<29>

426 48 4

"ဘာလို႔ မေျပာခဲ့တာလဲ.."

စာၾကည့္စားပဲြေပၚမွ ခပ္မွိန္မွိန္မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ေဇယ်ာဟိန္းထက္ေျပာလိုက္သည္။

ငံု႔ေနရာမွေမာ့ၾကည့္လာေသာ မင္းခန္႔ေမာင္၏ မ်က္ႏွာသည္ မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေအာက္ ပို၍ေဖြးေနသည္။

"ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဇဲြ ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ ျဖစ္ေနတယ္ထင္ခဲ့တာ.."

လြန္ခဲ့ေသာ ၅မိနစ္ခန္႔ကမွ ေျပာခဲ့ၾကေသာအေၾကာင္းရာကို ျပန္ဆက္ကာေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။

လမ္းေပၚတြင္အတန္ၾကာေျပာခဲ့ၿပီးမွ မိုးခ်ဳပ္ေန၍ ဇဲြကိုျပန္လႊတ္လိုက္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားမင္းခန္႔အိမ္သို႔ ဦးတည္လာခဲ့ၾကရာက အခုထိစာမသင္ႏိုင္ေသးပဲ ထိုအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။

"မိုးမခလည္း အတူတူပဲ.."

"ဗ်ာ.."

တည္ၿငိမ္ေသာေလသံျဖင့္ ေအးေဆးစြာေျပာလိုက္ေသာ ေဇယ်ာဟိန္းထက္စကားေၾကာင့္ မင္းခန္႔လန္႔သြားသည္။

"ဟုတ္တယ္..ဟိုေန႔ကပဲ သူနဲ႔စကားေပၚသြားတာ.. အခုမင္းခန္႔နဲ႔လိုေပါ့.."

မင္းခန္႔ေမာင္ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပဲ ၿငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ေနသည္။

မွင္တက္သြားသည္ဆ္ိုလ်င္ ပိုမွန္မည္။

ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္ေန႔မနက္ေရာက္ေတာ့ ေလးေယာက္သား တစ္ေနရာတြင္စုကာ ဆံုျဖစ္ၾကသည္။

မင္းခန္႔တို႔ေက်ာင္းေရွ႕ရွိအရိပ္ရေသာ သစ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ျဖစ္သည္။

"အဲ့ဒါဆို ငါတို႔ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ.."

မင္းခန္႔ကဦးေဆာင္ကာ ေမးလိုက္သည္။

"အနာဂတ္ကို ျပန္သြားလို႔ရေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့.."

ဇဲြခန္႔ခေအာင္ ေနာက္လိုက္ကာ ဆက္ေျပာသည္။

"ေျပာေတာ့သာလြယ္တာ.. ဘယ္လိုျပန္သြားၾကမွာလဲ.."

မိုးမခကလည္း လက္ပိုက္စဥ္းစားေနရင္း ေျပာလိုက္သည္။

ညဏ္ေကာင္းသူပီပီ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ေဇယ်ာဟိန္းထက္ အၾကံေပးရန္ ေျပာဖို႔ျပင္ေနသည္။

Pasture(Past+Future) [Completed]Read this story for FREE!