

Mabilis kong dinampot ang cellphone ko and I answered it. "Hello!"

"He+++ Janice!" sagot nito mula sa kabilang linya. Hindi ko ito gaanong marinig dahil choppy.

"Sino 'to?"

"Janice, ma+++ ako ng ++i." Garalgal ang boses nito. Siguro dahil sa signal.

"Hello! Choppy! Sino ka!?" bulong ko pero tila pasigaw ang pagkakasabi ko.

"Janice, hin++ ++ k+ nari+++?" Magulo pa rin ang linya.

"Ano ba yun?!" Sa puntong iyon, parang gusto ko nang putulin ang tawag.

"Sabi ko, ma++++ +++ uw+!"

"Ha?!" Isa pa at ibababa ko na 'to.

"Sabi ko, male-late ako ng uwi..." Biglang luminaw ang linya.Naiintindihan ko na ang sinasabi ng nasa kabilang linya.

Parang huminto ang mundo ko.

"Nakitawag lang ako kasi lowbat ako... Janice?"

Doon na ako nagsimulang makaramdam ng panginginig. Tumindig ang mga balahibo ko sa katawan. Nagsimula na rin mangilid ang luha sa aking mga mata. 

"Janice? Bakit?"

Pinilit kong magsalita. "M-Ma?"

"Ako nga, Janice. Bakit?"

Sino itong katabi ko?