For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

Liefjes vergaan, echte vrienden blijven bestaan

116 10 4

Ik dacht eerst dat het een misverstand was. Dat Amy hem naar haar toe had getrokken en ervoor had gezorgd dat Clary het zag. Maar ik denk niet dat Gordon haar dan zou terugzoenen alsof zij zijn vriendin was inplaats van Clary. Ik weet niet wat me bezielde toen ik het zag. Zonder ook maar iets te zeggen liep ik naar de twee toe en sloeg Amy hard van Gordon weg. "Hoe kon je dat Clary aandoen?!", schreeuwde ik. "Wat bedoel je nu weer Lisa?" antwoordde hij. Ik zag in zijn ogen dat hij geen spijt had. Ik gaf hem een harde klap in zijn gezicht. "Auw, trut waarom doe je dat nu?!" riep hij. Ik wees naar Clary die ons huilend zat aan te staren en vlug wegliep toen Gordon haar aankeek. Ik zag zijn blik betrekken. "VERDOMME!" en hij liep als en speer achter haar aan. Charlotte keek me vragend aan. Ik liep naar haar toe. "Zouden we erachteraan moeten gaan? Om, het ergste te vermijden." vroeg ze. "Ja dat is inderdaad een goed idee.

"Laat me met rust Gordon! Je hebt niet genoeg aan mij! Dat is duidelijk! Dat het dan nog met die gekke psychopaat is is nog het ergste vanal!" "Clary, asjeblieft doe me dit niet aan! Ik kan niet zonder jou! Het was een vergissing." "Nee je kunt wel zonder mij! Ga weg!" "Clary alsjeblieft..." "Nee Gordon ga weg! NU!" hoorden we uit de toiletten komen. We hadden ons achter het hoekje verstopt zodat, als het te heftig werd, we het konden stoppen. We hoordden de deur hard dichtklappen. Gordon kwam om het hoekje. "Hebben jullie ons staan afluisteren?" vroeg Gordon. We keken hem met een hatende blik aan. Hij begon te huilen. "Ik meende het niet. Ik weet niet wat me bezielde. Ik.... ik hou alleen van Clary." snikte hij. "Wel dat had je je dan moeten bedenken toen je die gek kustte." snauwde ik terug. "Ga weg, voor je alles nog erger maakt." zei Charlotte. En hij liep met hangende pootjes weg. Uit de toiletten kwam nu een luid gesnik. "Lisa? Charlotte? Zijn jullie dat?" " Ja wij zijn het Clary, kom maar naar buiten." Ze kwam naar buiten lopen en liep snikkend in onze armen. "Ik dacht altijd dat hij anders was. En dat hij me zoiets nooit zou aandoen. Ik had het dus mis, hij is een grote klootzak." "Dat weten we Clary, maar het is beter dat je er nu achterkomt en niet als jullie al getrouwd zijn en kinderen hebben." zei ik. Een luide snik kwam achter het hoekje vandaan. "Gordon zit daar, of niet? Hebben jullie hem niet weggestuurd? Ik wil hem weg." zei Clary bang. Nog een luidere snik kwam achter het hoekje vandaan. Ik liep er snel heen en zag Gordon daar zitten. Hij zag er al net zo beschadigt uit als Clary, misschien zelfs nog erger. "Ik ben al weg." zei hij snikkend. En dit keer ging hij echt weg. Ik kon het eigenlijk niet verdragen om 2 van mijn beste vrienden zo te moeten zien. Ze hielden zoveel van mekaar, nog steeds. Maar Clary zou Gordon waarschijnlijk nooit meer vergeven. Ik liep terug naar Charlotte en Clary. Inmiddels zat Charlotte met Clary op de grond en Clary lag in Charlottes armen opgekruld. Na 10 minuten zei ik: "Misschien moet ik Gordon toch maar eens zoeken. Zodat hij zijn verhaal eens kan doen. Je weet maar nooit."

Ik zocht Gordon overal. Maar ik kon hem niet vinden. Na 10 minuten pakte iemand mij aan mijn pols. Mijn instinct zei me dat ik stil moest zijn. De hand trok me in de bezemkast. Ik draaide me om en zag een zwarte hoodie met zwarte broek en allerlei andere zwarte dingen. Onder de zwarte kap kwamen twee witte ogen vandaan. "Verdomme West." en ik gooide zijn kap af. Een grote grijns stond op zijn gezicht getekend. "Onze kostuums passen wel bij elkaar Lisa." Ik kon hem geen ongelijk geven. "Wat moet je?" vroeg ik. "Wel ik zag Gordon jankend door de gangen strompelen en toen ik vroeg wat er was, zei hij alleen maar, 'Clary' en hij liep weg." zei hij. "Pff, euhm ja, Clary zit zeg maar met hetzelfde. We zagen in het bos Gordon met Amy kussen en..." "Wow, je zag wat?!" "Laat me nu gewoon uitspreken! Dus ze liep weg en Gordon kwam achter haar aan. Toen zaten ze naar mekaar te schreeuwen en... kort samengevat, Clary wil hem niet vergeven en Gordon is daar dus kapot van. Hij kwam zelfs huilend bij mij en Charlotte." " Hij kustte met Amy?!" "Ja met Amy." "En waarom loop jij dan alleen in de gangen inplaats van je vriendin te troosten." "Ik zocht Gordon zodat hij zijn woord eens kon doen. Want daarnet begrepen we er niets van." "Oke, maar ik ga met je mee. Als die Amy hier nog rondloopt wil ik niet dat je alleen bent." "Ow, dus je geeft om me?" zei ik spottend. Een kleine blos kwam op zijn wangen. Ik moest lachen, het was best grappig om hem zo te zien. " Gaan we nog vertrekken?!" snauwde hij. " Daar is de West die ik ken." zei ik met een grijns.

