Genezen

695 59 1

Sorry dat ik niet eerder een hoofdstuk opzet want het is namelijk weer school :( en het is nogal druk dus ik heb niet zoveel tijd gehad om te schrijven. Ik hoop dat jullie een toffe start met het nieuwe schooljaar hebben gemaakt, maar nu genoeg gepraat over school. Er staat hier namelijk een nieuw hoofdstuk klaar. Het is wel niet zo spannend maar ik hoop toch dat jullie het leuk vinden.

~enjoy~

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Ik voel dat de zuster met haar watje met ontsmetting mijn wonde schoonmaakt, het doet wat minder pijn dan mijn wonde aan mijn borst maar het blijft nog steeds niet niets. De zuster haalt haar watje van mijn wonde en plakt er weer een pleister op.

"U bent van het ergste van af." Zegt de zuster beleeft. Weer helpt de zuster mij om me weer op lijn rug te leggen zodat ik kan rusten. Ik zie dat de zuster weer wegloopt maar na paar seconden is ze daar al met een glas en een raar drankje in die geel achtig kleurt.

"Drink dit maar op dit verminderd de pijn." Ze lacht eens vriendelijk en heeft het glas dan aan mij. Met veel moeite geraak ik recht. Vlug drink ik het glas leeg en heef ik het terug aan haar. Ik leg me weer neer en voel dat ik zeer moe word. De zuster legt haar hand op mijn schouder.

"Rust maar. Dat zal je goed doen." Ik knik eens en sluit dan mijn ogen. Na een paar minuten zo voelt het toch, val ik in slaap. Na een droomloze slaap kom ik wakker. Ik blijf nog even met mijn ogen toe liggen, maar na een eindje doe ik ze toch open. Ik zie dat Rozelina en de andere meiden nog liggen te slapen. Opeens hoor ik iemand binnen komen. Vlug kijk ik op wie het is. Het is de zuster en nog een man rond de 25 die kort bruin haar heeft en deftig is gekleed met een mapje bij hem. Ik zie dat de zuster en de man naar mij toekomen, ze stoppen aan het uiteinde van mijn bed.

"Goede morgen Lintie, welkom terug thuis." Zegt de man beleeft tegen mij.

"Dank u." Zeg in beleeft terug.

De zuster komt nu naast mij staan en legt haar hand op mijn hoofd.

"Hebt u nog pijn aan uw wonden?" Zegt ze met een lieve vertrouwde blik

"Neen." Het verwonderd mij dat het drankje zo goed heeft gewerkt".

"Mooi zo." glimlacht ze blij

Ik hoor de de jonge man zijn keel schraapt om mijn aandacht weer te hebben. Ik kijk hem weer aan.

"Wij zijn allemaal blij met uw komst en dat u ook al onze vijand hebt uitgeschakeld. Ondertussen is uw volk al op de hoogte van uw komst en de gebeurtenis. Daarom zouden we een feest vieren met heel het volk ter ere van u en uw vriendinnen." Zegt hij Beleeft en toch trots.

"Ja dat zou wel tof zijn." Zeg ik blij.

"Maar zoals u alvast al weet hebben wij geen koning of koningin om het land te besturen en u en uw vader zijn de enige koninklijke familie van dit land." Ik knik eens en luister dan aandachtig verder.

Het volk en iedereen van het koninklijk paleis zou het een eer vinden als u en uw vader naar Utopia zou komen." Zegt hij vriendelijk, maar je kan toch een klein lachje zien.

"Ja dat zou ik tof vinden."De man kijkt eens vriendelijk en loopt dan de zieken kamer weer uit. Wauw wat geweldig ik mag gewoon in een kasteel gaan wonen en dan is mijn pap nog eens de koning dat is toch gewoon geweldig!!! Denk ik in mijzelf met een glimlach. Maar hoe lang moet ik hier nog liggen in deze kamer, zou dat drankje van gisteren misschien mijn wonden sneller doen genezen? Ik word uit mijn gedachten gehaald doordat de zuster mijn naam zegt.

"Eeeuuh wat zij je?" vraag ik verward. De zuster lacht eens.

"Was je zo in je gedachten verzonken." Zegt ze plagerig.

"Nou wat ik zij is dat ik eens uw wonden zal bekijken als ze al goed zijn genezen."

"Genezen?" Vraag ik verward.

"Ja, de zalf die ik op uw wondes deed versneld het proces. In Utopia hebben wij andere geneesmiddelen dan op aarde." Zeg de zuster met een knipoog

"Oh" Kan ik alleen maar uitbrengen.

De zuster zal eerst de wonden bekijken op mijn rug.

Ik ga recht op mijn bed zitten dat verrassend goed gaat. Blijkbaar zal mijn wonden dus toch genezen zijn. Ik voel dat ze de pleister van mijn rug trekt.

"Dat ziet er al goed uit prinses. Op uw wonde is er al een mooie korst gevormd. We zullen nu iedere dag groene bladeren zalf aandoen zodat het mooi kan genezen."

"Ok" Ik ben wel blij dat de wonden nu wel snel genezen zo kan ik onmiddellijk uit mijn bed want anders moet ik zo een hele week in mijn bed liggen voor zo'n stomme wonde.

"Mag ik naar uw andere wonde kijken?" Vraag de zuster beleeft aan me.

"Ja doe maar." Zeg ik alleen maar terug.

Ze haalt de pleister van de bovenkant van mijn borst en ik zie ook al dat hier een nieuw velletje is opgekomen want deze wonde was niet zo diep. Ze controleert ook nog een mijn armen en benen als de kleine schrammetjes niet ontsteken.

"Oké alles is in orde U mag deze kamer verlaten. Maar er zal wel iedere ochtend en avond een zuster komen om uw wonden met zalf te verzorgen."

Ik knik tevreden. Als ik wil rechtstaan uit mijn bed houd de zuster mij tegen aan mijn arm.

"Ik denk dat u honger heeft. Er staat een maaltijd voor u in de eetkamer." Zegt ze vriendelijk.

Ik kijk haar dankbaar aan want mijn maag is echt leeg want ik heb ook tenslotte een dag geslapen. Ik sta op uit mijn bed en loop langs de bedden naar de deur. Als ik de deurklink vastneem hoor ik iemand. Vlug draai ik mij om en kijk ik naar Megan.

"Selina." zegt ze met een vermoeide blik. Vlug ga ik naar Megan.

"Gaat het een beetje?" Vraag ik met veel medelijden.

"Ja het gaat goed. Ik heb nergens zeer maar ben alleen wat uitgeput." Zegt ze met een kleine glimlach.

"Slaap dan nog een beetje het zal je goed doen." Ik streel eens over haar haar.

"Ja, je hebt gelijk." Megan dat haar ogen weer dicht. Voorzichtig loop ik weer weg van haar bed en ga naar de deur. Als ik buiten de Ziekenkamer ben loop ik naar de grote deuren van de eetkamer.

----------------------------------------

Vote~comment~read

The Missing Fairy  Lees dit verhaal GRATIS!