She is going crazy

1.6K 81 5

Wanneer het prille zonlicht mijn ogen bereikte, opende ik deze voorzichtig. Een geeuw teisterde mijn mond. Het gestommel in de keuken verraadde dat de jongens al wakker waren.

"Goedemorgen schoonheid.", hoorde ik vlak naast mijn oor.

Met die lieve glimlach keek Ashton me aan en drukte een kusje op mijn lippen.

"Goedemorgen.", glimlachte ik breed.

Dat warme lichaam dat zo veilig tegen het mijn aanvoelde. Na ons gesprek van de afgelopen nacht, was ik tot het besef gekomen dat ik niet enkel Ashton nodig had maar hij ook mij. En ookal was ik ergens teleurgesteld in hem, ik hield van hem en niets zou daar iets aan kunnen veranderen.

"Zullen we maar gaan helpen?", vroeg Ashton dan.

Ik knikte en werd recht getrokken door mijn gespierde vriend. Zijn armen stonden lichtjes gespannen toen hij mij recht trok en daardoor was alles duidelijk even kort liet ik mijn blik over zijn pols glijden. Gelukkig merkte hij het niet.

"Goedemorgen.", glimlachte Luke.

"Goedemorgen.", kierde Michael en stond vrolijk te roeren in een pan.

Het rook heerlijk.

"Waar is Cal?", vroeg Ashton.

"Hij moest naar het toilet.", lachte Luke.

Ik keek Ashton raar aan die me vervolgens dezelfde blik gunde. Weirdo's die kerels. Met zijn tweeën hielpen we Luke en Michael alles klaar te zetten voor een toch wel heerlijk ontbijt.

"Goedemorgen.", grijnsde Calum en gaf me een stevige knuffel.

Glimlachend knuffelde ik hem terug. Alsof hij gevoeld had dat ik het nodig had. Toch gaf Luke nog steeds de beste knuffels. Ook al was Ashton mijn vriendje, de knuffels van Luke hadden dat magische effect.

"Dus vandaag nog foto's of liever repeteren?", vroeg Luke.

"Ik denk dat ik genoeg foto's heb, dus jullie zouden beter repeteren.", merkte ik op.

"Ze heeft gelijk.", concludeerde Ashton.

Blozend keek ik hem aan en zag hoe hij een knipoogde naar me. Die schattige kuiltjes waren weer zichtbaar op zijn wangen, wat me vertelde dat hij lachte.

"Oke, dan repeteren we vandaag.", grijnsde Luke die kennelijk het tafereel aan de tafel opgemerkt had.

Wat was het toch een schatje ook. Hij was de attente jongen die altijd alles gemerkt had. Niets ontging hem en dat vond ik fijn. Altijd had hij alles wel gezien en ik was er zeker van dat hij op de hoogte was van Ashton zijn situatie. Niet alleen omdat Ashton zijn beste vriend was, gewoon omdat hij zo attent was. De mosgroene ogen van Ashton staarde me even aan toen ik voorzichtig mijn vinger liet glijden over de schrammen. Waarom ik het deed geen idee maar zijn blik bleef wel hangen bij mij. Een koude rilling ging over me heen en allerlei dingen gingen door me heen. Onrustig begon ik weer te bibberen. Haastig stond ik op van de tafel en liep naar buiten, terwijl ik vier jongens verbaasd achterliet. Ik hoorde voetstappen achter me aankomen, maar besteedde er geen aandacht aan. Ongecontroleerd liepen er huiveringen over me heen. Een sigaret kon ik nu echt wel gebruiken.

"Jess?", vroeg Ashton voorzichtig.

Ik keek hem aan en liep dan langs hem naar binnen om vervolgens in mijn tas een sigaret te nemen. De andere jongens riepen ook mijn naam, maar ik leek ver van de wereld bol verwijderd te zijn. Het enige waar ik aan kon denken was sigaret en de pijn die er altijd al door mijn lichaam was gegaan de afgelopen maanden. Nog steeds verslagen stond Ashton buiten en toen ik weer voorbij liep, snapte hij dat ik helemaal buiten mijn doen was. Dat er iets ernstig was. Het kwade dat mijn lichaam overnam. De pijn die met messen in mijn hart stak en de donkerste gedachten in me naar boven haalden. Langzaam sloot ik mijn ogen en stak de sigaret op om vervolgens een hijs te nemen. Ashton was naast me komen staan en had mijn hand vast gegrepen, maar ik liet mijn ogen dicht. Ik had geen zin geconfronteerd te worden met alles wat ik nog had en waar ik van hield. Wetend dat als ik hem aan zou kijken ik in tranen zou uitbarsten.

"Jess, zeg iets alsjeblieft.", smeekte hij me.

Daar gingen we dan de eerste traan rolde over mijn wang terwijl ik de rook naar buiten liet gaan met een achteruit geslagen hoofd. Mijn lichaam werd omsloten door de vertrouwde armen van Ashton. Wat had ik toch .... Het leek wel alsof ik al mijn gevoelens op kropte tot een bepaald punt en dan mijn lichaam het overnam en ik uitbarstte als een vulkaan van verdriet.

"Ik weet het niet meer Ashton. Elke keer draait er plots een knop om in mijn hoofd en dan besef ik soms niet meer wat ik doe. En als het echt te veel word, begin ik te huilen.", snikte ik.

Zacht wreven zijn vingertoppen over mijn rug.

"Het is oke Jess. Dat is allemaal normaal en je weet dat je op ons kan rekenen. Verdring gewoon je gevoelens niet. Vertel me wat er door je heen gaat. Praten helpt, ik kan het weten.", het laatste zei hij slechts als een fluistering.

Hij brak.

"Het spijt me Ash, dat je dit moet doormaken, na alles.", prevelde ik.

"He liefje, je maakt alles zo veel beter, denk niet zo. Ik houd van jou, dat weet je."

Voorzichtig knikte ik en drukte mijn lippen kort op de zijne. Langzaam liet ik de sigaret uit mijn handen trekken door Ashton, die hem vervolgens doofden.

"Dit helpt niet geloof me.", zei hij zacht.

Een punt had hij zeker, maar ik had het nodig, omdat het me gerust kon stellen, net zoals hij dat altijd kon.

"Ik houd van jou Ashton Fletcher Irwin, wat er ook gebeurd."

Lief glimlachte hij en trok me in een tedere, liefdevolle knuffel. Zijn lippen duwde hij zacht in mijn haren. Dat frisse geurtje van hem vervloog door de wind en bereikte zo mijn neusgaten.

"Zullen we terug naar binnen gaan."

Ik knikte en liep met hem hand in hand terug naar binnen, waar de jongens ons vragend aan keken. Ashton gebaarde dat ze het moesten laten. Kennelijk hadden ze alles al opgeruimd en stonden ze al klaar om te vertrekken.

Too lateLees dit verhaal GRATIS!