Gordon was echt nergens te bekennen. Een bezorgd gevoel bekroop me. "Misschien moeten we eens in het bos gaan zoeken." zei West. " Ja misschien, zeg moet jij je bril niet opzetten voor het geval we nog iemand tegenkomen?" "Nee door die hoodie zie je niets tenzij je dicht bij me staat zoals jij daarnet." zei hij. Ik knikte. We zagen zelfs in de verste verte de groep leerlingen niet. Het was al aardig donker en koud. Een kleine rilling liep over mijn lijf. "Gaat  het wel?" vroeg Gordon bezorgd. Ik keek hem aan en knikte. "Ja hoor, dat is waarom je loopt te rillen en met je handen over je armen wrijft en amper vooruitkomt." zei hij spottend. Ik had zelfs niet door dat ik dat deed. " Oké, misschien heb ik het een beetje koud." zuchtte ik. Lachend deed hij zijn hoodie uit en deed het over me heen." "Zie je, nu doe je het weer." zei ik lachend. "Wat doe ik dan?" " Tonen dat je om me geeft." lachtte ik. Weer begon hij te blozen. Hij was eigenlijk best wel lief. "Nee, stop Lisa, geen gevoelens." dacht ik. "Nu moet je je zonnebril opzetten hoor! En heb jij het nu niet koud?" vroeg ik. "Lisa, ik heb ijsgaves enzo.... ik kan tegen koude temperaturen." zei hij betweterig. "Je zegt het maar."Ik had het zelfs met de hoodie nog steeds te koud maar ik zei niets want ik wou Gordon vinden en niet als een slappeling overkomen. "Ik zie echt wel dat je het nog steeds koud hebt hoor." zei West. "Nietes." "Jawel, kom we gaan terug en dan gaan we naar binnen daar is het warmer." Ik ging maar mee. Toen we daar aankwamen was het binnen donker. West trok EN duwde aan de deur maar er kwam geen beweging in. "Hij is dicht. Waarschijnlijk is de tocht afgelopen en hebben ze de school al afgesloten." zei hij. Wat ik nog niet had gezegd was dat als ik te lang in heel koude temperaturen blijf. Ik duizelig word bijna niets meer kan doen. Een bang gevoel bekroop me. Ik voelde de hoofdpijn al opkomen en ging tegen een muur zitten. Met mijn handen rond mijn benen gewikkeld. Ik zette de kap van de hoodie en m'n eigen vestje op. "Oké er is echt iets mis met je. Wil je naar huis gaan?" vroeg West bezorgd. Ik knikte en wou opstaan maar inplaats daarvan zakte ik door mijn benen. West sneldde naar me toe en wou me helpen maar ik kon niets meer. Zelfs mijn arm om hem heen leggen om me te dragen lukte niet. "Kun je een vuurtje maken ofzo?" vroeg hij. Ik probeerde maar dat lukte ookal niet. West zij: " Ga maar slapen ik probeer je wel warm te houden. Hij gooide zijn arm om me heen en trok me naar hem toe. Ik legde mijn hoofd op zijn schouders. Voor iemand die ijsgaves heeft had hij het echt wel warm. Ik bleef klappertanden en slapen lukte niet. Dus keek ik maar wat voor me uit. In de verte zag ik een silouet dichterbij komen. Ik gaf West een klein duwtje en keek naar het silouet. "Gordon?!" riep hij. "Gordon ben jij dat?" " Hoe kan ik dat nou zijn ik ben hier." zei Gordon die opeens naast me stond. "Lisa? Gaat het wel?" vroeg hij. "Nee het gaat niet met haar dat zie je toch!" snauwde West terug. "Sorry, ik vroeg het alleen maar. Wie is dat daar eigenlijk?" vroeg hij, en hij wees naar het silouet. "Dat weten we niet gast." zei West. Het begon me lichtelijk te irriteren dat ik niets kon zeggen. Maar ik wou zeggen dat ik lang haar zag dus dat het een meisje was. Maar dat hoefde niet. "Wel, wel, wel. Als dat niet Lisa, West en... ow ja, mijn grote liefde zijn."

Red Eyes (on hold)Lees dit verhaal GRATIS!