For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

8. Vast.

19 5 2

Een overweldigend smakkend geluid komt mijn richting uit. Ik realiseer me dan opeens dat ik was gevallen en de slijmerige monsters op me af kwamen. 'Dood of levend?' vraagt een stem uit het niets. 'Levend natuurlijk!' antwoord een andere stem. Levend? Wat gaan ze met me doen?

Het harde geluid van voetstappen komt steeds dichter en dichter. Hier en daar hoor je wat gefluister en geroezemoes.

Totdat een -totaal niet lekker ruikende- geur mijn neus probeert binnen te dringen.

Een totale stilte valt. Op dit ogenblik zou ik willen weten wat er aan de hand was, maar aangezien ik een blinddoek voor mijn ogen heb is het onmogelijk. Plots aait een ruwe slijmerige hand mijn wang. Langzaam begin ik te trillen van angst. 'Levend gaat het beste zijn voor ons offer. Haal de grote kookpot. We hebben niet veel tijd meer.' Gromde de stem. Wat? Gaan ze me levend offeren? Ik moet hier zien weg te komen! Maar wacht, waar is Vince? Als ik zijn naam zou roepen, zullen de monsters naar me toe komen en gaan ze vast en zeker iets ergers met me doen. Dat was dus geen optie. Vermoeiend probeer ik me los te maken. De touwen rond mijn polsen beginnen nu echt te snijden. Maar tevergeefs, wat ik ook probeer, ik zit nog steeds vast. Daar bovenop ben ik moe, zwak en alleen. Ik mis Vince.. Met deze gedachte val ik in een diepe slaap.

POV Vince.

Ik wrijf over mijn hoofd. 'Dat was nog eens een harde klap..' zeg ik moeizaam. Voorzichtig probeer ik overeind te komen. Ik schrik. Ik schrik van de blauwe plekken verspreid over mijn hele lichaam. Ze hebben me meerdere keren aangevallen. Een pijnsteek gaat door m'n hoofd. Wetend dat ik me amper iets herinner van dit gebeuren. Had ik iemand bij me? Hoe kom ik hier? Alweer krijg ik een pijnsteek. Ik besluit om op zoek te gaan naar een medicijn tegen deze ondraaglijke pijn.

Na een paar uur gewandeld te hebben -en natuurlijk niet zonder pijn- ben ik uiteindelijk bij een klein dorpje aangekomen. Het lijkt wel verlaten. Moeizaam wandel ik het kleine verlaten dorpje binnen. Het is dus echt verlaten. Geen enkel spoor van leven te vinden hier.. Totdat een paarse lucht opstijgt en zich mengt met de lucht. De wolken worden donker en de zon verdwijnt meteen. 'Die paarse lucht.. Heb ik dat niet al eens eerder gezien?' Vraag ik me af. Rustig loop ik verder om te weten van waar deze lucht vandaan komt. Het gefluister van zware stemmen komt als maar dichterbij. Stiekem kijk ik vanachter een houten paal -die het houten huisje met het dak verbind- naar een grote kookpot die in het midden van de ruimte plaats vindt. Tientallen slijmerige monsters staan rondom de kookpot. Wat zouden ze van plan zijn? Een iets wat groter monster loopt naar het midden. In zijn armen draagt hij een meisje met bruin haar. Vanaf dat moment schiet alles me te binnen. Ik kende dat meisje! Dat is Laura! Het meisje dat ik hielp om haar verloren zusje te vinden! Oke Vince, rustig, je moet Laura zien te helpen. 'Zie hier, ons offer, om de luchtgoden te bedanken. ' roept het monster plechtig. 'Bedanken omdat ze ons in tijden van nood hielpen en voedsel voor ons zorgden.' Voegt hij er aan toe.

Hulpeloos ga ik op zoek naar iets wat hun zou kunnen afleiden. Het enige wat ik vind zijn een paar verroeste kookpannen, wat beschadigd bestek, en hier en daar een oude urne. Niks maar dan ook niks kan helpen om Laura te bevrijden. Ik zak in een van de pijn. Mijn ogen vallen op dat ogenblik op een zilvere aansteker die zich onder een houten nachtkastje bevindt. Zonder een seconde te twijfelen gris ik het glimmende ding er onder uit. 'Alsjeblieft, laat het nog werken..' Fluister ik tegen mezelf. Voorzichtig druk ik op het knopje. Een vlam komt tevoorschijn. Met alle kracht die ik nog in me heb, sta ik op. Rennend loop ik naar het huisje waar het offer plaats vindt. Opnieuw druk ik op het knopje, en de vlam begint weer te branden. Ik breng de vlam naar het huisje toe. Zonder enige moeite verspreid de vlam zich. Al snel hoor ik geschreeuw. Ik zie de monsters een voor een naar buiten rennen, maar niemand heeft Laura vast. Ze hebben haar vast gewoon achtergelaten.

Ik baan me een weg tussen de verbrande houtstukken. Waar ik ook keek, Laura was nergens te bespeuren. 'Laura! Waar ben je!' Roep ik, in de hoop dat ze het hoort. Een zachte hand ligt opeens op mijn schouder. Vlug draai ik me om. Mijn ogen staren nu recht in twee vertrouwde ogen die ik al vaker gezien heb.

Na lang in een inspiratiedip gezeten te hebben, heb ik uiteindelijk weer een nieuw hoofdstuk kunnen schrijven! Vandaar dit extra lange hoofdstuk. Bij deze beloof ik jullie dat ik vaker zal updaten! Ohja, aan al mijn lezers die Verloren nog lezen, een enorm bedankt! Als jullie nog ideetjes hebben voor het boek, mag je het me altijd laten weten. Misschien meer ' Vince en Laura momentjes' ? Wie weet! (:

xoxo SamaraMcPikachu.

VerlorenLees dit verhaal GRATIS!